ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 3-4

บทที่สี่ หลัวช่าหญิงที่ดุร้าย

 สถานการณ์ในตอนนี้มันคืออะไร

ทั่วบริเวณเต็มไปด้วยเศษชิ้นส่วนของเสื้อผ้า ยังมีคราบเลือดเล็กน้อยหยดอยู่บนหญ้าสีเขียว ฉันนั่งอยู่บนพื้นด้วยเนื้อตัวเปลือยเปล่า มองผู้ชายสองคนที่ปรากฏตัวขึ้นมาตรงหน้า พลันรู้สึกถึงกลิ่นอายไม่ปลอดภัยที่เริ่มไหลเวียนอยู่ในอากาศ

นั่นเป็นกลิ่นอายของความโกรธแค้นเจือด้วยรังสีเข่นฆ่า แผ่กระจายออกมาปิดฟ้าคลุมแผ่นดิน ทำให้ฉันรู้สึกหวาดกลัว

ขณะลอบระวังตัวอยู่นั้น ชายทั้งสองคนก็หมุนตัวขวับไปพร้อมกันในทันที ผู้ชายตัวโตสูงราวสองเมตรกว่า คนนั้นถอดเสื้อคลุมของตนออกมา โยนมาให้ฉันทั้งที่ยังหันหลัง จากนั้นก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงแทบจะสั่นด้วยความโกรธแค้น “น้องสาวบุญธรรม เจ้ารีบเอาเสื้อคลุมมาคลุมร่างไว้ ประเดี๋ยวพวกเราจะไปหาตัวเดียรัจฉานที่ทำให้เจ้ามีมลทินออกมาสับเป็นหมื่นชิ้น!”

ฉันคลานเข้าไปดมๆ เสื้อคลุมบนพื้น มีขนปุยๆ กุ๊นอยู่ที่ขอบข้าง ดูสวมใส่สบาย ยิ่งกระตุ้นความเจ็บปวดอาดูรที่ฉันมีต่อหนังและขนที่สูญเสียไป ฉันจึงคลานขึ้นไปบนเสื้อคลุม ขดตัวเป็นก้อนกลมกอดหางใหญ่ขนปุกปุยที่เหลืออยู่ด้วยความเศร้าใจ

“ลูกพี่ เรียบร้อยหรือยัง” เด็กหนุ่มชุดขาวเอ่ยถาม

ฉันไม่เข้าใจที่เขาถามว่าคืออะไร จึงกลิ้งไปมาอยู่บนเสื้อคลุม ร้องเสียงออดอ้อน “เมี้ยว…”

ครั้นแล้วเด็กหนุ่มชุดขาวกับชายตัวโตหน้าดำก็หมุนตัวกลับมา พริบตาที่เห็นฉัน ก็ร้องอุทานออกมาพร้อมกันแล้วหมุนตัวกลับไปทันที

ขณะที่ฉันกำลังมองท่าทางแปลกประหลาดของพวกเขาด้วยความอยากรู้ ทันใดนั้นกลิ่นหอมอย่างหนึ่งก็โชยมาเข้าจมูกของฉัน นั่นเป็นกลิ่นไก่ย่าง หอมเย้ายวนจนพยาธิในท้องของฉันเริ่มเต้นเร่า ในสมองเต็มไปด้วยความอยากกิน

“เมี้ยว…” ส่งเสียงร้องประจบอีกครั้ง ฉันก็ค่อยๆ คลานไปยังทิศทางที่กลิ่นหอมโชยมา ตามหาว่าอาหารอยู่ที่ใด

กลิ่นหอมโชยมาจากร่างของชายตัวโตหน้าดำ รูปร่างของเขาสูงราวสองเมตรกว่า กล้ามเนื้อแน่น สวมเกราะเหล็กประกายสีทองวิบวับ บนศีรษะมีเขาวัวแหลมๆ อยู่สองอัน ในมือถือกระบองเหล็กที่ไม่รู้ว่าหนักแค่ไหน ท่าทางเปี่ยมด้วยอานุภาพอันทรงพลัง

ในฐานะแมวที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาอย่างดีตัวหนึ่ง ฉันไม่อยากแย่งชิง จึงใช้ศีรษะถูไถขาของเขา ส่งเสียงร้องขอ “เมี้ยว เมี้ยว ฉันจะกินไก่ เมี้ยว”

ชายตัวโตถูกเสียงร้องอ่อนหวานของฉันดึงดูด ก้มหน้ามองลงมา พริบตาที่ดวงตาสบประสานกัน มือของเขาพลันสั่นเทา กระบองเหล็กร่วงหลุดจากมือ กระแทกถูกนิ้วเท้าตนเอง เสียงดังตึงทำเอาฉันสะดุ้งตกใจ

ฉันคิด…ถูกกระบองเหล็กใหญ่ขนาดนั้นกระแทกถูกนิ้วเท้าคงจะเจ็บมากกระมัง

ทว่าชายตัวโตที่อยู่ตรงหน้ากล้าหาญมาก หัวคิ้วของเขาขยับเข้าหากันเล็กน้อย ไม่แม้แต่จะร้องออกมาสักคำ เพียงแต่ใบหน้าสีดำเริ่มแดงจนแทบจะร้อนลวก เขาเบือนหน้าหนีไป พูดอย่างเคร่งขรึมจริงจัง “น้องสาวบุญธรรม เจ้า…เจ้ากำลังทำอะไรของเจ้า รีบสวมเสื้อคลุมก่อน!”

“เมี้ยว…ฉันจะกินไก่” ฉันเริ่มใช้ขายืนขึ้นมา มุดเข้าไปตรงหน้าอกของเขา ทางหนึ่งมุดทาง หนึ่งก็ค้นหาไก่ย่าง

“ข้าให้เจ้า! ให้เจ้า!” เขาร้องออกมาด้วยความหวาดหวั่น รีบผลักฉันออกแล้วเอาไก่ย่างออกมาจากอกเสื้อโยนลงบนพื้น จากนั้นก็วิ่งหน้าตั้งออกไปราวร้อยเมตร ตะโกนบอกเด็กหนุ่มชุดขาว “น่ากลัวนางจะสะเทือนใจมากเกินไปจนเสียสติไปแล้ว เจ้าช่วยสวมเสื้อผ้าให้นางเถิด”