ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 1-บทที่ 2

สารถีผู้หนาวใจจะขาดแล้วเช่นกันรีบทิ้งแส้ม้าวิ่งเหยาะๆ เข้าไปข้างใน เพียงครู่เดียวก็วิ่งกลับออกมาแจ้งซินลู่…ทางโรงเตี๊ยมบอกว่าห้องพักเต็มหมดแล้ว รองรับจำนวนคนมากมายในขบวนของพวกเขาไม่ได้

ซินลู่ที่หนาวจนตัวสั่นถูมือเข้าหากันแล้วเป่าลมจากปากใส่ กำลังหมายใจจะเข้าไปซดน้ำแกงร้อนๆ สักอึก ได้ยินดังนั้นก็ร้อนรนยิ่งนัก รีบมุดม่านรถม้าไปรายงานทันที

หลี่เยี่ยนที่ตื่นเต็มตาแล้วงึมงำ “เป็นไปได้อย่างไรกัน ตลอดทางที่ผ่านมาเห็นคนไม่กี่มากน้อย แล้วโรงเตี๊ยมนอกเมืองจะมีแขกเข้าพักจนเต็มได้หรือ”

หลี่ชีฉือลูบหัวหลานชาย “เจ้าพูดถูกเผงเลย” จากนั้นนางก็สั่งสาวใช้ “หยิบหมวกม่านแพรของข้ามา”

ซินลู่ชะงัก “นายหญิงจะเข้าไปจัดการด้วยตนเองหรือเจ้าคะ”

“อืม”

หมวกม่านแพรอยู่ในรถม้าคันข้างหลังที่ไว้ขนสัมภาระโดยเฉพาะ ซินลู่ไปหยิบมาสวมให้ผู้เป็นนายอย่างคล่องแคล่วว่องไว ก่อนจะหันไปผูกเสื้อคลุมของหลี่เยี่ยนให้กระชับขึ้น

สารถีที่อยู่ข้างนอกแหวกม่านหน้าประตูและวางไม้รองเหยียบรอไว้อยู่แล้ว

ตะเกียงสองดวงโผล่ขึ้นมาเหนือขอบกำแพง หิมะทับถมกันบังหน้าประตู หยดน้ำจับตัวเป็นน้ำแข็งย้อยยาวลงมาจากชายคา

หลี่ชีฉือจูงหลี่เยี่ยนเดินเข้าโรงเตี๊ยม

เป็นดังที่หลานชายกล่าว ข้างในมีแขกแค่ไม่กี่คน นางกวาดตามองอย่างรวดเร็ว ห้องครัวที่อยู่ถัดเข้าไปจากห้องโถงก็ไม่มีควันไฟลอยออกมาให้เห็นนักเช่นกัน

“กลายเป็นทำให้ฮูหยินต้องลำบากเข้ามาถามด้วยตนเอง ล่วงเกินแล้วจริงๆ…”

หลงจู๊โรงเตี๊ยมถูกสารถีพาตัวออกมา พอเขาเห็นหลี่ชีฉือแต่งกายด้วยอาภรณ์ชั้นดี แม้สวมหมวกม่านแพรยาวยังแลเห็นผิวขาวผ่องดุจหิมะกับเรือนผมดำขลับได้รำไร เช่นนี้ไม่มีทางเป็นหญิงสามัญชนทั่วไปเด็ดขาด ยิ่งเหลือบมองไปยังคุณชายน้อยหน้ามนสวมเกี้ยวทองที่ยืนอยู่ข้างนางก็ยิ่งมั่นใจ เขาจึงรีบประสานมือคำนับพร้อมขอขมาเสียงอ่อนเสียงหวานทันที

“ได้ยินว่าห้องเต็มหรือ” หลี่ชีฉือถาม

“ก็ไม่ได้เต็มหรอกขอรับ” หลงจู๊อึกๆ อักๆ “แต่ฤดูหนาวสภาพอากาศโหดร้าย ผู้อพยพก็มากมาย ข้าจึงไม่กล้ารับแขกสุ่มสี่สุ่มห้า”

เช่นนี้ก็ตำหนิกันไม่ได้

หลี่ชีฉือสอดมือเข้าไปในแขนเสื้อ ล้วงอะไรบางอย่างมายื่นไปทางสาวใช้คนสนิท ให้นางนำไปให้หลงจู๊ดู