ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 85-86

ทุกรายละเอียดทุกการกระทำของเขานางจำได้ทั้งหมด ไม่เพียงแต่จำได้ ยานั่นยังทำให้การรับรู้ของนางชัดเจนเป็นพิเศษ แม้ว่าจะนอนหลับไปหนึ่งตื่น แต่ตอนนี้แค่นางคิดอย่างถี่ถ้วน รายละเอียดทุกอย่างก็ปรากฏตรงหน้าอย่างชัดเจน

เสิ่นหุยไม่อยากคิดอะไรอีก นางขมวดคิ้วแล้วแค่นเสียงสบถ ใช้มือตีลงไปบนผิวน้ำด้วยความโกรธ ทำให้น้ำกระเซ็นใส่ใบหน้าของเผยไหวกวง

เสิ่นหุยเหลือบตาขึ้นมองเผยไหวกวง พอเพิ่งจำได้ว่าเขาอยู่ที่นี่ก็รู้สึกตกใจ นางลุกขึ้นแล้วหันไปหยิบผ้าสะอาดบนราวพาดมาเช็ดคราบน้ำบนใบหน้าให้เขา หยดน้ำบนร่างก็ค่อยๆ หยดลงมาตามร่างเพรียวบางของนาง

หลังจากเช็ดน้ำบนใบหน้าของเผยไหวกวง ฟังเสียงหยดน้ำที่ไหลจากร่างนางลงไปในถังอาบน้ำอีกครั้ง เสิ่นหุยก็รู้สึกว่าบรรยากาศคลุมเครือเกินไป นางจึงถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเก้ๆ กังๆ ก้าวออกจากถังอาบน้ำ หันหลังให้เขา รีบใช้ผ้าเช็ดคราบน้ำบนร่างกายตนเอง

แม้จะหันหลังให้เผยไหวกวง แต่เสิ่นหุยก็รู้ว่าสายตาของเขาต้องจ้องมาที่นางอย่างแน่นอน นางเร่งมือเช็ดคราบน้ำบนร่างกายจนแห้งอย่างรวดเร็วแล้วหยิบเสื้อผ้าจากบนราวพาดมาใส่ ความเงียบทำให้บรรยากาศที่คลุมเครือชัดเจนยิ่งขึ้น นางแต่งตัวไปพลางถามด้วยน้ำเสียงปกติไปพลาง

“พวกเราจะออกเดินทางอีกเมื่อใด”

เสิ่นหุยสอดแขนเรียวยาวเข้าไปในแขนเสื้อ สวมเสื้อผ่าหน้าสีชมพูอ่อน ชายเสื้อห้อยลงมาปกคลุมร่างกาย สิ่งที่มองอยู่ถูกบดบัง เผยไหวกวงจึงเหลือบตาเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น

“เช้าวันที่สิบหก”

“สองสามวันนี้อยู่ในตำบลนี้จะทำอะไรหรือ” เสิ่นหุยสวมชุดกระโปรงเกาะอกยาวเนื้อนุ่ม นิ้วมือจับเชือกผูกปมอย่างดี

“ขุดสุสาน” เผยไหวกวงพูด

เสิ่นหุยตกใจ หันหน้ามามองเขา

เผยไหวกวงเดินไปข้างหน้า วางฝ่ามือลงบนหลังมือของเสิ่นหุยอย่างช้าๆ ดึงชุดกระโปรงเกาะอกที่นางเพิ่งสวมลงแล้วพูดขึ้น

“ใส่กางเกงตัวในก่อนดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”

ชุดกระโปรงสีชมพูกองอยู่บนพื้น ล้อมอยู่ข้างเท้าของเสิ่นหุย

ใส่ชิ้นใดก่อนนั้นจะสำคัญอะไร…เสิ่นหุยโต้เถียงอยู่ในใจ แต่กลับไม่พูดอะไร เดินไปหยิบกางเกงตัวในจากบนราวพาด ทว่ามือของเผยไหวกวงกลับเร็วกว่า เขาหยิบกางเกงตัวในสีชมพูอ่อนของนางมาไว้ในมือ

ทางด้านอิ๋งเฉินยืนนิ่งรอคำสั่งอยู่ในลานเรือนอย่างเงียบๆ ราวกับต้นไม้ นางรู้ว่านายหญิงพอตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำในห้องเวจ จากนั้นนายท่านก็ตามเข้าไปเช่นกัน

หลังจากนั้น…หลังจากนั้นทั้งสองก็ออกมาในยามบ่าย นี่…น้ำอาบคงเย็นหมดแล้วกระมัง อิ๋งเฉินรอคำสั่งอยู่ตลอด แต่คนในห้องเวจไม่ได้ขอน้ำร้อนเพิ่มแต่อย่างใด

ตอนทั้งสองเดินผ่านนางไป นางเห็นเผยไหวกวงอยากจะวางมือบนเอวของเสิ่นหุย แต่เสิ่นหุยกลับเบี่ยงหลบแล้วพร่ำบ่นเสียงเบาว่า ‘มือสกปรก’