ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 3-4

ฉันจะปล่อยโอกาสในการโจมตีที่ดีเช่นนี้ไปได้อย่างไร ครั้นแล้วก็ฉวยจังหวะที่เขากำลังลนลานกระโจนเข้าไปอย่างดุดัน กอดเขาแล้วม้วนกลิ้งไปกับพื้นหลายรอบ

“อา! อย่า!!!” ชายคนนั้นร้องเสียงดังมาก ดังก้องไปทั่วฟ้าทีเดียว เลือดสดๆ สองสายฉีดพุ่งออกมาจากจมูกของเขา ลูกตาหมุนกลอกไปทั่ว มองฟ้ามองดินมองก้อนเมฆ แต่กลับไม่กล้ามองมาที่ฉัน

ฉันกอดเขาแน่นไม่ปล่อยมือ ใช้ฟันกัดเกราะหนังตรงหน้าอกของเขาจนขาด เผยให้เห็นร่างกายท่อนบนที่กำยำล่ำสัน

“ละเว้นข้าเถิด! นี่ยังเป็นครั้งแรกของข้าด้วย!” ยิ่งชายหนุ่มเอ่ยปากขอร้อง เลือดที่จมูกของเขาก็ยิ่งไหลออกมามากขึ้น ไหลจนเลอะไปทั้งร่าง

ครั้งแรกอะไรกัน ท่าทางของเขาดูน่าสงสารมาก ทำให้ฉันรู้สึกใจอ่อนขึ้นมา คิดไม่ถึงว่าเขาจะฉวยโอกาสตอนที่ฉันใจอ่อน ใช้ ‘ท่อนไม้ใหญ่ยาวท่อนหนึ่ง’ ยันช่วงเอวของฉันเอาไว้

คิดจะลอบโจมตี?!

ฉันที่รู้ถึงแผนการต่ำช้าของเขาก็โมโหขึ้นมาอีกครั้ง กัดลงไปที่หัวไหล่ของเขาเต็มแรง ฟันที่แหลมคมฝังเข้าไปในกล้ามเนื้อและผิวหนัง แทบจะดึงเอาเนื้อทั้งก้อนออกมา เจ็บจนเขาร้องคราง ในที่สุดมือทั้งสองข้างของเขาก็ออกแรงกระชากเกราะหนังด้านบนออกมาทั้งหมด และใช้โอกาสนี้สลัดตัวฉันให้หลุดออกไปด้วย

ชายคนนั้นหอบหายใจแรง ร่างที่เปลือยท่อนบนก้าวถอยหลังไปหลายก้าว จากนั้นก็เอามือข้างหนึ่งกุมจมูกก่อน แล้วอีกข้างก็กุมร่างกายท่อนล่างไว้ สีหน้าแดงดุจสีเลือด เขายกมือขึ้นโบกไปบนท้องฟ้า เรียกเมฆมาก้อนหนึ่ง กระโดดขึ้นไปแล้วเหาะหนีไปทันที

ปากของฉันคาบของที่ยึดจากศัตรูมาได้…เกราะหนังที่ขาดเป็นชิ้นๆ มองไปยังทิศทางที่เขาเหาะหนีไปอย่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าที่แท้แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้น

อย่างไรเสีย…ก็ชนะแล้วกระมัง

คิดมาถึงตรงนี้ฉันก็ดีใจขึ้นมา เอาของที่ยึดมาได้โยนลงกับพื้น ฉันยกเท้าคิดจะเกาหูตนเอง แต่กลับพบว่าขาของตนไม่เหมือนกับแต่ก่อนแล้ว

ไม่มีขน?…บนขาไม่มีขน…หนังและขนที่น่ารักเล่า

ฉันตกใจจนลนลานแล้ว รีบตรวจดูไปทั่วตัวทั้งบนล่าง แล้วก็ต้องเศร้าใจเมื่อพบว่านอกจากบนศีรษะและส่วนน้อยบนร่างกายไม่กี่แห่งแล้ว ทั้งตัวล้วนไม่มีขน อีกทั้งร่างกายก็เปลี่ยนจนดูแปลกประหลาดมาก

หนวดยาวๆ ของฉันหายไปแล้ว แผ่นเนื้อเล็กสีชมพูอมแดงตรงอุ้งเท้าก็หายไป สิ่งที่มาแทนที่คือเส้นผมยาวสีน้ำเงินอมม่วงและผิวหนังที่เกลี้ยงลื่นดุจแพรต่วน นอกจากหูแมวและหางใหญ่มีขนปุกปุยที่ยังกวัดแกว่งไปมาได้เหมือนเดิมแล้ว ส่วนอื่นล้วนคล้ายมนุษย์

เห็นๆ กันอยู่ว่าฉันเป็นเพียงแมวตัวหนึ่ง

ทำอย่างไรดี…ทำอย่างไรดี ขณะตกตะลึงพรึงเพริดอยู่นั้นก็มีเสียงเรียกด้วยความตื่นตระหนกดังมาจากที่ไกล

“ลูกพี่!”

“น้องสาวบุญธรรม!”

ฉันที่กำลังเศร้าโศกเสียใจค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา เป็นเด็กหนุ่มชุดขาวคนนั้นกับผู้ชายตัวโตหน้าดำที่ไม่รู้จักชื่อ พวกเขากำลังมองฉันอยู่ไม่ไกลด้วยอาการปากอ้าตาค้าง

สีหน้าของพวกเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง…แดงมาก…

ฉันส่งเสียงร้องออกมาด้วยความคับแค้นระคนเศร้ารันทดใจ

“เมี้ยว…”