ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 85-86

นางมองดูเผยไหวกวงเดินเข้ามา ครุ่นคิดในใจถึงชื่อของตำหนักตากอากาศที่เมืองกวนหลิงนั้นคราหนึ่ง

ตำหนักตากอากาศเชียงชิง?…หอชังชิง?

เสิ่นหุยยื่นมือไปหาเผยไหวกวง ดึงเขามาข้างกาย นางเอนกายซบไหล่ของเขา กอดแขนของเขาไว้แล้วพูดหยั่งเชิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“คิดถึงหอชังชิงขึ้นมาแล้ว”

“เพราะบทละครที่นั่นมีมากหรือพ่ะย่ะค่ะ” เผยไหวกวงพูดอย่างไม่ใส่ใจ

เสิ่นหุยพูดว่า “ข้ารู้สึกว่าหอชังชิงพิเศษมาก ไม่ค่อยเหมือนสิ่งปลูกสร้างอื่นในวังหลวง มีรูปแบบของสิ่งปลูกสร้างทางใต้อยู่บ้าง สร้างขึ้นตามความชอบของจั่งอิ้นกระมัง”

“ไม่ใช่ หอนั่นมีอายุพอสมควรแล้ว” เผยไหวกวงพูด

เสิ่นหุยขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่เป็นที่สังเกตแล้วพูดต่อไปเหมือนไม่ใส่ใจว่า “ชื่อก็น่าฟัง เป็นชื่อที่จั่งอิ้นตั้งหรือ”

พูดจบนางก็เงยหน้าขึ้นพลางอมยิ้มมองหน้าเขา

เผยไหวกวงหัวเราะไม่ได้พูดอะไร

เสิ่นหุยคาดเดาเรื่องหนึ่งอยู่ในใจมาโดยตลอด อีกทั้งชื่อของตำหนักตากอากาศเชียงชิงกับหอชังชิงคล้ายกันโดยบังเอิญเช่นนี้ เหมือนได้ประทับตราให้การคาดเดานั้นอีกครั้ง

วันรุ่งขึ้น เผยไหวกวงไม่อยู่เรือนในยามกลางวัน เสิ่นหุยหาสมุดเล่มเล็กที่เผยไหวกวงนำกลับมาจากหอเซียงมี่แล้วอ่านอย่างรวดเร็วหนึ่งรอบ จากนั้นก็เก็บสมุดเล็กกลับไป

นางนั่งอยู่ใต้ชายคา หลับตาลง อาศัยความสามารถของตนเองที่อ่านผ่านตาแล้วไม่ลืมจดจำชื่อตั้งแต่ต้นจนจบหนึ่งรอบ จากนั้นก็เริ่มค้นหาจุดที่เหมือนกันของชื่อเหล่านี้อย่างยากลำบาก

นางใคร่ครวญทั้งตัวเลขลำดับ ชื่อสกุล ที่อยู่ ทั้งยังมีชื่อของบุตรหลานของคนเหล่านี้

คนเหล่านี้กระจายตัวอยู่ทั่วแคว้นต้าฉี มีฐานะแตกต่างกัน ดูแล้วไม่มีอะไรเหมือนกันสักนิด ตอนที่เสิ่นหุยหลับตานึกทบทวนเนื้อความในสมุดเล่มเล็กเป็นครั้งที่สาม ในที่สุดนางก็พบความคล้ายคลึงกันบางอย่าง

คนทั้งหมดเป็นบุรุษและอายุไม่น้อย อีกทั้งมีฐานะที่แตกต่างกัน มีทั้งขุนนาง คนทำการค้าจนร่ำรวย ชาวบ้านทั่วไปในพื้นที่ต่างๆ…

เสิ่นหุยหัวใจกระตุก

ในจำนวนคนเหล่านี้ คนที่เป็นขุนนางแทบจะเป็นขุนนางบู๊ทั้งหมด!

นางรู้แล้ว คนในสมุดรายชื่อนี้ล้วนเป็นอดีตทหารกองหนึ่ง! ทหารในกองมีทั้งแก่ชราและหนุ่มแน่น แต่บางคนในรายชื่อนี้เป็นรุ่นปู่รุ่นทวดแล้ว…นั่นหมายความว่ากองทหารนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อหลายปีก่อน

…หลายปีนั่นกี่ปีกันแน่

“เหนียงเหนียงทรงคิดอะไรอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ”

จู่ๆ ได้ยินเสียงของเผยไหวกวง เสิ่นหุยก็ตกใจจนร้องอุทานออกมา จึงลืมตามองเขาที่ยืนอยู่ตรงหน้า

แสงอาทิตย์อบอุ่นสาดส่องอยู่ด้านหลังเผยไหวกวง เมื่อมองย้อนแสงเช่นนี้ แม้เสิ่นหุยจะหรี่ตาลง แต่ก็เห็นใบหน้าของเขาไม่ชัดเจน รู้สึกเพียงว่าเขาอยู่ภายใต้แสงอาทิตย์อบอุ่นเช่นนี้ ทว่ามันกลับไม่ได้มอบความอบอุ่นแก่เขาเลย แต่เป็นเขาที่แผ่ความเย็นให้แก่แสงอาทิตย์อบอุ่นยามกลางวันนี้แทน

เสิ่นหุยมองหน้าเผยไหวกวงอย่างตกตะลึง จู่ๆ ก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้