ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 7

“คลอดแล้ว เป็นองค์หญิงน้อยขอรับ”

เผยไหวกวงไม่มีท่าทีตอบสนองใด ยังคงเขียนอักษรดังเดิม

เสี่ยวสือจื่อค้อมกายแล้วถอยออกไป ในใจคิดว่ารักษาชีวิตขององค์หญิงน้อยไว้ได้แล้ว

องค์หญิงน้อยไม่มีทางรู้ว่าที่นางสามารถรักษาชีวิตไว้ได้เพราะวาสนาในการเป็นหญิง

ในตำหนักในมีสนมชายามากมาย แต่พระโอรสบอกไม่ได้ว่ามากหรือไม่

เพราะว่า…ตอนนี้ในวังหลวงมีองค์หญิงถึงเจ็ดสิบสามพระองค์ แต่มีองค์ชายเพียงพระองค์เดียว

องค์ชายน้อยเป็นพระโอรสที่หยวนเหอฮองเฮาเสี่ยงตายคลอดออกมา

หยวนเหอฮองเฮาเป็นฮองเฮาพระองค์ที่สองของฮ่องเต้ ซึ่งก็คือเสิ่นผูพี่หญิงรองของเสิ่นหุย

ฮ่องเต้ไม่ชอบองค์ชายผู้นี้ แต่ต่อให้เขาพยายามเพียงใด ในครรภ์ของสตรีในตำหนักในกลุ่มนี้ก็ให้กำเนิดเพียงบุตรสาว! หลายปีมานี้ในตำหนักในใช่ว่าจะไม่มีองค์ชายถือกำเนิดสักพระองค์ แต่ต่างไม่มีชีวิตรอดต่อไปเท่านั้นเอง

สำหรับเหตุใดถึงไม่มีชีวิตรอดต่อไป ไม่มีใครกล้าพูดกันอย่างเปิดเผย ทำได้เพียงลอบคาดเดากันเท่านั้น

เผยไหวกวงวางพู่กันลง

หวังไหลรีบไปหยิบชุดคลุมผ้าฝ้ายมาให้เขา

ฮ่องเต้เรียกตัวเผยไหวกวงไปพบเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน

หวังไหลเดินตามอยู่ข้างหลังไม่กล้าพูดอะไร ฮ่องเต้เรียกพบ แต่ยังกล้าชักช้าเสียเวลาถึงหนึ่งชั่วยามจึงไปพบ นอกจากจั่งอิ้นเกรงว่าคงไม่มีคนอื่นแล้ว

ที่ฮ่องเต้เรียกเผยไหวกวงไปพบก็เพื่อให้เขาช่วยอ่านและตรวจฎีกา ฮ่องเต้คร้านจะอ่านฎีกาเหล่านั้นจริงๆ และนี่ไม่ใช่ครั้งแรก พูดให้ถูกต้องก็คือเป็นเช่นนี้ทุกวัน

วันนี้ฮ่องเต้ถูกเหล่าขุนนางอาวุโสทำให้รำคาญใจทั้งวัน เวลานี้เขากำลังนั่งอยู่บนเตียงในตำหนักด้านข้างของตำหนักหยวนหลง ดูนางระบำหลายคนร่ายรำพลางกินขนมที่จิ้งกุ้ยเฟยป้อนให้

“เรื่องงานเลี้ยงในวังเมื่อวานฝ่าบาทอย่าโทษฮองเฮาเลยเพคะ ฮองเฮาพระชนมายุยังน้อยและเพิ่งเข้าวัง ไม่รู้กฎระเบียบในวังเป็นเรื่องปกติมากเพคะ” จิ้งกุ้ยเฟยพูด

ฮ่องเต้ตั้งใจชมการร่ายรำของนางระบำ เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ไม่รู้กฎระเบียบจริงๆ ให้เผยไหวกวงส่งคนไปสอนแล้ว”

“จั่งอิ้นทำงานย่อมวางใจได้ แต่เรื่องของราชสำนักทำให้จั่งอิ้นยุ่งมากพอแล้ว เรื่องของตำหนักในนี้จะให้เขามาวุ่นวายใจอีกหรือเพคะ” จิ้งกุ้ยเฟยยื่นขนมอีกหนึ่งชิ้นมาที่ปากของฮ่องเต้ “เฮ้อ บุตรสาวที่มาจากจวนสกุลเสิ่นคนใดบ้างที่ไม่ฉลาดโดดเด่นเหนือใคร ตามความคิดหม่อมฉัน ฮองเฮาเพียงแค่พระชนมายุน้อย ไม่มีประสบการณ์ ไม่ต้องให้หมัวมัวเหล่านั้นไปสอนอะไรเพคะ”

ตอนนี้ฮ่องเต้จึงเลื่อนสายตาออกจากนางระบำ มองมาที่จิ้งกุ้ยเฟยอย่างไม่เข้าใจ

จิ้งกุ้ยเฟยหัวเราะ เอนตัวเข้าไปใกล้แล้วกระซิบข้างหูของฮ่องเต้สองสามประโยค