ทดลองอ่าน โจรหญิงอย่ามาเย้า บทที่ 1-บทที่ 2

เยี่ยเฟิงรู้ดีว่าไฉหลางเป็นคนหุนหันพลันแล่น เมื่อเห็นเขาไม่ยอมสาบานนางก็อยากจะบังคับเขา ทว่าลำคอพลันร้อนผ่าว กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง

“หัวหน้าใหญ่!”

ครั้นสือโม่เฉินเห็นสถานการณ์เช่นนี้ก็ตัดสินใจฉับพลัน ดึงมือไฉหลางมาวางบนมือเยี่ยเฟิง มือของทั้งสามคนวางทับกัน สาบานด้วยเสียงดังลั่นว่า “พวกเราขอสาบานต่อฟ้า พวกเราจะพาพี่น้องทั้งหมดไปหาที่ซ่อน ไม่แก้แค้นแน่นอน!”

ไฉหลางมองไปทางพี่รองอย่างตื่นตระหนก ซ้ำยังถูกเหล่าพี่น้องจ้องเขม็งเป็นการเตือนจึงทำได้เพียงอดกลั้น กล้ำกลืนคำพูดลงไป

หัวหน้ารองมีนิสัยสุขุมเงียบขรึมมาโดยตลอด สามารถอดกลั้นได้เป็นอย่างดี ไม่เหมือนหัวหน้าสามที่มีนิสัยเลือดร้อน มีหัวหน้ารองคอยควบคุมหัวหน้าสามไว้ ในที่สุดเยี่ยเฟิงก็วางใจลงได้

“จำไว้นะ ห้ามแก้แค้นเด็ดขาด พวกเจ้าสู้พวกเขาไม่ได้หรอก อย่าสละชีวิตไปอย่างเปล่าประโยชน์ ตราบใดที่ขุนเขาเขียวขจียังอยู่ อย่าได้กลัวไม่มีฟืนเผา…จำไว้ ห้ามแก้แค้น…”

เยี่ยเฟิงมองพวกเขา ไม่เอ่ยวาจาใดๆ อีก ในที่สุดดวงตาซึ่งกลอกไปมาก็นิ่งงัน สงบราวสายน้ำที่หยุดนิ่ง

“หัวหน้าใหญ่?!” ไฉหลางตะโกนอย่างไม่อยากเชื่อ

มือของสือโม่เฉินสั่นเทาเล็กน้อย เขาค่อยๆ ยื่นมือไปอังที่จมูกนางพบว่าไม่เหลือพลังชีวิตใดอยู่แล้ว ม่านตาของเขาพลันหดลง เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเจ็บปวดรวดร้าวราวถูกบีบรัด

“นางจากไปแล้ว” สือโม่เฉินเอ่ยเสียงเรียบ

ไฉหลางและพี่น้องคนอื่นๆ กลั้นน้ำตาลูกผู้ชายต่อไปไม่ไหว ร้องไห้โฮออกมา

หัวหน้าใหญ่จากไปแล้วแต่กลับยังไม่ยอมหลับตา ช่วงสุดท้ายของชีวิตนางยังคงพะวงในความเป็นตายของพี่น้องทุกคน

สือโม่เฉินออกคำสั่งด้วยเสียงเข้มพลางมองดวงหน้าอันซีดเซียวของนาง

“น้องสาม พาพี่น้องหนีไปเดี๋ยวนี้”

“ไม่ ถ้าจะหนีก็หนีไปด้วยกัน จะทิ้งศพของหัวหน้าใหญ่ไว้ในป่าไม่ได้!” ไฉหลางตะคอกใส่

หลังจากเศร้าโศกเสียใจจนถึงขีดสุดก็แทบจะควบคุมไฟโทสะต่อไปไม่ได้ หัวหน้าใหญ่ต้องสิ้นชีวิตด้วยน้ำมือของทหาร ไฉหลางเดือดดาลจนตาแทบถลน

ยามนี้เสียงฟาดฟันของดาบและกระบี่กำลังใกล้เข้ามา เสียงการเข่นฆ่าดังมาตลอด เหล่าทหารที่มาปราบโจรใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

สือโม่เฉินตะคอกออกไป “น้องสาม รีบหนีไป!”

“ไม่ ข้าไม่ไป ข้าไม่อาจทิ้งหัวหน้าใหญ่ไว้ที่นี่ได้!”

สือโม่เฉินตบเขาฉาดหนึ่งอย่างแรง ตำหนิด้วยเสียงดังลั่น

“เจ้าลืมคำสาบานเมื่อครู่ไปแล้วหรือ อยากให้หัวหน้าใหญ่นอนตายตาไม่หลับหรืออย่างไร ข้าจะคิดหาวิธีซ่อนร่างนางเอง เจ้าพาพี่น้องหนีไปก่อน จะปล่อยให้พวกทหารทำสำเร็จไม่ได้ รีบหนีไป!”

ไฉหลางกัดฟันกรอด พี่รองพูดถูก พวกเขาสูญเสียหัวหน้าใหญ่ไปแล้วจะฝ่าฝืนคำสัญญาที่มีต่อนางไม่ได้ ต้องทำตามคำสั่งเสียสุดท้ายของนางให้สำเร็จ

“พี่น้องทุกคนตามข้ามา!”