ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 8

บทที่ 8

ทั้งสองคนกลั้นหายใจพร้อมกัน

หวังไหลตกใจจนอ้าปากกว้างพอจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้หนึ่งใบ

“ข้า…” เสิ่นหุยเพิ่งพูดได้คำเดียว ความรู้สึกพะอืดพะอมก็เกิดขึ้นอีกครั้ง นางรีบยื่นสองมือออกมาปิดปากตนเองเอาไว้ ใบหน้าที่เดิมทีก็ไม่ใหญ่อยู่แล้วถูกนางใช้สองมือปิดไว้เช่นนี้ย่อมเหลือเพียงดวงตาดำขลับคู่หนึ่งโผล่ออกมาจ้องมองเผยไหวกวง

หวังไหลรีบสั่งขันทีรุ่นเล็กข้างกายสองประโยคแล้วค้อมกายวิ่งเข้ามาถอดเสื้อชั้นนอกบนร่างเผยไหวกวงออกอย่างคล่องแคล่ว

เฉินเยวี่ยกับสือซิงก็รีบเดินเข้ามาเช่นกัน คนหนึ่งลูบหลังให้เสิ่นหุย คนหนึ่งยอบกายลงตรงหน้ายื่นน้ำมาให้นาง

ขันทีรุ่นเล็กวิ่งเสียงเบาเข้ามาจากข้างนอก ส่งเสื้อผ้าสะอาดมาให้เผยไหวกวง หวังไหลรับมาแล้วช่วยสวมให้ จากนั้นก็ใส่เข็มขัดหยกให้อย่างคล่องแคล่ว จนเขากลับมาเป็นจั่งอิ้นที่สะอาดเรียบร้อยอีกครั้ง

ตั้งแต่ต้นจนจบเผยไหวกวงไม่ได้ขยับตัว เพียงทำหน้าเคร่งเครียดจ้องฮองเฮาน้อยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้กลม มองดูนางอาเจียนออกมาอีกครั้ง

นางก้มหน้า พับผ้าเช็ดหน้าหนาปิดปากตนเองแล้วอาเจียนแห้ง คิ้วเล็กขมวดแน่น คงเพราะอาเจียนจนไม่สบายตัวเกินไป หางตาจึงขึ้นสีแดง

รอจนนางหายใจคล่องจึงวางผ้าเช็ดหน้าลง รับถ้วยกระเบื้องใส่น้ำที่สาวใช้ยื่นให้มาดื่มเล็กน้อย เผยไหวกวงจึงแค่นหัวเราะคราหนึ่งแล้วเอ่ยถาม

“สะอิดสะเอียนเพียงนั้นเชียวหรือพ่ะย่ะค่ะ”

เสิ่นหุยเพิ่งรู้สึกสบายท้องเล็กน้อย พอได้ยินคำพูดของเผยไหวกวง ในสมองก็มีภาพบางอย่างปรากฏขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ในท้องก็รู้สึกไม่สบายขึ้นมาอีกครั้งทันที ร่างเล็กสั่นกระตุก สองมือปิดปากของตนเองเอาไว้

เผยไหวกวงถอยหลังหนึ่งก้าวตามจิตสำนึก

เขาใช้สายตาเย็นชามองเสิ่นหุยที่ขมวดคิ้วสีหน้าอมทุกข์พยายามอดกลั้น และเห็นสาวใช้ของนางหยิบก้อนน้ำตาลออกมาจากถุงแพร เปิดห่อกระดาษออกแล้วยื่นใส่ปากของนาง ดวงตาของนางจึงยกโค้ง มีรอยยิ้มอย่างพอใจเล็กน้อยขึ้นมาบ้างโดยไม่รู้ตัว

ในตอนที่เผยไหวกวงคิดว่านางไม่มีแรงส่งเสียง และเขาก็เตรียมจะออกไปก่อน จู่ๆ เสิ่นหุยก็พูดช้าๆ ว่า “ใช่แล้ว”

เผยไหวกวงหยุดฝีเท้า หันหน้าไปมองนาง

เสิ่นหุยร่างอ่อนยวบพิงพนักเก้าอี้ สองตาดูเลื่อนลอยเล็กน้อย พูดว่า “ไม่เหมือนในหนังสือสักนิด น่าสะอิดสะเอียนมากจริงๆ”

น้ำตาลก้อนที่นางอมอยู่ในปากยังละลายไม่หมด เสียงที่พูดจึงอู้อี้

เผยไหวกวงเห็นแก้มขาวอ่อนนุ่มของนางข้างหนึ่งพองขึ้นมาเล็กน้อยเพราะอมน้ำตาลก้อน เห็นได้ชัดว่ายังกินไม่หมด นางยังยื่นมือไปทางสาวใช้ของตนเอง ขอกินน้ำตาลอีกก้อน

เหมือนเด็กจริงๆ เผยไหวกวงคิด ไม่รู้ว่าถูกเลี้ยงดูอย่างไร้เดียงสาเกินไปมาตั้งแต่เด็ก หรือว่าเพราะเพิ่งเข้าวังจึงยังไม่ได้ซึมซับกฎเกณฑ์และความชินชาของคนในวัง

น่าเสียดายที่ตอนนี้ต้องมาอยู่ในวังสถานที่ที่สกปรกและอันตรายเช่นนี้ จะซึมซับจนสกปรกเหม็นเน่าก็เป็นเรื่องของเวลาช้าเร็วแล้ว