ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 3-บทที่ 4

บทที่ 3

ตอนนี้หลี่เยี่ยนเข้าใจแล้วว่าเหตุใดท่านอาหญิงถึงได้บอกว่าอีกไม่นานตนจะอยากยิ้มยิ่งกว่าเดิม ที่แท้ก็เป็นเพราะอย่างนี้เอง

เขาน่าจะคิดได้แต่แรก ท่านอาหญิงทั้งรักทั้งใส่ใจเขา มีหรือจะยอมให้กล้ำกลืนความคับแค้นใจเอาไว้ จะต้องหาทางเอาคืนให้เขาอย่างแน่นอน

เพราะอย่างนี้ตอนถูกรังแกเขาจึงไม่ปริปากพูด เนื่องจากไม่อยากทำให้นางเดือดร้อน

แต่ท่านอาหญิงเก่งกาจกว่าที่เขาคิดมากนัก

เสียงกระแอมเบาๆ ดังขึ้นสองที ดึงความสนใจเขาให้หันไปมอง ท่านอาหญิงเอนหลังพิงพนัก ชายกระโปรงยาวระพื้น กำลังทอดตามองเขาผ่านบานหน้าต่าง

ที่แท้ก็ถูกจับได้ตั้งแต่ต้นว่าเมื่อครู่เขาแอบดู

เด็กชายผลุบหายเข้าไปในห้องตนเองชั่วครู่ ก่อนจะเอามือเกาะขอบหน้าต่าง โผล่หน้าครึ่งเดียวมากะพริบตาปริบๆ ขยับปากพูดประโยคหนึ่งโดยไม่เปล่งเสียง

ทางฟากโน้น เขาเห็นท่านอาหญิงหัวเราะ

หลี่ชีฉือถือถ้วยชาที่ยังดื่มไม่หมดอยู่ในมือ อ่านรูปปากหลานชายได้อย่างชัดเจนว่าพูดประโยคที่นางบอกไปเมื่อคืน… ‘เงินเป็นของดีจริงๆ ด้วย’

อุตส่าห์แก้แค้นให้ กลับมาล้อเลียนกันเสียได้

นางกำลังจะค้อนขวับ เจ้าตัวดีก็ชิงปิดหน้าต่างผลุบหนีเข้าห้องไปเสียก่อน

นางวางถ้วยชาลงยิ้มๆ พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที ซินลู่กับชิวซวงก็กลับมาแล้ว

สาวใช้ทั้งสองไม่เพียงส่งบ่าวสูงวัยผู้นั้นจากไป ยังตรวจนับของไถ่โทษที่ได้รับจากยงอ๋องซื่อจื่อมาเสร็จสรรพ แล้วรายงานให้นางฟังทีละรายการ

หลี่ชีฉือไม่ถูกใจของที่เด็กนิสัยเสียอย่างยงอ๋องซื่อจื่อส่งมากำนัลสักอย่าง จะหอบหิ้วไปด้วยก็มีแต่จะเป็นภาระเปล่าๆ จึงสั่งว่า “เอาไปให้หลงจู๊โรงเตี๊ยมเปลี่ยนเป็นเงินเสีย นอกเมืองมีผู้อพยพมากมาย แจกจ่ายเป็นทานให้พวกเขาเอาบุญดีกว่า”

ซินลู่รับคำสั่ง ทว่าขัดเคืองแทนอยู่ในใจ ทำดีได้ดีมีที่ใด เจ้านายกับซื่อจื่อของนางช่างแสนประเสริฐ แต่กลับต้องมาตกระกำลำบากอยู่ที่นี่ เจ้าเด็กร้ายกาจมากพิษสงผู้นั้นสมควรโดนสั่งสอนยิ่งนัก

หลี่ชีฉือบิดคอไปมา รู้สึกหนักๆ หัวชอบกล ในที่สุดก็นึกถึงปิ่นทองคำหนักอึ้งที่ปักอยู่บนเรือนผมขึ้นมาได้

นางดึงปิ่นยื่นให้ซินลู่ “ใช้ปิ่นนี่เป็นของขวัญแรกพบ ถือเทียบคารวะจากข้าไปหาอาจารย์คนใหม่ในเมืองมาให้ซื่อจื่อ”

สาวใช้เอื้อมมือไปรับปิ่น สบตากับชิวซวงทีหนึ่ง ก่อนจะออกไปทำตามคำสั่ง ต่างรู้ดีอยู่ในใจว่าผู้เป็นนายทำเช่นนี้หมายความว่าไม่คิดจะไปจากแดนเหนือในอนาคตอันใกล้