ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 7

ยามราตรีมืดสนิทเงียบสงัด ภายในจวนสกุลสวี หญิงงามที่ถูกฮ่องเต้แบกขึ้นบ่าต่อหน้าฝูงชนในวันนี้ปิดหน้าร้องไห้

“วันนี้ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ข้าไม่มีเกียรติเหลืออยู่แม้แต่น้อย ทั้งยังทำให้ชื่อเสียงของท่านพลอยเสื่อมเสียไปด้วย หากไม่ใช่เพราะทิ้งบุตรไม่ลง ข้าก็อยากจะผูกคอตายจบชีวิตนี้เสีย ตอนนี้ท่านเขียนหนังสือหย่าให้ข้าฉบับหนึ่งเถิด ข้าเพียงหวังว่าท่านจะส่งข้าไปที่อารามชี ฮือๆๆ…”

“อวิ๋นเหนียง!” บัณฑิตหนุ่มโอบไหล่ของภรรยา “ข้าเข้าใจความทุกข์ของเจ้า แต่นี่ไม่ใช่ความผิดของเจ้า! ข้าจะทอดทิ้งเจ้าไม่สนใจไยดีด้วยเหตุนี้ได้อย่างไร”

“ท่านพี่ แต่ว่า…แต่ว่า…” หญิงงามใช้สองมือปิดหน้า ร้องไห้จนพูดไม่เป็นคำ

“ไม่ต้องพูดอีกแล้ว! ไม่สามารถก้าวออกไปสละชีวิตคุ้มครองเจ้าได้ในทันที เพียงเท่านี้ข้าก็รู้สึกละอายใจอย่างยิ่งแล้ว! ไม่มีทางทอดทิ้งเจ้าเด็ดขาด! เมืองหลวงนี้ในเมื่ออยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว พวกเราก็ไปจากที่นี่ ทำงานให้ฮ่องเต้เช่นนี้ต่อไปถือเป็นการดูหมิ่นตำราปราชญ์เมธีที่ศึกษามาหลายปีนี้!…พวกเราไปเฉินโจวเถิด! ไปขอพึ่งพาซื่อจื่อ!“

หญิงงามมองสามีของตนเองแล้วค่อยๆ หยุดร้องไห้

เช้าวันต่อมา บทสนทนายามค่ำคืนในจวนของสองสามีภรรยาก็ถูกส่งมาเข้าหูของเผยไหวกวงโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

เผยไหวกวงไม่ได้พูดอะไร เพียงตั้งใจล้างมือซ้ำไปมา น้ำที่เพิ่งตักจากบ่อในฤดูหนาวเย็นเข้ากระดูก แต่เขากลับไม่ชอบน้ำร้อน สองมือล้างไปมาอยู่ในน้ำเย็นยะเยือก นิ้วมือแดงหมดแล้ว ทว่าเขากลับไม่รู้สึกเย็น

หวังไหลสังเกตคำพูดและสีหน้าก็เข้าใจแล้วว่าจั่งอิ้นไม่เพียงไม่จับบัณฑิตคนนั้น แต่จะให้ครอบครัวบัณฑิตคนนั้นเดินทางอย่างราบรื่นไร้สิ่งกีดขวางอีกด้วย

เขาอดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดถึงความคิดของจั่งอิ้น

เห็นจั่งอิ้นล้างมือเสร็จแล้ว เขาก็รีบยื่นผ้าขาวสะอาดไปให้

หวังไหลมองเห็นแต่ไกลว่ามีขันทีรุ่นเล็กคนหนึ่งเดินเร็วมาทางนี้ เขารีบออกไปแล้วโน้มกายเอียงหูฟังคำรายงานก่อน

ที่แท้ซุนเหม่ยเหรินก็คลอดแล้ว เดิมทีเมื่อวันก่อนเป็นวันกำหนดคลอด แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงเพิ่งมาคลอดเอาวันนี้

เรื่องเกี่ยวกับโอรสมังกร ในวังจะไม่ใส่ใจได้อย่างไร

ซุนเหม่ยเหรินทรมานอยู่กว่าครึ่งค่อนวัน ยามพระอาทิตย์ตกดินจึงคลอดออกมาได้

ขันทีรุ่นเล็กเสี่ยวสือจื่อจึงวิ่งมาแจ้งข่าวที่หอชังชิงทันที เขามองเผยไหวกวงที่กำลังเขียนอักษรคราหนึ่ง ก่อนจะมองหวังไหลด้วยสายตาเป็นเชิงสอบถาม เห็นหวังไหลพยักหน้า เสี่ยวสือจื่อจึงค้อมกายก้าวข้ามธรณีประตูกล่าวรายงานอย่างนอบน้อม