ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 5

หลังแต่งงานหญิงชาวบ้านจะต้องกลับบ้านเกิด วันนี้ฮองเฮาจัดงานเลี้ยงเหล่าขุนนางก็มีจุดประสงค์นี้ด้วยเช่นกัน

เสิ่นหยวนหงกับเสิ่นฮูหยินตื่นเต้นจนนอนหลับไม่สนิททั้งคืน เข้าวังไปพบบุตรสาวแต่เช้า รวมถึงพี่สะใภ้ใหญ่ลั่วซื่อ ก็พาบุตรสาวเสิ่นหมิงอวี้มาด้วยเช่นกัน

สิ่งนี้ทำให้เสิ่นหุยประหลาดใจเล็กน้อย

นับตั้งแต่พี่ชายตายในสนามรบ ลั่วซื่อก็ล้มป่วยหนัก หลังจากหายป่วยก็ไม่เคยออกจากจวนอีก กินอาหารเจสวดมนต์ไหว้พระทุกวันเป็นเวลาเจ็ดปีแล้ว

“ถ้าพี่ใหญ่เจ้ายังอยู่…” ลั่วซื่อฝืนยิ้มแล้วเปลี่ยนคำพูด “เหนียงเหนียงต้องอยู่อย่างมีความสุขนะเพคะ”

เสิ่นหุยเข้าใจแล้ว พี่สะใภ้มาเยี่ยมนางแทนพี่ชาย และคงกลัวว่าหากบิดามารดาเสียใจ คนอื่นอาจดูแลได้ไม่ดีเท่าพี่สะใภ้กระมัง นางมองสำรวจสีหน้าของลั่วซื่อ หวังว่าพี่สะใภ้จะมีกำลังใจดีขึ้นโดยเร็ว นางยังจำได้ว่าก่อนหน้านี้พี่สะใภ้ดูแลงานในจวนได้ดีรอบด้าน ไม่บกพร่องสักนิด แต่ตอนนี้…

“ถ้าพี่ใหญ่ยังอยู่ต้องหวังให้พี่สะใภ้กับหมิงอวี้อยู่อย่างมีความสุขเช่นกัน” เสิ่นหุยพูดอย่างจริงใจ

ลั่วซื่อนิ่งอึ้งแล้วพยักหน้า

บิดามารดาสามีอายุมากแล้ว ครอบครัวมีสภาพเช่นนี้ นางดูเหมือนจะหลบเลี่ยงอีกไม่ได้ ต้องลุกขึ้นมาฝืนค้ำยันเอาไว้ ถือว่าทำเพื่อสามี

เสิ่นหมิงอวี้อายุสิบเอ็ดปีแล้ว เป็นช่วงอายุที่กำลังเติบโต นางยืนตัวตรงอย่างเงียบๆ ข้างกายมารดา

เสิ่นหุยสั่งคนเอาลูกกวาดมาให้นางกิน และมอบของขวัญที่เตรียมไว้แล้วให้นาง จากนั้นก็พูดคุยกับคนในครอบครัวครู่ใหญ่ แต่นางกำนัลมาเร่งแล้วเร่งอีก นางจึงต้องเดินไปด้านหน้าพร้อมกับคนในครอบครัว

งานเลี้ยงวันนี้มีขุนนางที่ถูกเชิญมาไม่น้อย

เสิ่นหุยยังเดินไปไม่ถึงก็พบกับฮ่องเต้เสียก่อน

พอได้กลิ่นสุราบนร่างของฮ่องเต้แล้ว เสิ่นหุยก็หัวใจกระตุกคราหนึ่ง

“นี่คือใครหรือ” ฮ่องเต้มองสำรวจเสิ่นหมิงอวี้ตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า

เสิ่นหุยหัวใจเต้นรัวเร็วอย่างไร้สาเหตุแล้วพูดว่า “ฝ่าบาท นางเป็นบุตรสาวของพี่ชายหม่อมฉันเพคะ”

“อายุเท่าใดแล้ว”

“เพิ่งสิบเอ็ดปีเพคะ”

ฮ่องเต้มองสำรวจเสิ่นหมิงอวี้อีกครา จากนั้นก็มองไปที่เสิ่นหุยแล้วหันกายเดินไปข้างหน้า

เสิ่นหุยเดินตามหลังไปครู่หนึ่งก็ดึงมือของเสิ่นหมิงอวี้แล้วพูดว่า “กำไลที่ให้เจ้าเหตุใดถึงไม่ใส่ ไป อยู่บนโต๊ะ ไปเอามา”

เสิ่นหมิงอวี้มองเสิ่นหุยอย่างงุนงง

กำไลอะไร

ฮ่องเต้พูดว่า “ให้นางกำนัลไปหยิบมาก็ได้”

“อุตส่าห์ตั้งใจเลือกให้นาง นางกลับไม่ดูแลรักษาให้ดี นี่เป็นการลงโทษนาง!” เสิ่นหุยแสร้งทำเป็นโกรธอยู่หลายส่วน

ลั่วซื่อหน้าซีดเล็กน้อย ลอบหยิกบุตรสาวคราหนึ่ง