ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 6

ระยะนี้หิมะตกหนัก แม้บันไดหินจะกวาดทำความสะอาดทุกวัน แต่ตอนนี้ยังคงมีหิมะกองอยู่ บันไดหินไม่ใช่อิฐดำที่เป็นระเบียบเรียบร้อย แต่เป็นหินภูเขา ในหลุมบ่อนั้นมีหิมะกองทับถม

เผยไหวกวงรักสะอาดเกินพอดี นี่เป็นเรื่องที่ทุกคนรู้กันทั่ว

เสิ่นหยวนหงลังเลเพียงชั่วครู่ก็ขยับไม้เท้ารีบไล่ตามไป เดินพลางถอดชุดคลุมบนร่างออก จากนั้นก็รีบเอาชุดคลุมมาปูบนหลุมบ่อที่มีหิมะกองทับถมนั้น

เขาก้มหน้าเม้มริมฝีปากแน่น มองรองเท้าของเผยไหวกวงเหยียบลงบนชุดคลุมแล้วก็รู้สึกโล่งอก ขณะที่รู้สึกโล่งอก ในใจก็เกิดความรู้สึกขมขื่นที่พูดไม่ออกเช่นกัน

เผยไหวกวงนั่งลงบนม้านั่งหินกลางศาลา มองภูเขาใหญ่สูงตระหง่านที่อยู่ไกลออกไป

“ท่านแม่ทัพผู้เฒ่าเสิ่น ในใจท่านมีความเกลียดแค้นหรือไม่” เขาถาม

เสิ่นหยวนหงเผยอปาก แต่ชั่วขณะนั้นไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไร

“บุตรชายคนโตของท่านวรยุทธ์เป็นเลิศใช้ทหารดังเทพ ศัตรูได้ยินชื่อก็ขลาดกลัว เดิมทีเขาควรมีชื่ออยู่ในบันทึกประวัติศาสตร์ แต่ฝ่าบาททรงเชื่อคำยุแยงก็รีบสั่งถอนกำลังหนุน ทำให้เขาถูกล้อมอยู่ในเมืองสู้ศึกหมดแรงจนตาย ถูกกีบม้าของศัตรูเหยียบย่ำร่างจนแหลก”

“บุตรชายคนรองของท่านประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย อายุเพียงสิบห้าปีก็มีผลงานทางการทหารติดตัว แต่ถูกขุนนางชั่วให้ร้ายว่าคิดกบฏ จึงถูกธนูยิงตาย ปณิธานแรงกล้ายังไม่ทันแสดงให้ได้เห็น”

“บุตรสาวคนโตของท่านเก่งกาจงดงาม ทั้งบุ๋นและบู๋ไม่แพ้บุรุษอกสามศอก เมื่อแคว้นศัตรูมารุกราน บีบคั้นฝ่าบาทให้ทรงมอบตัวฮองเฮา นางก็กระโดดลงจากกำแพงเมือง สละชีวิตเพื่อแผ่นดิน”

“บุตรสาวคนรองของท่านรูปโฉมงดงาม เป็นคู่สวรรค์สรรสร้างกับซื่อจื่อ* น้อย ผู้คนต่างอิจฉา คำนับฟ้าดินแล้วด้วยซ้ำ แต่กลับถูกพาตัวเข้าวัง ทุบตีดุด่า ใบหน้าหญิงงามแห่งเมืองหลวงนั้นก็ถูกฝ่าบาททรงเผาจนเสียโฉม ตอนนางตายน่าเวทนาอย่างยิ่ง เสียงแหบแห้งตะโกนเรียกบิดามารดา ทว่าท่านแม่ทัพผู้เฒ่ากับฮูหยินคุกเข่าไม่ยอมลุกขึ้นเพื่อขอพบหน้าบุตรสาวสักครั้ง ส่วนฝ่าบาทกลับกอดหญิงงามที่หามาใหม่ไปหาความสำราญที่ตำหนักอื่นแล้ว”

เผยไหวกวงพูดเรื่องอดีตอย่างช้าๆ โดยไม่แสดงอารมณ์ความรู้สึกใด ตอนที่เกิดเรื่องเหล่านี้เขาไม่ได้อยู่ข้างกายฮ่องเต้ ตอนที่ได้ยินก็รู้สึกว่าสกุลเสิ่นน่าเวทนายิ่ง

ทุกหนึ่งประโยคที่เขาพูด สีหน้าของเสิ่นหยวนหงก็ซีดขาวขึ้นหนึ่งส่วน ไม่รู้ว่าทรุดนั่งลงบนพื้นหอบหายใจตั้งแต่เมื่อใด มือทาบอยู่ตรงหน้าอกของตนเอง รู้สึกหายใจอย่างยากลำบาก

เผยไหวกวงลุกขึ้น เขายอบกายลงตรงหน้าเสิ่นหยวนหงแล้วขยับเข้าไปใกล้ “ดูเถิด นี่คือฮ่องเต้ที่ท่านจงรักภักดี แคว้นต้าฉีที่ท่านถวายชีวิตให้”

เสิ่นหยวนหงไม่พูดไม่จา ร่างยังคงสั่นอยู่ ความเกลียดแค้นเอ่อล้นเต็มสองตาของเขา