ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 24-25

บทที่ยี่สิบห้า ความลับของจิ่นเหวิน

“เทพปี้ชิง…” ข้าเดินวนรอบตัวเขาอยู่หลายรอบ พยายามจะเปลี่ยนการตัดสินใจที่น่าคับแค้นใจนี้

เขากลับมีรอยยิ้มเยียบเย็นประดับที่มุมปาก จากนั้นก็เงื้อฝ่ามือกว้างราวกับพัดใบผูขึ้น โบกไปตรงหน้าข้าหลายครั้ง “เรียกว่าอะไรนะ”

“อาจารย์…” ข้าประนีประนอมอย่างไม่มีความหยิ่งในศักดิ์ศรี เสียหน้าเผ่าพันธุ์แมวจนหมดสิ้น

หลังจากจัดการปัญหาคำเรียกขานเสร็จ เขาก็บอกกับข้า “เจ้าไปสถานศึกษาจะได้รู้จักกับปีศาจที่มีความสามารถใกล้เคียงกับเจ้า ไม่แน่อาจมีสหายเพิ่มขึ้น”

ข้าถามเขาว่า “อะไรคือสหาย ใช่ข้าชอบอีกฝ่าย อีกฝ่ายก็ชอบข้าจึงนับเป็นสหายหรือไม่”

เทพปี้ชิงพยักหน้า ข้าจึงถามต่อ “แล้วท่านกับข้าใช่สหายกันหรือไม่”

สีหน้าของเขาแข็งกระด้างอีกครั้ง จากนั้นก็พูดอย่างเน้นย้ำทีละคำ “เราเป็นศิษย์อาจารย์…”

ข้ามองเขาอย่างหยามหยันแวบหนึ่ง “ศิษย์อาจารย์ไม่อาจเป็นสหายกันหรือ ข้ากับหวาวาต่างก็ชอบกันและกัน ดังนั้นข้ากับหวาวาจึงเป็นสหายกัน!”

“พวกเจ้าคืนดีกันแล้ว?” เทพปี้ชิงพลันถามขึ้น “ทำเช่นไรหรือ”

“ต้องชอบผู้อื่นก่อน ผู้อื่นจึงจะชอบท่าน” ข้าเล่าเรื่องที่เสี่ยวหลินบอกเคล็ดลับและคาถาคำว่า ‘ขออภัย’ แก่ข้าให้เขาฟังด้วยความภาคภูมิใจ คิดไม่ถึงว่าเขาฟังแล้วกลับจมอยู่ในความครุ่นคิด ครู่เดียวก็ตบๆ ศีรษะข้าจากนั้นก็เดินออกประตูไป

ข้านอนหลับไปพลางรอไปพลาง ผ่านไปนานมากแล้วก็ยังไม่เห็นเขากลับมา ข้าจึงไปที่ห้องของจิ่นเหวิน ไปเยี่ยมนาง

ทั้งวังเสวียนชิงมีจิ่นเหวินเป็นปลาอยู่ตัวเดียว จะหานางไม่ใช่เรื่องยาก เพียงสูดดมกลิ่น ไม่นานข้าก็มาถึงห้องปีกข้าง ยังไม่ทันเข้าไปก็ได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นของจิ่นเหวินดังแว่วมา จึงรีบผลักประตูเข้าไปข้างใน

จิ่นเหวินพูดโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้น “วันนี้ข้าไม่ค่อยสบาย ลุกจากเตียงไม่ไหว เปลี่ยนคนทำอาหารเถิด”

“เมี้ยว ไม่ได้มาหาเจ้าเพื่อให้ไปทำอาหาร” ข้ารีบตอบ

“เป็นเจ้า” จิ่นเหวินเงยหน้าขึ้นมาทันที ในดวงตาที่มองข้ามีแววระแวดระวัง “เจ้ามาทำอะไร”

ข้ามองดวงตาแดงก่ำของนางที่ยังมีหยาดน้ำตา จึงยื่นมือออกไปเช็ดเบาๆ แล้วกล่าวกับนางอย่างจริงจัง “จิ่นเหวิน ขออภัย”

จิ่นเหวินตะลึงงัน จู่ๆ นางก็หัวเราะขึ้นมา “เจ้ามีอะไรต้องขออภัยข้า เป็นตัวข้าเองที่ไม่รู้จักประมาณตนอาจเอื้อมจะตีเสมอท่านเทพ!”

“จิ่นเหวิน ขออภัย” ข้าพูดซ้ำอีกครั้ง จากนั้นก็เบิกตาโตบอก “แม้เหมียวเหมียวจะโง่งม แต่เจ้าอย่าชิงชังข้าได้หรือไม่”

“ได้สิ เจ้าไปเอาลูกกลอนเซียนของไท่ซั่งเหล่าจวิน มาให้ข้าเม็ดหนึ่ง ข้าก็จะไม่ชิงชังเจ้า!” จิ่นเหวินพูดพลางยิ้มหยัน