ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 26-28

ขออภัย? เขาบอกกับคนเลวผู้นี้ว่าขออภัยหรือ ข้ามองเทพปี้ชิงอย่างปากอ้าตาค้าง ในใจเริ่มรู้สึกว่างเปล่าวังเวง ที่แท้พวกเขาเป็นสหายกัน เป็นพวกเดียวกัน…เสียแรงที่ผ่านมาข้าเข้าใจว่าเขาเป็นคนดี…คิดไม่ถึงว่าจะคลุกคลีกับคนประเภทนี้!

“แผลเล็กน้อยไม่เป็นไร ดีที่เวลานี้นางถูกปิดผนึกพลังปีศาจไว้” โม่หลินยิ้มๆ เขาหยิบยาขี้ผึ้งจากห่อสัมภาระเล็กๆ ที่พกติดตัวออกมาทามือ พริบตาเดียวโลหิตที่บาดแผลก็หยุดไหลและเชื่อมสมานติดกันอย่างรวดเร็ว

เทพปี้ชิงมองข้าที่ดิ้นรนร้องครวญครางอยู่ในมือ ถามอย่างลังเล “มีวิธีรักษาทางอื่นหรือไม่ เหมียวเหมียวดูเหมือนจะต่อต้านขัดขืนการโกนขนมาก”

“ไม่มี” โม่หลินตอบอย่างเฉียบขาด “จำเป็นต้องโกน”

โดยไม่รอให้ข้าทันได้แสดงความไม่พอใจอะไรอีก เทพปี้ชิงก็ใช้มือต่างดาบลงมืออย่างหมดจดรวดเร็ว ข้าก็หมดสติไปแล้ว…

ตอนฟื้นคืนสติขึ้นมาอีกครั้ง สถานการณ์ก็แปรเปลี่ยนไปแล้ว โม่หลินกลับไป เหลือเพียงเทพปี้ชิงที่มองข้าด้วยสีหน้ายิ้มกริ่ม ทำให้ข้าเกิดความรู้สึกหวาดหวั่นเข้าไปถึงกระดูกขึ้นมา

ค่อยๆ เหลียวมองไปรอบด้านด้วยตัวที่แข็งทื่อ มีขนแมวอยู่เต็มพื้น…ดูเหมือนจะเป็นขนของข้า…

เมื่อหันกลับมามองตนเอง พบว่าทั่วร่างเหี้ยนเตียน มีผ้าพันแผลพันอยู่หลายรอบ…มีเพียงศีรษะ อุ้งเท้าทั้งสี่ และปลายหางแหลมที่เหลือขนอยู่เล็กน้อย พอลมพัดมาก็ปลิวกระเพื่อมไปตามลม ดูเศร้าวังเวงประหนึ่งใบไม้ใบสุดท้ายบนต้นไม้ใหญ่ที่ร่วงหล่นจากต้นในฤดูใบไม้ร่วง…

ไม่มีขน…ข้าไม่มีขนแล้ว…มีแต่เนื้อตัวเหี้ยนเตียนให้คนเห็น…

“เมี้ยว!” ข้าร้องครางออกมาด้วยความอัปยศอดสู รีบเข้าไปหลบยังตำแหน่งที่มืดมิดที่สุดในถ้ำ ขดร่างไว้ไม่ปรารถนาให้ใครพบเห็น เพียงยื่นศีรษะออกมาร้องด้วยความเจ็บแค้นโศกเศร้าเสียใจ “ชดใช้ขนข้ามา!”

เทพปี้ชิงพยายามปลอบใจข้า “แมวไม่มีขนไม่เป็นไร วันหน้ายังงอกออกมาใหม่ได้”

“พูดจาเหลวไหล!” ข้ากรีดร้องเสียงแหลม ใบหน้าเริ่มร้อนผะผ่าว “ช่วงนี้ข้าจะออกไปพบหน้าผู้คนได้อย่างไร!”

“อืม…” เทพปี้ชิงถามคล้ายคิดอะไรอยู่ในใจ “ปกติเจ้าไม่สวมเสื้อผ้าก็ยังกล้าพบเจอผู้คน เหตุใดโกนขนกลับอายถึงเพียงนี้”

“เหลวไหล!” ข้าโต้กลับโดยไม่ต้องคิด “ขนสำคัญกว่าเสื้อผ้ามากนัก! ยอมไม่สวมเสื้อผ้าแต่ไม่อาจไม่มีขน!”

สีหน้าของเทพปี้ชิงแปรเปลี่ยนไปหลายครั้ง เขาเดินเข้ามากล่าวอย่างดุดัน “ถ้ากล้าไม่สวมเสื้อผ้าตอนอยู่ข้างนอก ข้าก็จะหวดก้นเจ้า!”

“เมี้ยว…ข้าสวม…” อยู่ต่อหน้าอำนาจป่าเถื่อน ข้ารีบขดตัวเข้าไปในเงามืด หลับตาลงด้วยความเศร้าอาดูร ไม่กล้าโต้เถียงกับเขาอีก

เพราะเขาไม่มีวันเข้าใจถึงความเจ็บปวดและความอับอายที่อยู่ในใจของแมวที่ถูกโกนขนจนเกลี้ยงเกลาตัวหนึ่ง…

ข้าถูกผู้อื่นมองเห็นเนื้อตัวไปทั่วทุกซอกทุกมุมแล้ว!