ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 20-21

คุกคามเข้าไปทีละก้าว ในที่สุดจิ่นเหวินก็ควบคุมตนเองไม่อยู่ นางร้องไห้พลางสะบัดฝ่ามือใส่หน้าข้า และด่าเสียงดัง “ใครจะชอบปีศาจที่หยาบคายเช่นเจ้า! เจ้าอยากกินข้าก็กินเลยสิ! ไม่ต้องมาพูดจาเลวทรามเช่นนี้ ข้าจะไม่ทนต่อการกดขี่รังแกอีกต่อไปแล้ว!”

แมวกินปลาไม่ใช่เรื่องถูกต้องตามหลักฟ้าดินหรอกหรือ ข้ายกมือขึ้นต้านรับการโจมตีของนาง คงออกแรงมากไปหน่อยถึงกับทำให้นางล้มลงไปกับพื้น

ขณะจะเข้าไปประคองนางขึ้นมา จิ่นเหวินกลับด่าต่อ “ข้าเกลียดเจ้า! เจ้ามันไม่มีสมอง! ไม่ว่าจะทำจะพูดอะไรก็ไม่เคยคำนึงถึงความรู้สึกของคนอื่น! จะมีคนชอบเจ้าได้อย่างไร!”

“แต่…เทพปี้ชิงชอบข้า…” ข้าหน้าม่อยคอตกเอามือบิดชายเสื้อ พยายามยกฐานที่มั่นสุดท้ายของตนออกมา

“ดังนั้นข้าจึงยิ่งชังน้ำหน้าเจ้า! ข้าศึกษามายาสตรีอยู่ในวังมังกรมาตั้งแต่เล็กก็เพื่อให้ได้รับความชมชอบจากเทพเซียนชั้นสูง! ต้องใช้ความเพียรพยายามมากเพียงใดไปเรียนรู้การดีดพิณ เล่นหมากล้อม คัดอักษร วาดภาพต่างๆ เหล่านั้น แล้วเหตุใดเจ้าที่ไม่ได้ทำอะไรเลยกลับได้รับความชมชอบจากเขา เพราะเหตุใดเจ้าจึงยังวางท่าบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเช่นนั้นมาบอกข้าว่าเขาชอบเจ้าได้อีก!” หลังจากจิ่นเหวินแผดเสียงคำรามออกมาจนจบก็เช็ดน้ำตาแล้วด่าต่อ “เจ้าชนะแล้วก็ไปหัวเราะตามลำพังเสีย ไม่ต้องมาที่นี่เพื่อเย้ยหยันข้า ข้าทนมาพอแล้ว ทนมาพอแล้ว!”

ข้าไม่เข้าใจความหมายของจิ่นเหวิน เพียงรู้ว่าเสียงของนางเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ความโกรธแค้นนี้ทำให้ข้าไม่สบายใจ ข้าได้แต่พูดกับนางซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด “จิ่นเหวิน…อย่าร้องไห้…อย่าร้องไห้…”

“ความหวังสุดท้ายของข้าไม่มี…ไม่มีแล้ว…” เสียงด่าของจิ่นเหวินแผ่วเบาลง นางนั่งอยู่กับพื้นสะอึกสะอื้น ปากก็พูดในสิ่งที่ข้าไม่เข้าใจ “เสี่ยวเสียน พี่สาวไร้ความสามารถ…ไร้ความสามารถ…”

“เสี่ยวเสียนคือใคร” ข้าถามอย่างไม่เข้าใจ

จิ่นเหวินกลับกระโดดขึ้นมาทันที พูดกับข้าด้วยท่าทางราวกับไก่ชน “ขอบอกกับเจ้า อย่าได้คิดจะทำอะไรนางเด็ดขาด จะกินก็กินข้านี่! แล้วแต่เจ้าจะกินเลย และต่อไปก็อย่าได้หวังจะสั่งให้ข้าทำสิ่งใด!”

พูดจบนางก็หมุนตัววิ่งจากไป ข้าไม่ได้ไล่ตาม เพียงมองเงาร่างนางหายลับไปจากสายตา…

ในสมองสับสนยุ่งเหยิงราวกับก้อนแป้งเปียก ทำอย่างไรก็ไม่อาจจัดให้เป็นระเบียบได้ คำพูดของจิ่นเหวินหลายต่อหลายคำล้วนเข้าใจยาก แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ข้าเข้าใจ นั่นก็คือสัญชาตญาณของข้าไม่ผิด พวกนางล้วนชิงชังข้ามาก

หลังจากเข้าใจในจุดนี้แล้ว ในใจก็รู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกเข็มทิ่มตำ เจ็บจนไม่รู้ควรพูดอย่างไร…

ความอ้างว้างถาโถมเข้ามาทั่วร่าง ทำให้ข้าเบื่อหน่ายสถานที่แห่งนี้ขึ้นมาทันที เบื่อหน่ายวังเสวียนชิงขึ้นมา

ข้าจึงถือโอกาสในยามค่ำคืนจากไปเงียบๆ

โปรดติดตามตอนต่อไป