ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 85-86

บทที่ 86

ตอนพลบค่ำ เสิ่นหุยจึงมีเวลาเรียกอิ๋งเฉินมาพูดคุยกัน

ครั้งแรกที่อิ๋งเฉินได้พบเสิ่นหุย ครึ่งใบหน้าของอีกฝ่ายติดรอยแผลเป็นอัปลักษณ์เอาไว้ เมื่อคืนพบกันเป็นครั้งที่สอง อีกฝ่ายก็แต่งกายเป็นบุรุษอีก ตอนนี้เสิ่นหุยแต่งกายด้วยชุดสตรีตามปกติ อิ๋งเฉินเพียงมองก็ตกตะลึง ใต้หล้านี้มีหญิงงามที่น่าดูถึงเพียงนี้เชียวหรือ นางซึ่งเป็นสตรียังอดไม่ได้ที่จะตกใจในความงดงามนี้ นี่เป็นรูปโฉมที่เพียงเหลือบมองก็สามารถดึงดูดใจคนได้ ทำให้คนเห็นอดไม่ได้ที่จะจับจ้องใบหน้านี้ พออิ๋งเฉินได้สติกลับมาก็รีบเลื่อนสายตาหนี เหมือนกับว่าการมองรูปโฉมเช่นนี้นานสักนิดจะกลายเป็นการลบหลู่ดูหมิ่นผู้อื่น

ทั้งที่อิ๋งเฉินกับพี่สาวก็เป็นหญิงงามที่ได้ฟังคำชมมามากมาย แต่พอยืนอยู่ต่อหน้าเสิ่นหุย ‘รูปโฉมงดงาม’ ที่หลายคนเอ่ยชมนั้นก็ไร้ค่าทันที เมื่อเทียบกันแล้วนางกับพี่สาวเพียงมีรูปโฉมที่เกลี้ยงเกลาเท่านั้น

อิ๋งเฉินหน้าแดงเพราะการเสียมารยาทของตนเอง จึงรีบก้มหน้าลงอย่างนอบน้อม

เสิ่นหุยพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “ในเรือนหลังนี้ สามคนนั้นล้วนเป็นขันที”

อิ๋งเฉินตกตะลึงอยู่นาน ค่อยเข้าใจว่าขันทีหมายความว่าอย่างไร มิน่าเล่าความรู้สึกที่ซุ่นซุ่ยกับซุ่นเหนียนมอบให้แก่นางถึงได้แปลกพิกล! แต่ว่า…

ช้าก่อน! นายท่านของเรือนนี้ก็…ก็เป็น…

เป็นไปได้อย่างไร!

ใบหน้าของเผยไหวกวงปรากฏขึ้นตรงหน้าอิ๋งเฉิน นางอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ลืมแม้แต่ท่าทีตอบสนอง บุรุษที่หล่อเหลาเช่นนี้จะเป็นคนไม่สมบูรณ์ได้อย่างไร…

เสิ่นหุยคิดว่ามีสาวใช้สักคนข้างกายจะสะดวกกว่า ปกติเผยไหวกวง ซุ่นซุ่ย และซุ่นเหนียนมักจะพูดคุยกันอย่างเปิดเผย คิดจะปิดบังก็ปิดบังไม่ได้ มิสู้บอกอิ๋งเฉินไปเลยดีกว่า วันหน้านางทำอะไรจะได้มีปัญหาน้อยลง

ผ่านไปครู่ใหญ่อิ๋งเฉินจึงมองหน้าเสิ่นหุยแล้วถามว่า “เช่นนั้น…ฮูหยิน…”

อิ๋งเฉินไม่เข้าใจอีกเช่นกัน หรือว่านายท่านจะไม่ใช่นายท่าน ฮูหยินไม่ใช่ฮูหยิน แต่นางได้ยินอย่างชัดเจนว่าซุ่นซุ่ยเรียกหญิงงามตรงหน้าผู้นี้ว่าฮูหยินนี่!

ทันใดนั้นอิ๋งเฉินก็นึกถึงคู่ในนามของขันทีขึ้นมา แม้จะคิดได้เช่นนี้ แต่นางก็ยังไม่อยากจะเชื่อ

เสิ่นหุยยกมุมปากยิ้มอย่างเปิดเผยแล้วพูดว่า “ใช่ ข้าเป็นฮูหยินของเขา”

อิ๋งเฉินรู้สึกสับสน ขณะนี้ยังไม่รู้ว่าควรแสดงท่าทีตอบสนองอย่างไร เสียดายหรือ เสียดายแทนใคร เสียดายแทนฮูหยินตรงหน้า หรือว่าเสียดายแทนนายท่านที่หล่อเหลาสง่างามผู้นั้น

เผยไหวกวงผลักเปิดประตูเข้ามา เขาได้ยินคำพูดประโยคสุดท้ายของเสิ่นหุยพอดี

เสิ่นหุยมองเขาคราหนึ่งแล้วเลื่อนสายตากลับมา พูดกับอิ๋งเฉินด้วยรอยยิ้มว่า “พวกเราจะเดินทางลงใต้ ระหว่างทางข้างกายของข้าขาดสาวใช้ ถ้าเจ้ายินดีจะตามข้าลงใต้ไปด้วยกันก็ได้ เมื่อไปถึงที่หมายแล้วเจ้าก็ไปตามทางของเจ้า แต่ถ้าเจ้าไม่ยินดีก็สามารถนำเงินไปจำนวนหนึ่งแล้วจากไปตอนนี้ได้ทันที”

อิ๋งเฉินได้ฟังก็แทบจะไม่ลังเล คุกเข่าลงทันทีแล้วพูดด้วยดวงตาแดงก่ำว่า “ครอบครัวของอิ๋งเฉินล้วนไม่อยู่แล้ว ยินดีติดตามรับใช้ฮูหยินไปชั่วชีวิต!”

“ดี เจ้าออกไปก่อนเถิด” เสิ่นหุยพูด

“เจ้าค่ะ” อิ๋งเฉินลุกขึ้นเดินออกไป พอเดินไปถึงตรงหน้าเผยไหวกวงก็ทำความเคารพเช่นบ่าวรับใช้อย่างไม่ค่อยคล่องแคล่วนัก

เสิ่นหุยมีความคิดจะหาสาวใช้สักคนระหว่างการเดินทางครั้งนี้ แต่เมื่อไปถึงตำหนักตากอากาศเชียงชิงแล้ว จะให้อิ๋งเฉินติดตามต่อไปหรือไม่ นั่นก็ไม่แน่นอนแล้ว