ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 24-25

“ตกลง!” ข้ารับปากโดยไม่แม้แต่จะคิด

จิ่นเหวินเห็นข้ารับปากทันควัน กลับประหลาดใจขึ้นมา นางพูดตะกุกตะกัก “เจ้ารู้หรือไม่…ลูกกลอนเซียนล้ำค่ามาก มีเพียงเซียนระดับสูงเท่านั้นจึงจะมี…”

“อาจารย์มีหรือไม่” ข้าหันหน้าไป “ข้าจะไปขอจากเขา”

“แต่…แต่…เป็นสิ่งล้ำค่ามาก…เขาจะให้หรือ…” จิ่นเหวินลังเลขึ้นมา ในดวงตาเปี่ยมไปด้วยแววเฝ้าปรารถนา

“อาจารย์รักข้ามาก ต้องให้แน่!” ข้าตบอกด้วยความมั่นอกมั่นใจ ออกจากห้องแล้วมุ่งหน้าไปห้องของเทพปี้ชิงอย่างรวดเร็ว

ฟ้าใกล้พลบค่ำ ในที่สุดเขาก็กลับมาจากข้างนอก ใบหน้ายังมีรอยยิ้ม เห็นข้ารื้อค้นโน่นนี่อยู่ในห้องก็ไม่โกรธ ตรงเข้ามาอุ้มข้าพาเดินไปห้องหนังสือ “มา คัดอักษรต่อ”

ข้ารีบกระโดดลงจากอ้อมแขนของเขา แบมือไปแล้วบอก “ข้าต้องการลูกกลอนเซียนของไท่ซั่งเหล่าจวิน เอาให้ข้า”

“เจ้ารู้จักของสิ่งนั้นได้อย่างไร” เขางงงันไปชั่วขณะ “จะเอาไปทำอะไร”

“ให้จิ่นเหวิน” ข้าตอบไปตามความเป็นจริง

“ไม่ได้” เทพปี้ชิงโบกมือ “ลูกกลอนเซียนนี้สามพันปีจึงจะหลอมได้เตาหนึ่ง สามารถชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นได้ รักษาโรคได้ร้อยแปด ในมือข้าเหลืออยู่เพียงสองเม็ด เป็นสิ่งล้ำค่าไว้คุ้มครองตัว ไม่อาจให้ใครง่ายๆ”

ข้ารีบรบเร้าออดอ้อนเขา เซ้าซี้อยู่เป็นนานสองนาน เขาถอนใจบอก “จิ่นเหวินเป็นคนที่วังมังกรส่งมา คนผู้นี้แต่ไรมาหูตาแพรวพราวไม่สำรวม มีเสียงเล่าลือไม่ค่อยดี เกรงว่าจะมีเจตนาไม่ดี เวลานี้ยังจะหลอกใช้ความไม่รู้ของเจ้ามาขอลูกกลอนเซียนอีก ข้ายิ่งไม่อาจให้นาง”

ไม่มีทางทำให้เขายอมรับปากได้เสียที ข้าจึงนำคำพูดของท่านเทพไปบอกแก่จิ่นเหวินด้วยท่าทางอับจนปัญญา จิ่นเหวินรับฟังอย่างสงบนิ่ง นางกล่าวน้ำเสียงราบเรียบ “ข้าก็คิดอยู่แล้วว่าคงเป็นไปไม่ได้ ตอนแรกข้าก็คิดจะพึ่งพาเทพเซียนระดับสูงสักคน จากนั้นก็หลอกล่อให้ได้ลูกกลอนเซียนมา ปรากฏว่ายังคงยากเกินไป”

“ลูกกลอนเซียนเอามาทำอะไรหรือ” ข้าไม่เข้าใจ “อร่อยหรือ”

“แมวโง่…” ในดวงตาของจิ่นเหวินไม่มีความเกลียดชังเช่นแต่ก่อน มีแต่ความอับจนปัญญาอย่างที่สุด “เสี่ยวเสียนน้องสาวของข้า ตั้งแต่เมื่อร้อยยี่สิบสามปีก่อนนางถูกเย่าหยางแม่ทัพแดนมารหลอกจนตกลงไปในหลุมพราง ได้รับบาดเจ็บสาหัส ดวงจิตแตกเป็นเสี่ยง แม้ข้าจะเชิญหมอลือชื่อมาทั่วแต่ก็ไม่อาจรักษาให้หายดีได้ ต้องเห็นนางร้องครวญครางด้วยความทุกข์ทรมานทุกวัน…หัวใจของข้าก็เจ็บปวดดุจถูกมีดเฉือน…”

พูดมาถึงตรงนี้ก็ร้องไห้กระซิก ข้ายื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้นางอีกครั้ง ครั้งนี้นางไม่ได้ปัดมือข้าออกอีก เพียงพูดต่อไป “ข้าไม่ใช่คนที่ไม่สังวรในการพูดและการกระทำเที่ยวยั่วยวนบุรุษไปทั่ว…ไม่ใช่…แต่น้องสาวต้องการลูกกลอนเซียนมาช่วยชีวิต…เจ้าช่วยบอกท่านเทพให้ข้าได้หรือไม่ ข้ายินดีใช้ชีวิตของตนไปแลกลูกกลอนเซียน…”