ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 3-บทที่ 4

กว่าที่ในห้องจะเหลือเพียงหลี่ชีฉือผู้เดียว วันนี้ก็หมดไปค่อนวันแล้ว

หิมะเริ่มตกลงมาอีกครั้ง

นางวางแผนเตรียมการเข้าเมือง เนตรงามทอดมองหิมะที่โปรยปรายเป็นฝ้าขาวดุจขนห่านป่าอย่างคาดคะเนว่าเมื่อไรถึงจะหยุดตก

ลมพัดหวีดหวิว ต้นไม้ข้างหน้าต่างสะบัดกิ่งเรียวเล็กโยกไหวไปมาเหมือนจะหักได้ทุกเมื่อ

หลี่ชีฉือคิดในใจ ไม่รู้เหตุใดที่นี่จึงมีชื่อว่ากองบัญชาการฮั่นไห่ทะเลผืนกว้างกลายเป็นน้ำแข็งหนา มองไปทางใดก็เห็นแต่หิมะปลิวว่อน ลมกระโชกอย่างบ้าคลั่ง ต้นไม้ใบหญ้าตายเรียบ

ยิ่งนางนึกถึงกวงโจวที่งามตระการด้วยขุนเขาและลำน้ำ ฤดูทั้งสี่มีความแตกต่างชัดเจน ลมรำเพยอุ่นสบาย แล้วก็ให้สะท้อนใจอยู่ลึกๆ

กล่าวกันว่าภูมิประเทศหล่อหลอมคนให้มีเอกลักษณ์เฉพาะถิ่น บุรุษผู้นั้นเหมือนอยู่คนละโลกกับนางโดยแท้

ทว่าจุดหมายปลายทางในครานี้ของนางก็คือจวนผู้บัญชาการกองทัพพิทักษ์อุดร

หลี่เยี่ยนไม่รู้ ซินลู่กับชิวซวงก็ไม่รู้ว่านางมาเพราะตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว

เสียงเป๊าะ…เป๊าะ…ดังขึ้นเบาๆ กิ่งไม้ข้างนอกถูกลมพัดจนหักจริงๆ

หลี่ชีฉือเอื้อมมือทำท่าจะปิดหน้าต่าง เสียงข้างนอกพลันดังขึ้นในจังหวะนั้น ลอยแว่วมาตามลมคล้ายอะไรบางอย่างถูกครูดถาก พร้อมกันนั้นยังมีเสียงอื่นดังมาด้วยแว่วๆ

เหมือนจะเป็น…เสียงม้าวิ่ง?

นางเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ เสียงม้าร้องพลันแหลมขึ้นมา จากนั้นก็เป็นเสียงกระแทกอะไรให้เปิดออก

หากฟังไม่ผิดน่าจะเป็นประตู

พอหันกลับมาอีกที เสียงเอะอะมะเทิ่งก็ดังขึ้นนอกห้อง แต่เพียงครู่เดียวก็สงบลงอีกครั้ง เหมือนถูกระงับยับยั้งลงดื้อๆ

จากนั้นเสียงฝีเท้าเร็วรัวทว่าพร้อมเพรียงก็ดังใกล้เข้ามาทุกขณะ ราวกับน้ำหลากที่สาดซัดปิดล้อมที่นี่เอาไว้

สิ่งที่ตามมาคือความเงียบสงัดอันยาวนาน ก่อนที่ใครบางคนจะตะโกนว่า…

“ห้องพักชั้นนอกยี่สิบแปดห้อง ห้องพักชั้นในสิบห้อง!”

“ค้นห้องพักชั้นนอกหมดแล้วแต่ไม่พบขอรับ!”

“ไปชั้นใน!”

หลี่ชีฉือได้ยินอย่างชัดเจนว่าคนเหล่านั้นกำลังมุ่งหน้ามาทางตน