ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 26-28

บทที่ยี่สิบแปด การลงโทษที่โหดร้ายทารุณมาถึง

 คืนเดือนมืด ลมพัดกระโชกแรงเป็นค่ำคืนที่เหมาะแก่การสังหารคน มีเงาร่างสายหนึ่งกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ข้าด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ ในมือคล้ายถือห่อของเล็กๆ มาด้วยห่อหนึ่ง กลิ่นหอมโชยออกมาจากห่อของห่อนั้น

“เมี้ยว…” ข้ายื่นอุ้งเท้าออกไปนอกกรงขัง โบกให้คนที่อยู่ตรงหน้าไม่หยุด “หวาวา! ข้าจะกินปลา! กินปลา!”

“ชู่…เบาหน่อย เจ้าอยากตายหรือ!” หวาวาเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก เหลียวมองไปรอบด้านอย่างระแวดระวังก่อนเปิดห่อของในมือออกทันที เผยให้เห็นซาลาเปาลูกใหญ่สี่ลูก “ไม่มีปลาหรอก ข้าแอบหยิบซาลาเปาที่ห้องครัวทำให้ท่านเทพแล้วเหลืออยู่มาไม่กี่ลูก เจ้าถูไถกินไปเถิด อย่าเลือกโน่นนี่อยู่เลย!”

ข้ารีบคว้าซาลาเปาสี่ลูกมาวางตรงหน้าตนเอง กัดเข้าไปคำโต ไส้ที่อยู่ข้างในถึงกับเป็นเนื้อปลาสีขาวยองใย อดร้องขึ้นด้วยความดีใจไม่ได้ “อร่อยยิ่งนัก!”

“เหตุใดจึงเป็นซาลาเปาไส้ปลาไปได้เล่า ข้ายังเข้าใจว่าเป็นไส้ผักเสียอีก” หวาวายื่นมือมาคิดจะหยิบไปดูลูกหนึ่งด้วยความอยากรู้ ข้าที่ยังมีซาลาเปาอยู่เต็มปากพูดอะไรไม่ทัน รีบคำรามเสียงต่ำฮื่อๆ ขู่ให้นางออกห่าง ในเวลาเช่นนี้ใครก็ห้ามมาแตะต้องอาหารของข้า!

หลังจากจัดการซาลาเปาทั้งหมดลงอย่างรวดเร็ว แม้แต่เศษๆ ก็กินจนเกลี้ยง ข้าจึงเลียริมฝีปากด้วยความพอใจและกล่าวขอบคุณหวาวา “หวาวา เจ้าช่างดียิ่งนัก ข้าเกือบจะหิวตายอยู่แล้ว”

“ไม่ต้องขอบคุณข้า…จะขอบคุณก็ขอบคุณพ่อบ้านเสี่ยวหลินเถิด!” หวาวาโบกไม้โบกมืออย่างขวยเขิน “เขาเป็นคนบอกข้าว่ามีทางเล็กสายหนึ่งสามารถลักลอบมาถึงที่นี่ได้ หาไม่แล้วต่อให้ข้าอยากเอาอาหารมาให้เจ้า ก็ไม่รู้จะเอามาส่งอย่างไร”

“พวกเจ้าล้วนเป็นคนดี!” ข้าซาบซึ้งใจยิ่ง กล่าวเสริมอีกคำ “จิ่นเหวินเป็นเช่นไรบ้าง”

หลังจากหวาวาเก็บห่อของเสร็จก็พูดกับข้าด้วยความเบิกบานใจ “ครั้งนี้จิ่นเหวินถูกโบยหนัก นอนอยู่บนเตียงลุกไม่ไหว ทว่าท่านเทพประทานลูกกลอนเซียนให้นางรักษาอาการบาดเจ็บเม็ดหนึ่ง ด้วยเหตุนี้ทุกวันนางจึงกอดผ้าห่ม แสยะปากด้วยความเจ็บปวดไปพลางหัวเราะหึๆ อย่างโง่งมไปพลาง ยังบอกให้ข้าช่วยขอบคุณเจ้าด้วย”

ถ้ารู้แต่แรกว่าท่านเทพจะมอบลูกกลอนเซียนให้…ข้าจะต้องไปขโมยอะไร…

ขณะหงุดหงิดอยู่นั้น หวาวาก็ลุกขึ้นมากล่าวลาข้า นางบอกให้ข้ารักษาบาดแผลอยู่ในห้องขังอย่างว่าง่าย ยังบอกท่านเทพโปรดปรานข้ามาก ดังนั้นต้องเชื่อฟังคำพูดของเขา

หวาวาจากไปนานแล้ว ในใจข้ายังคงครุ่นคิดถึงความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดประโยคนี้ ในที่สุดก็รู้สึกว่าคำพูดประโยคนี้ต้องพูดผิดแน่นอน ถ้าเขาโปรดปรานข้า เขาก็ควรจะเชื่อฟังข้าจึงจะถูก

อีกทั้งไม่นานข้ายังพบว่าเขาหาได้โปรดปรานข้าแม้แต่น้อย…หาไม่แล้วเขาคงไม่ช่วยโม่หลินจอมมารร้ายผู้นั้นรังแกแมว!