ทดลองอ่าน โอบทะเลไว้ด้วยไอรัก บทที่ 2-บทที่ 3

“หมดแรง หมดท่าเลยหรือไงไอ้ลิน”

“ไม่มีทางพี่ ไม่มีทาง”

นลินกัดฟันลุกยืน สูดลมหายใจเข้าลึก มาดยวนๆ กลับมาอีก

“พี่เมฆก็เหลือเกิน ไม่ยอมสะกิดลินบ้างเลย ว่ากำลังยืนนินทาเจ้าตัวเขาอยู่”

เธอต่อว่า เมฆหัวเราะเดินนำรุ่นน้องเข้าไปนั่งด้านใน

“ยังกับแกจะเปิดโอกาสให้ฉันสะกิดนี่ ช่างเถอะน่า บอกแล้วว่านายหัวไม่ดุเท่าไหร่ แต่แปลกใจเหมือนกันว่ะ ที่เห็นหัวเราะได้อย่างนั้น”

“ปกติหัวเราะไม่เป็นหรือพี่”

นลินถามอย่างแปลกใจ เมฆพยักหน้ารับ

“ไม่ค่อยหัวเราะ”

“อยู่กับแฟนก็ไม่หัวเราะหรือพี่” นลินยังไม่หมดข้อสงสัย

“เฮ้ย นายหัวยังไม่มีแฟน เอ๊ะ หรือว่ามีวะ มีคนหนึ่ง แต่ก็ไม่ค่อยหัวเราะด้วยเท่าไหร่ ยิ้มมากกว่า”

เมฆเล่า นลินพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนจะเลิกสนใจชายหนุ่มคนนั้น

“นั่นพี่เทพตะโกนเรียกให้กลับกระชังแล้ว”

วรัทร้องบอก ชี้มือให้ดูชายหนุ่มผิวคล้ำจัดที่ยืนโบกไม้โบกมืออยู่ที่กระชังโน้น

“งั้นก็กลับ”

เมฆบอก ลุกไปเตรียมเรือ นลินเดินตามอย่างอดเสียดายไม่ได้

“ยังไม่อยากกลับหรือไง ลิน”

วรัทถามเพื่อนสาว นลินพยักหน้ารับ หากก็เดินไปขึ้นเรือแต่โดยดี

“ก็ยังไม่เห็นหอยมุกเลยสักตัวนี่หว่า”

“ไว้มาฝึกงานที่ฟาร์มหอยมุกสิ แล้วจะเห็นจนเบื่อเลย”

เมฆบอก นลินแทบจะจับแขนรุ่นพี่เขย่า

“พี่เมฆทำเรื่องให้หน่อยสินะ แล้วยื่นไปให้อาจารย์ธัน ลินไม่อยากฝึกอยู่ที่นั่นแล้วล่ะ”

“ยังไม่เลิกทะเลาะกันอีกเหรอ เอ็งกับอาจารย์น่ะ”

เมฆถามอย่างแปลกใจ นลินย่นจมูก

“ลินออกจะพูดดีกับอาจารย์นะพี่ แต่อาจารย์น่ะสิ เขม่นลินตลอดเลย”

วรัทกับปาลิตาหันมองออกนอกเรือซ่อนรอยหัวเราะ เมฆส่ายหน้าขำๆ หากก็เอ่ยรับปากรุ่นน้องอย่างดี เพราะใจหนึ่งก็รู้ดีว่า อาจารย์สาวคนนั้นมีอคติกับนลินไม่น้อยเลยทีเดียว

“เออ แล้วพี่จะลองถามพี่เภดู”

นลินส่งยิ้มหวานมาให้อย่างขอบคุณ

“ลินจะรอนะพี่”