ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 7

ทางด้านเผยไหวกวงมาถึงตำหนังหยวนหลงก็ตรงไปที่ห้องทรงพระอักษร บนโต๊ะมีฎีกาที่ส่งมาจากทุกพื้นที่กองเต็มอยู่แล้ว

เขาชะงักฝีเท้าทันใด สายตาเลื่อนไปที่นางกำนัลรุ่นเล็กสองคนใต้ชายคาตำหนักด้านข้างที่อยู่อีกฝั่งของระเบียงทางเดิน หากเขาจำไม่ผิดนั่นคือนางกำนัลของตำหนักหย่งเฟิ่ง

“ฮองเฮาเสด็จมาหรือ” เขาถาม

มีขันทีรุ่นเล็กเดินมาหาทันที กลั่นกรองคำพูดแล้วรายงานเรื่องราวทุกอย่างอย่างอึดอัดใจเล็กน้อย

เผยไหวกวงมองไปทางตำหนักด้านข้าง ยืนอยู่กับที่ครู่หนึ่งแล้วก้าวเท้าเดินผ่านระเบียงทางเดิน ชุดคลุมผ้าฝ้ายสีฟ้านวลสะบัดผ่านราวสีแดง

เขาเดินไปถึงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวของฮ่องเต้กับนางระบำข้างใน

ขันทีรุ่นเล็กหน้าประตูแต่ละคนก้มหน้าลง

เผยไหวกวงฟังสักครู่ ไม่ได้ยินเสียงของฮองเฮาน้อย เขาจึงยกมือชี้ที่ประตู ขันทีรุ่นเล็กก็รีบช่วยเขาเปิดประตู

ฉากบังตาสิบสองพับบังสายตาเอาไว้ บนฉากบังตาสะท้อนเงาร่างเล็กของเสิ่นหุยที่นั่งหลังตรงไม่ขยับ

ฮ่องเต้ฟังความเห็นของจิ้งกุ้ยแล้วก็สั่งให้เสิ่นหุยไปนั่งอยู่หน้าเตียง ชื่นชม ‘การแสดง’ ของเขากับนางระบำ

เผยไหวกวงเดินเข้าไป

“ฝ่าบาท มีมือสังหารลอบเข้าวังหลวงพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ตกใจ กลิ้งตัวลงจากเตียงทันที วิ่งล้มลุกคลุกคลานมาหลบข้างหลังเผยไหวกวง กอดขาของเขาไว้พลางตะโกนอย่างตื่นตระหนก

“มือสังหารอยู่ที่ใด!”

“กำลังตรวจสอบพ่ะย่ะค่ะ เชิญเสด็จฝ่าบาทไปที่ตำหนักเอกก่อน”

ไม่ต้องให้เผยไหวกวงพูดอีกครั้ง ฮ่องเต้ก็รีบลุกขึ้นตะโกนว่า “อารักขาฮ่องเต้!”

จากนั้นเขาก็วิ่งออกไปข้างนอกทันที

เผยไหวกวงหันมามองเสิ่นหุย นางร่างแข็งทื่อ นั่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ แต่ยังไม่ตกใจจนร้องไห้ เพียงแค่ใบหน้าเล็กซีดขาว ไม่มีสีเลือดแม้แต่น้อย

เผยไหวกวงเดินไปหานางช้าๆ แล้วโน้มกายลงเล็กน้อย “ฮองเฮา?”

เสิ่นหุยขนตาสั่นไหว นางเหลือบตาขึ้นมองเผยไหวกวง บอกตนเองในใจว่าต้องสงบสติอารมณ์ แต่ในตอนที่จะเอ่ยปากกลับอาเจียนออกมาจนเปรอะเปื้อนเผยไหวกวง

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 20 มี.ค. 69