ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 24-25

ข้าได้เห็นรอยยิ้มของหวาวาเป็นครั้งแรก ที่แท้บนใบหน้าของนางมีลักยิ้มเล็กๆ สองข้าง ยังมีฟันเขี้ยวเล็กๆ ดูยิ้มหวานยิ่ง เปรียบกับสีหน้าตื่นเต้นหวาดกลัวเช่นที่ผ่านมาแล้วงดงามกว่ามาก น่ารักเสียจนทำให้ข้า…ห้ามใจไม่อยู่ กระโจนเข้าไปโดยควบคุมพละกำลังไว้ เอาศีรษะถูไถนางหลายครั้ง นางลูบศีรษะของข้าแล้วหัวเราะคิกๆ ออกมา

มืดค่ำลง พวกเราสองคนไม่ได้ดับตะเกียงเป็นเวลายาวนาน เอาแต่พูดคุยกัน ข้าเล่าเรื่องมากมายตอนอยู่ภูเขาลั่วอิงให้นางฟัง ทัศนียภาพที่งดงามผืนนั้นและชีวิตความเป็นอยู่ที่มีอิสรเสรี ยังมีเรื่องเล่าการทำศึกกับมารปีศาจจากทุกเส้นทางอันน่าเกรงขาม หวาวาฟังแล้วอิจฉามาก บอกไม่หยุดว่าจะหาโอกาสลงไปเที่ยวเล่นที่แดนมนุษย์บ้าง

สำหรับเรื่องนี้ ข้าแสดงท่าทีไม่แน่ใจต่อร่างกายที่อ่อนแอของนาง ไม่ว่าปีศาจตนใดก็สามารถสังหารนางได้ หลังจากนางฟังแล้วก็หน้าม่อยคอตก ครั้นแล้วข้าก็รับปากจะเป็นองครักษ์ให้นาง จากนั้นหวาวาก็เล่าเรื่องของนางให้ข้าฟัง นางบอกนางเป็นดอกบัวหิมะที่ใช้น้ำซึ่งทดมาจากน้ำพุน้ำแข็งในแดนสวรรค์มาบำเพ็ญเพียรเป็นเวลาหลายร้อยปีจนกลายเป็นปีศาจ เพิ่งเป็นปีศาจได้ไม่นานก็ถูกจัดสรรให้มาเป็นสาวใช้ในวังของเทพปี้ชิง เสียดายที่แม้นางจะขยันขันแข็ง แต่ก็ทำผิดพลาดทั้งวัน จึงไม่เคยได้รับการเลื่อนขั้น ฌานตบะก็ยากจะรุดหน้า จนบัดนี้ก็ยังเป็นปีศาจน้อยที่ไม่มีพลังอะไร

ต่อมานางก็เอ่ยถึงเรื่องที่ลึกซึ้งมากเรื่องหนึ่งด้วยความอยากรู้ “ข้าได้ยินว่าบุรุษกับสตรีนอนด้วยกันจะต้องตั้งครรภ์ เจ้านอนกับท่านเทพทุกคืนใช่จะต้องตั้งครรภ์หรือไม่”

“ไม่” ข้าตอบนางโดยไม่ต้องคิด เพราะข้าเป็นแมวหาใช่สตรี ต้องนอนกับแมวตัวผู้จึงจะตั้งครรภ์

“แล้วต้องทำเช่นไรจึงจะตั้งครรภ์” นางถามด้วยความอยากรู้ “ข้ารู้ว่าคนสองคนนอนอยู่ด้วยกันก็จะมีลูก แต่ขั้นตอนชัดเจนทุกคนต่างไม่บอกข้า…”

ตอนอยู่ภูเขาลั่วอิง ข้าเห็นสัตว์ทั้งหลายที่ให้กำเนิดลูกล้วนแต่คลอดออกมา ส่วนขั้นตอนที่แน่ชัดข้ากลับไม่รู้ แต่ข้ารับปากกับหวาวาอย่างมีน้ำใจ จะต้องไปหาเทพปี้ชิงและถามเรื่องนี้ให้รู้ชัดเจนให้ได้

หวาวากลับกรีดร้องจับมือข้าไว้แล้วเอ่ยวิงวอน “ถ้าให้เทพปี้ชิงรู้เรื่องนี้ ข้าต้องถูกตีตายแน่ ไม่อาจบอกเขาเด็ดขาด!”

ข้ามองท่าทางเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ของนางแล้วก็เกาๆ หูอย่างอับจนปัญญา ตัดสินใจว่าวันหน้าค่อยถามอิ๋นจื่อหรือเอ๋าอวิ๋น…

พวกเราสองคนคุยเล่นหัวเราะกันถึงดึกดื่นค่อนคืน ในที่สุดก็นอนลง คิดไม่ถึงว่าวันรุ่งขึ้นพอเช้าขึ้นมา เทพปี้ชิงก็ให้คนมาตามข้าไปที่ห้องหนังสือ

ข้าอ้าปากหาว ไม่ยอมลุกจากเตียง แต่ก็อับจนปัญญาด้วยหวาวาตะโกนเร่งอยู่ข้างหูข้าไม่หยุด ในที่สุดก็เร่งจนสมองข้าตื่นมาครึ่งหนึ่ง เดินตามนางออกประตูไปอย่างเลอะๆ เลือนๆ

เทพปี้ชิงอยู่ในห้องหนังสือ หยิบหินก้อนเล็กก้อนหนึ่งยื่นให้ข้า “เจ้ากรอกพลังปีศาจเข้าไปในนี้ ข้าจะดูว่าเจ้าบำเพ็ญเพียรถึงขั้นใดแล้ว”

ข้ารับก้อนหินโปร่งแสงเกลี้ยงเกลาก้อนนั้นมา ถือเล่นอยู่ครู่หนึ่งแล้วทำตามที่เขาบอก เอาพลังปีศาจกรอกเข้าไป คิดไม่ถึงว่าก้อนหินพลันเปล่งแสงโชติช่วงเจิดจ้า จากสีน้ำเงินจางไปเป็นสีน้ำเงินเข้มแล้วกลายเป็นสีชมพู สุดท้ายก็เปลี่ยนเป็นสีแดง ข้ามองการเปลี่ยนแปลงของสีสันด้วยความตื่นตะลึง ชอบใจอย่างมาก ครั้นแล้วก็ถือไว้ไม่ยอมปล่อยมือคืนให้เทพปี้ชิง