ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 6

เสิ่นหยวนหงรออยู่บนทางที่เผยไหวกวงต้องผ่านเพื่อกลับหอชังชิง

เขารออยู่สองเค่อก็เห็นเงาร่างของเผยไหวกวง

หอชังชิงเป็นที่พักในวังของเผยไหวกวง ตั้งอยู่ในที่ห่างไกลผู้คนและไกลจากตำหนักชั้นหน้า แม้ยามเผยไหวกวงอยู่ในวังจะใช้เกี้ยวได้ แต่ส่วนใหญ่เขาจะชอบเดินช้าๆ ไปตามริมกำแพงแดงกระเบื้องเขียว

หวังไหลอยู่ข้างหลังห่างจากเผยไหวกวงไปครึ่งก้าว ชูร่มขึ้นสูง เผยไหวกวงร่างสูงมาก หวังไหลแทบจะต้องเขย่งเท้า

เผยไหวกวงเหลือบมองเสิ่นหยวนหงคราหนึ่ง ไม่ได้หยุดฝีเท้า

เสิ่นหยวนหงพยายามปั้นหน้ายิ้มแย้ม แผ่นหลังโน้มลงเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ช่วงก่อนบังเอิญได้แท่นฝนหมึกทองมาหนึ่งกล่อง ได้ยินว่าก่อนหน้านี้จั่งอิ้นกำลังหาอยู่จึงส่งมาให้ท่าน”

เผยไหวกวงมองเขาอย่างประหลาดใจเล็กน้อย “นี่ไม่เหมือนการกระทำของท่านแม่ทัพผู้เฒ่าเสิ่น“

รอยยิ้มบนใบหน้าเสิ่นหยวนหงดูอึดอัดเล็กน้อย

เรื่องการให้ของขวัญนี้เป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปีที่เขากระทำจริงๆ

เมื่อเห็นว่าเผยไหวกวงจะเดินไป เขาก็รู้สึกร้อนใจเล็กน้อย “จั่งอิ้นตำแหน่งสูงมีอำนาจมาก คำพูดย่อมมีน้ำหนักน่าเชื่อถือ! แม้…แม้ว่าจะเป็นคำพูดล้อเล่นในวัยเด็กก็ตาม”

เรื่องนี้ต้องเริ่มพูดจากตอนที่เผยไหวกวงเพิ่งเข้าวัง เพราะเขาสะดุดตาเกินไป เสิ่นหยวนหงจึงสังเกตเห็นเขา เรื่องการชำระกายนี้ไม่ใช่ทุกคนจะมีชีวิตรอด เสิ่นหยวนหงจึงสั่งให้คนเอายาไปให้เขา

ตอนที่บ่าวส่งยากลับมาได้นำคำพูดมาด้วย

‘เผยไหวกวงจดจำไว้แล้ว’

ตอนนั้นเสิ่นหยวนหงเพียงหัวเราะ ไม่ได้คิดจริงจัง ภายหลังอำนาจบารมีในมือของเผยไหวกวงมากขึ้นเรื่อยๆ ใส่ร้ายผู้จงรักภักดีและทำเรื่องเลวร้ายมากมาย กลายเป็นขันทีชั่วที่ทุกคนเกลียดชังหวาดกลัว

พอเสิ่นหยวนหงได้พบเขาอีกครั้งก็ด่าทอตำหนิไม่น้อย รู้สึกเสียใจภายหลังที่มอบยาให้และเคยพูดต่อหน้าเขาว่าตอนนั้นควรมอบยาให้สุนัขเร่ร่อน ไม่ควรให้สุนัขถูกตอนเช่นเขาใช้ยารักษาชีวิต

ตอนนี้เขาจนปัญญา ต้องหยิบยกเรื่องที่เคยมอบยาในอดีตขึ้นมาอย่างกระอักกระอ่วน

ข้างทางมีศาลาเล็กหลังหนึ่ง ตั้งอยู่บนภูเขาจำลองที่ปูด้วยกองหิน เผยไหวกวงก้าวเท้าเดินขึ้นไป