ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 1-บทที่ 2

หลงจู๊รับของจากมือซินลู่มายกขึ้นส่องดูใกล้ๆ

สิ่งนั้นคือชิ้นหยกสีเขียวเข้มแกะสลักเป็นรูปปลา เนื้องามเป็นมันวาว ทว่านอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรพิเศษ

แต่หลงจู๊เห็นแล้วกลับหน้าเปลี่ยนสี รีบส่งของคืนซินลู่แทบไม่ทัน จากนั้นก็หันมาทางหลี่ชีฉืออย่างพินอบพิเทา “ข้าน้อยตาไร้แวว ฮูหยินโปรดอย่าได้ถือโทษ ข้าน้อยจะรีบจัดการอาหารและที่พักให้อย่างครบครันเดี๋ยวนี้ขอรับ” พูดจบเขาก็รีบวิ่งไปเรียกเด็กรับใช้หลังร้าน

ซินลู่พรูลมหายใจเฮือกอย่างโล่งอก ก่อนจะเดินออกไปเรียกคนที่เหลือ สั่งการให้ผูกม้า ยกของลงจากรถกันอลหม่านวุ่นวาย

หลี่เยี่ยนแอบกระซิบถามด้วยความแปลกใจ “เมื่อครู่ท่านอาหญิงเอาสิ่งใดให้เขาดูหรือขอรับ”

หลี่ชีฉือเก็บหยกใส่แขนเสื้อดังเดิม กรีดนิ้วชี้แตะเรียวปากทีหนึ่งแล้วจึงตอบว่า “ตราสัญลักษณ์ จะว่าไปแล้วโรงเตี๊ยมแห่งนี้ถือเป็นกิจการในชื่ออา”

“อะไรนะ” หลานชายตะลึงงัน

ซินลู่เดินเข้ามาได้ยินประโยคนั้นพอดีก็ให้เบิกบานในอารมณ์ กำลังจะเอ่ยปากเรียก ‘ซื่อจื่อ’ แต่พลันนึกได้ว่าที่นี่ไม่เหมาะ จึงเปลี่ยนคำเรียกขาน “นายน้อยคิดว่าที่ผ่านมานายหญิงท่องไปทั่วใต้หล้าเพื่อเที่ยวเล่นหรือไรกันเจ้าคะ”

หลี่เยี่ยนเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว เขามองผู้เป็นอาด้วยความทึ่งงัน ริมฝีปากเพิ่งจะขยับ ก็เห็นหลงจู๊นำเด็กรับใช้เดินกลับมาพาพวกเขาไปห้องพักเสียก่อน จึงจำต้องกลืนคำพูดลงคอ

ระหว่างที่คนอื่นสาละวนเตรียมอาหารบ้าง ต้มน้ำร้อนบ้าง สองคนอาหลานก็เข้าห้องไปพักผ่อนกันก่อน

หลี่ชีฉือเพิ่งจะเดินเข้าห้องพักแล้วถอดหมวกม่านแพร เด็กชายก็ดึงแขนเสื้อนางพลางชะโงกตัวเข้ามาหา ดวงตาเบิกกว้างจนกลมดิก ปากอ้าพะเยิบพะยาบ กระซิบเสียงแผ่วหวิวราวกับเสียงหายใจ “ท่านอาหญิง มีแต่พวกคนชั้นต่ำถึงจะทำการค้ากันนะขอรับ”

หญิงสาวแกล้งลดเสียงลงกระซิบกระซาบเลียนแบบเพื่อเย้าเขาเล่น “นั่นสินะ แล้วจะทำอย่างไรดีเล่า”

หลี่เยี่ยนก้มหน้าใช้ฝ่าเท้าขยี้พื้นไปมา ไม่ตอบคำ

หะแรกหลี่ชีฉือนึกว่าหลานกำลังกลัดกลุ้ม พอเพ่งมองดีๆ ถึงได้พบว่ามุมปากเขาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้ม คราวนี้กลับเป็นนางเสียเองที่ประหลาดใจ “เจ้ายิ้มอะไร”

เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองนาง “หลานยิ้มเพราะคิดว่าสมกับเป็นท่านอาหญิงของหลานจริงๆ กล้ากระทั่งแอบทำการค้า”