ทดลองอ่าน แฟนคลับคนนี้มีรักมาฝาก! บทที่ 3

โดนพาลใส่แน่ๆ! ในหัวของเฉินตั๋วมีแต่คำนี้ เงินเดือน! เงินเดือนที่ยื้อเอาไว้ได้ไม่ถึงสองวัน! อีกเดี๋ยวก็บินหายไปแล้ว

“เลือกรถได้ไม่เลวเลย เหมาะกับเด็กสาวดีนะ” ฟางไหลหยางเอ่ยอย่างนั้น พลิกเปิดดูเอกสารแล้วเซ็นชื่อตัวเองลงไป “เอาไปได้แล้ว” เอ่ยไปก็เอาเอกสารโยนลงเบาๆ บนโต๊ะด้านหน้าเฉินตั๋วแล้วเจ้าตัวก็กลับไปพิงพนักเก้าอี้อีกครั้ง

หืม? ความทุกข์ทรมานของเฉินตั๋วไม่ทันได้ต่อยอดแม้เพียงวินาทีก็จบสิ้นลง

เลือกได้ไม่เลว?

ประธานฟางจิตใจโอบอ้อมอารีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน ทำไมถึงรู้สึกได้ว่าเขามีความสุขล่ะ

เฉินตั๋วหยิบเอกสารด้วยท่าทางแข็งทื่อเหมือนกับซอมบี้ ทำไมฟางไหลหยางไม่โทษเขาแถมยังชมว่าเลือกรถได้ดีอีกด้วยนะ?!

ในที่สุดภาพสเก็ตช์ของเดือนก่อนก็เสร็จลุล่วง เหมียวเหมี่ยวปล่อยวันว่างให้ตัวเองสองวัน ไม่คิดจะวาดรูปต่อแล้ว และแม้ว่าเธอจะไม่อยากไปเอาร่มคืน แต่เรื่องที่รับปากคนอื่นเอาไว้ยังไงก็ต้องทำให้ได้ เหมียวเหมี่ยวจึงต้องขับรถไปโรงแรมโรสด้วยความไม่เต็มใจนัก

จะจอดรถในลานจอดรถก็มีค่าบริการ เหมียวเหมี่ยวจึงจอดรถที่ข้างทาง ลดกระจกโผล่หน้าออกไปมองหาเงาร่างของฟางไหลหยาง มองหาอยู่รอบหนึ่งก็หาไม่เจอ เหมียวเหมี่ยวจึงทำได้แค่ส่งข้อความไปถามฟางไหลหยางว่าเขาอยู่ที่ไหน

ผลลัพธ์คือเธอเพิ่งจะก้มหน้าลงพิมพ์ กระจกฝั่งคนนั่งก็ถูกเคาะเบาๆ เหมียวเหมี่ยวเงยหน้าขึ้นดู มีใครคนหนึ่งโน้มตัวมองเข้ามาในตัวรถ แน่นอนว่ามองจากข้างนอกจะเห็นภายในรถได้ไม่ชัดเจน แต่เหมียวเหมี่ยวก็ตกใจอยู่ดี สักพักใหญ่ถึงได้มองออกว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

เวลาที่ฟางไหลหยางไม่แสดงอารมณ์ มองดูแล้วออกจะเย็นชาอยู่บ้าง ความเย็นชาแบบนี้แฝงด้วยความเข้มแข็งและน่าเกรงขาม ทำให้เหมียวเหมี่ยวค่อนข้างหวาดกลัว

เธอลดกระจกลง พยักหน้าให้ฟางไหลหยาง “สวัสดีค่ะ”

ฟางไหลหยางเลิกคิ้วขึ้น ศีรษะเอนไปอีกทางเล็กน้อย โค้งมุมปากเอ่ยทักทาย “สวัสดีครับ คุณเหมียว”

“…เอ่อ อย่าเรียกคุณเหมียวเลยค่ะ เรียกฉันว่าเหมียวเหมี่ยวก็พอ” ถูกอีกฝ่ายเรียกอย่างนี้ทุกครั้งก็ทำให้เหมียวเหมี่ยวรู้สึกแย่ไปหมด เธอเกาแก้มเบาๆ เอ่ยเป็นนัยว่า “คือว่าตรงนี้จอดได้ไม่นาน ขอบคุณนะคะที่คืนร่มให้” เอ่ยไปเหมียวเหมี่ยวก็เอื้อมมือออกไปรับร่ม

ทว่าฟางไหลหยางไม่ได้เอาร่มออกมาในทันที กลับถามอย่างไม่ลดละความพยายามว่า “ให้ผมเลี้ยงชายามบ่ายคุณได้หรือเปล่า”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันยังต้องไปรับผู้โดยสารอีก” เหมียวเหมี่ยวโกหก

ฟางไหลหยางผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด ขมวดคิ้วเบาๆ เม้มปากเล็กน้อย เขายกมือขวาขึ้น ยื่นร่มในมือให้เหมียวเหมี่ยว “ผมคืนให้ ขอบคุณจริงๆ นะครับ เหมียวเหมี่ยว”

“ฮ่าๆ ฉันควรทำอยู่แล้วนี่คะ” เหมียวเหมี่ยวเอ่ยด้วยความเกรงใจ “งั้นตามนี้นะคะ ฉันไปก่อนล่ะ”

ฟางไหลหยางตะโกนเรียกเธอเอาไว้ “เหมียวเหมี่ยวครับ ผมถามอะไรหน่อยได้หรือเปล่า”

เหมียวเหมี่ยวพยักหน้า มองเขาด้วยความสงสัย