ทดลองอ่าน แม่ทัพใหญ่ผู้นี้คือสามีข้า บทที่ 7-บทที่ 8

ทันใดนั้นก็นึกขึ้นมาได้ เมื่อเช้าตอนที่ซินลู่ทักว่าปากแห้ง นางไม่ได้สนใจ ไม่นึกเลยว่าจะกลายเป็นเรื่องวุ่นวายเช่นนี้ นางไม่อยากให้ฝูถิงเห็นตนเองในสภาพไม่น่ามอง จึงยกมือขึ้นผลักเขาออกห่าง

เขาจับแขนนางไว้โดยแรง “อยู่นิ่งๆ”

ข้าเป็นทหารใต้บังคับบัญชาท่านหรือไร นางคิดฉุนๆ

ชายหนุ่มสั่ง “ไปเอาผ้าชุบน้ำเย็นมา”

ชิวซวงกำลังลนลานทำอะไรไม่ถูกอยู่พอดี ได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งออกไป

ยาสมุนไพรต้มให้สุกสักครึ่งหนึ่งก็ใช้ได้แล้ว ดังนั้นหลัวเสี่ยวอี้จึงยกชามยากลับเข้ามาภายในเวลาไม่นาน

ซินลู่รีบรุดมาดูเมื่อรู้เรื่อง แล้วก็ให้ตกใจจนหน้าซีดเมื่อเห็นผู้เป็นนายเสื้อผ้าเปื้อนเลือด จมูกยังมีเลือดไหลโกรก

ฝูถิงเอื้อมมือไปรับชามยามาจ่อปากหลี่ชีฉือ

นางขมวดคิ้ว แค่ได้กลิ่นยาฉุนเฉียวแสบจมูกก็รู้แล้วว่าต้องขมอย่างไร้คำบรรยาย

ซินลู่ปราดเข้ามารับชามยา “บ่าวจะเอาไปเติมหญ้าหวานให้นะเจ้าคะ”

“ห้ามเติม” ฝูถิงบอก

สาวใช้ผงะ ก่อนจะถอยหลังกลับไป

ฝูถิงหลุบตามองหญิงสาวในวงแขนพลางสั่งคนอื่นๆ “ออกไป”

หลัวเสี่ยวอี้ออกไปแต่แรกแล้วเพราะรู้ว่ามองมากจะเสียมารยาท

ซินลู่มองคนสั่งอย่างหวาดๆ ก่อนจะเบนสายตาไปทางผู้เป็นนายที่มีท่าทางขุ่นเคือง แล้วเดินออกไปช้าๆ

เมื่อในห้องไม่มีคนอื่นแล้ว เขาก็ยกชามยาจ่อปากนาง

หลี่ชีฉือจ้องอีกฝ่ายเขม็ง จมูกของเขาโด่งตรงเป็นสัน ริมฝีปากหุบเข้าหากันสนิท เห็นรอยแผลวอมแวมตรงข้างคอ

เขาเองก็กำลังจ้องตานางอย่างไม่ลดละเช่นกัน จากนั้นมือใหญ่ข้างหนึ่งก็เอื้อมมาหาปลายคางมน บีบปากให้อ้าออก มืออีกข้างกระดกขึ้น

เมื่อยาต้มเข้าไปในปาก มือข้างนั้นก็ลูบไปตามลำคอระหง ให้ยาไหลลงคอ

หลี่ชีฉือขมวดคิ้ว ยานี้ขมจนสุดพรรณนา นางพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เนิ่นนานเสียงของชายหนุ่มก็ดังเข้าหู “ทีนี้รู้หรือยังว่าแดนเหนือร้ายกาจเพียงไร”

รู้แล้ว…นางนั่งตัวอ่อนระทวยซบอกเขา โต้กลับในใจ ความร้ายกาจของบุรุษเช่นท่าน ข้าก็รู้แล้วเช่นกัน