ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 85-86

ชื่อของตำหนักตากอากาศเชียงชิงกับหอชังชิงมีความคล้ายคลึงกันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

เมื่อหลายปีก่อนกองทหารกองหนึ่งได้ทำเรื่องเลวร้ายในตำหนักตากอากาศเชียงชิงที่เมืองกวนหลิง

ถึงแม้ในเวลานั้นเสิ่นหุยจะยังไม่เกิด แต่นางก็พอจะรู้เรื่องนั้นอยู่บ้าง

ทว่าราษฎรทั่วไปล้วนถูกปิดปาก ไม่ว่าใครก็ห้ามพูดถึงเรื่องนั้น ผู้ที่พูดถึงจะต้องตาย

ฉายา ‘มีอำนาจทะเยอทะยาน’ ของอดีตฮ่องเต้ก็ได้มาจากการนองเลือดครั้งนั้นนั่นเอง

เสิ่นหุยยกมือขึ้นช้าๆ ไปกุมมือของเผยไหวกวงท่ามกลางแสงอาทิตย์ นางจับนิ้วมือของเขาแล้วแกว่งเบาๆ พลางพูดขึ้น

“คิดถึงท่านอยู่”

เผยไหวกวงโน้มกายลงมา ระยะห่างใกล้ขึ้นทันใด ในที่สุดเสิ่นหุยก็มองเห็นใบหน้าของเขาชัดเจน เขาลูบศีรษะของนางแล้วถามด้วยสายตาเย็นชา

“ทรงอยากได้อะไรอีกหรือไม่”

“ไม่ได้กินลูกกวาดมาหลายวันแล้ว อยากกินลูกกวาด อืม…เอาลูกกวาดรสน้ำผึ้งหวานพิเศษ”

“อีกสักครู่จะให้ซุ่นเหนียนไปซื้อ”

เสิ่นหุยยิ้มดวงตายกโค้ง พยักหน้าอย่างน่ารัก รู้สึกพึงพอใจยิ่ง

เผยไหวกวงลูบศีรษะของนางเสร็จแล้วก็ยืดตัวเดินเข้าไปในเรือน

หลังจากเผยไหวกวงหันกายไป รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นหุยก็เลือนหายไปทันที นางกอดเข่า สายตาเลื่อนลอยเล็กน้อย ชั่วพริบตาก็นึกได้ว่าเขาเคยพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า ‘กระหม่อมไม่ได้สกุลเผยจริงๆ เสียหน่อย’

เสิ่นหุยถามตนเองในใจอย่างเหม่อลอย เขา…สกุลเว่ยหรือ

แต่จะเป็นไปได้อย่างไร ใต้หล้านี้ไม่มีสกุลนี้แล้ว

เสิ่นหุยรู้สึกขนลุกขึ้นมา

เผยไหวกวงเดินเข้าไปในห้องหนังสือ เขาเปิดลิ้นชักด้วยสีหน้าเรียบเฉย มองสมุดรายชื่อในลิ้นชักอย่างเย็นชาคราหนึ่ง ดวงตาเข้มลึกล้ำราวสระน้ำเย็นไร้ความรู้สึก เขาปิดลิ้นชัก จากนั้นก็มองเสิ่นหุยที่นั่งอยู่ข้างนอกผ่านทางหน้าต่างที่เปิดอยู่ ทันใดนั้นก็หัวเราะเบาๆ