ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 26-28

ความแค้นที่ถูกโกนขน…ไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้

ในช่วงเวลาที่ถูกขังอยู่ในถ้ำ ทุกวันนอกจากกินข้าวนอนหลับแล้ว ข้าก็เฝ้าแต่ครุ่นคิดจะชำระความแค้นในครั้งนี้อย่างไรดี จะจับโม่หลินสารเลวผู้นั้นมาถลกหนังดึงเส้นเอ็น ทำลายกระดูกให้เป็นเถ้าถ่านอย่างไร! จะต้องซัดเขาให้คุกเข่ากับพื้นเรียกข้าว่าท่านย่าแมว! ส่วนที่ว่าจะสั่งสอนเทพปี้ชิงอย่างไร…เนื่องจากข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ดังนั้นจึงยังไม่ได้ครุ่นคิดออกมา…

คิดไปคิดมา ไม่นานวันออกจากที่คุมขังก็มาถึง เทพปี้ชิงมารับข้าด้วยตนเอง เขาให้ห้องครัวทำเนื้อปลามาเต็มโต๊ะ บอกจะปลอบโยนจิตใจที่เจ็บปวดอาดูรเพราะไม่มีขนของข้า ครั้นแล้วข้าที่ไม่ได้กินอาหารมื้อใหญ่มาหลายวันก็ให้อภัยเขาอย่างรวดเร็วสำหรับการกระทำที่ไร้ยางอาย ช่วยคนชั่วก่อกรรมทำเข็ญ

ทว่าก่อนที่ขนจะงอกออกมา ข้าไม่กล้าใช้ร่างแมวมาพบเจอผู้คน จำต้องกลายร่างเป็นมนุษย์แล้วอาศัยเสื้อผ้าปิดบังหางที่เหลือขนเพียงส่วนปลายเอาไว้ เพื่อจะได้ไม่ต้องถูกหัวเราะเยาะ

ทว่าการกระทำเช่นนี้พอตกกลางคืนตอนไปปีนเตียงเทพปี้ชิง…กลับถูกเขาต่อต้านและปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

เป็นที่ประจักษ์ชัดแจ้ง ร่างที่เทพปี้ชิงชอบคือร่างแมวขนปุกปุยของข้า เขาไม่ชอบข้าที่กลายร่างเป็นมนุษย์ ที่ผ่านมาตอนข้าใช้ร่างแมวปีนขึ้นไปซุกตัวนอนอยู่ที่มุมหนึ่งของเตียง เขาไม่เคยคัดค้าน แต่เวลานี้ข้าใช้ร่างมนุษย์ไปปีนเตียง อาการตอบสนองของเขากลับรุนแรงขึ้นมาแล้ว…

เห็นเพียงเทพปี้ชิงเลิกผ้าห่มขึ้น คว้าตัวข้าขึ้นมาบอกอย่างดุดัน “ถ้าเจ้าไม่มีธุระอื่นใด ก็อย่ามาปีนเตียงบุรุษกลางดึกในสภาพเช่นนี้!”

“แต่…ข้าปีนเตียงของอาจารย์นี่!” ข้าที่ถูกขัดจังหวะการนอนเบิกตากว้าง เห็นว่าเขาโกรธอย่างไม่มีเหตุผล

“อาจารย์ก็เป็นบุรุษ!” เทพปี้ชิงไม่รู้กำลังชี้แจงอะไร สีหน้าท่าทางของเขาค่อนข้างดุร้าย

“เพราะเหตุใดจึงไม่อาจปีนเตียงบุรุษ” ข้ายังคงไม่ค่อยเข้าใจเหตุผลที่อยู่ภายใน

“เพราะ…เพราะ…” ใบหน้าของเทพปี้ชิงประเดี๋ยวแดงประเดี๋ยวซีดขาว หลังจากเขาลังเลและครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดก็ดึงหูข้าแล้วพูดอย่างเน้นย้ำทีละคำด้วยแววตาเข้มงวด “เพราะเจ้าจะถูกบุรุษจับกินเสีย!”

“จับ…จับกิน?” ข้าหวาดกลัวขึ้นมา “ถูกจับกินทั้งตัวหรือ”

เทพปี้ชิงพยักหน้า มองข้าไม่พูดอะไร

“ท่านก็จะจับข้ากินหรือ” ข้าเงยหน้าขึ้นถามเขาอย่างระแวดระวัง เข้าใจว่าเขาคงแตกต่างจากบุรุษเลวทรามทั่วไป

คิดไม่ถึงว่าเทพปี้ชิงยังคงพยักหน้า จากนั้นก็บอก “เจ้าอย่าทดสอบความอดทนของข้ามากเกินไป”

พริบตานั้น เนื้อแมวน้ำแดง เนื้อแมวนึ่งน้ำใส เนื้อแมวกระทะร้อน เนื้อแมวทอดน้ำมัน…พลันผุดขึ้นมาเวียนวนอยู่ในสมองของข้า ข้ารีบกระโดดลงจากเตียง ขดหาง วิ่งไม่เหลียวหลังออกประตูไปทันที…เพียงกลัวว่าจู่ๆ เขาจะอดรนทนไม่ไหวจับข้าโยนลงไปในกระทะกิน…

วิ่งไปในใจก็หวาดหวั่น บุรุษเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวเกินไปแล้ว! แม้แต่แมวเหมียวที่น่ารักเช่นนี้ก็ยังจะกิน!

ไม่อาจไปหาบุรุษได้อีกแล้ว!

(ติดตามฉบับเต็มได้ในรูปเล่ม)