ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 20-21

ข้าเริ่มเข้าใจ เพราะเหตุใดตนเองเห็นซากปรักหักพังที่ภูเขาลั่วอิงแล้วในใจจึงรู้สึกเศร้าหมอง เริ่มเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดตนจึงชอบคลอเคล้าคลอเคลียเทพปี้ชิง…

เพราะเขาชอบข้า เป็นคนเดียวในที่แห่งนี้ที่ชอบข้าอย่างจริงใจ เป็นคนเดียวที่รักเอ็นดูข้า…ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้ข้าไม่พร้อมใจจะไปจากเขา

แต่ข้ายังคงไม่มีความสุข…

ต้องทำเช่นไรจึงจะทำให้ทุกคนชอบข้า คำถามนี้ลึกซึ้งเกินไปแล้ว ทำให้แมวเช่นข้าขบคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ ครุ่นคิดไปมาในที่สุดก็ส่งผลให้ข้าปวดหัวมาก จึงล้มเลิกไม่คิดต่อไปอีก เพียงมองดวงจันทร์อย่างใจลอยต่อไป…

หูกระดิกไปมาท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัด ข้าได้ยินเสียงร้องไห้เบาๆ ดังมาจากที่ไกลออกไป จนทนไม่ไหวต้องกระโดดลงจากต้นไม้ใหญ่วิ่งไปหาที่มาของเสียง

นั่นเป็นทะเลสาบเหลียนเยวี่ยของวังเสวียนชิง ในทะเลสาบมีศาลารับลมที่ทำจากไม้ไผ่ เชื่อมต่อกับฝั่งด้วยสะพานไม้ไผ่คดเคี้ยว และเสียงร้องไห้ก็ดังมาจากที่นั่น…

ข้าเขย่งปลายเท้าเข้าไปใกล้ศาลารับลมเงียบๆ แล้วก็เห็นจิ่นเหวินอยู่ข้างใน นางร้องไห้จนหน้าตาดูไม่ได้ ใบหน้าที่ตกแต่งอย่างงดงามของนางเปรอะเปื้อนหยาดน้ำตาจนเลอะเทอะไปหมด ทรงผมที่ประณีตงดงามถูกลมพัดยุ่ง เสื้อผ้าที่สวยงามก็ถูกดึงมาเช็ดน้ำตา…บุคลิกลักษณะที่เคยมีอันตรธานไปจนหมดสิ้น เอาแต่ร้องไห้ราวกับเด็ก

ข้ายืนอยู่ด้านข้างมองหยาดน้ำตาของนางไหลลงสู่ทะเลสาบ ในใจยิ่งไม่เข้าใจ

ปลาไม่ใช่ไม่มีน้ำตาหรอกหรือ ที่แท้แล้วนางกำลังร้องไห้อะไร

ครั้นแล้วข้าก็เดินเข้าไปอย่างว่องไว ตบๆ บ่าของนาง ใช้คำพูดปลอบใจที่พูดเป็นอยู่เพียงประโยคเดียวของข้าพูดกับนาง “จิ่นเหวิน อย่าร้องไห้…”

จิ่นเหวินสะอึกสะอื้นพลางหันกลับมา พอเห็นว่าเป็นข้าก็ตกใจ ร่างอ่อนปวกเปียกลงไปกับพื้นอีกครั้ง เอาแต่ก้มหน้าวิงวอนขอความเมตตา “บ่าวจิ่นเหวินไม่มีเจตนาจะล่วงเกินท่านเหมียวเหมียว ได้โปรดให้อภัยด้วย”

ข้ายื่นมือไป เชยคางนางขึ้นมา มองดวงตาที่ร้องไห้จนแดงก่ำคู่นั้นอย่างจริงจัง ในนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสะอิดสะเอียน เหมือนกับดวงตาของหวาวาไม่ผิดเพี้ยน…

ชั่วขณะนั้นข้าก็เอาข้อสงสัยที่ฉงนสนเท่ห์มานานถามขึ้นอย่างระมัดระวัง “เจ้า…ไม่ชอบเหมียวเหมียวใช่หรือไม่”

“ไม่! ไม่มีเรื่องเช่นนี้แน่นอน!” จิ่นเหวินสั่นศีรษะไม่หยุด

“เช่นนั้นเพราะเหตุใดเจ้าจึงร้องไห้” ข้าถามอย่างไม่เข้าใจ

แววตาของจิ่นเหวินยิ่งสั่นไหว นางลังเลอยู่นานก็ยังพูดไม่ออก

ข้าเห็นแล้วพูดอย่างมั่นใจ “เจ้าไม่ชอบข้า”

“ข้า…”

ข้าดึงแขนนาง พูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “เพราะเหตุใดพวกเจ้าจึงไม่ชอบข้า บอกคำตอบข้ามา!”