ทดลองอ่าน ใต้เท้าอย่ามาหยอก บทที่ 1-บทที่ 2

ทุกคนในจวนล้วนตระหนักดีว่าโรงนอนที่บ่าวไพร่ในห้องครัวพักนั้นมีสภาพแย่กว่าห้องพักของสาวใช้ในเรือนหลายเท่า สาวใช้ชั้นดีจะได้พักห้องละสองคน ไม่ว่าจะเป็นขนาดของเตียงหรือเครื่องตกแต่งห้องล้วนสะอาดสะอ้าน ประณีตงดงาม แต่โรงนอนของบ่าวไพร่ชั้นต่ำในครัวนั้นกลับต่างกันลิบลับ ทั้งแม่บ้านและสาวใช้ชั้นต่ำล้วนนอนเรียงกันเป็นตับ ขณะที่คนงานซึ่งเป็นบุรุษพักอยู่อีกห้องหนึ่ง โรงนอนแห่งนั้นล้วนมีกลิ่นอายหลากหลายคละคลุ้ง พอตกดึกก็มีทั้งเสียงจาม ละเมอ กัดฟัน อึกทึกจนยากที่จะข่มตาหลับได้

พ่อบ้านจ้าวไม่เชื่อหรอกว่าเหมียวลั่วชิงจะทนได้ พอนางฟังแล้วจะต้องหน้าถอดสีแน่ ทว่าเขาก็คาดการณ์ผิดอีกครา เหมียวลั่วชิงผอมแห้งเพียงรูปร่างภายนอก แต่ความจริงนางสามารถทำงานหยาบในห้องครัว นอนในโรงนอน และทนความลำบากได้ สำหรับนางเรื่องนี้จะยากเท่าไรกัน สิ่งเหล่านี้เทียบไม่ได้เลยกับคำว่าลำบาก

ในขณะที่พ่อบ้านจ้าวกำลังงุนงงอยู่นั้นนางก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างสง่างาม นางตั้งใจว่าจะกลับห้องไปเก็บข้าวของ

พ่อบ้านจ้าวตีหน้าขรึม ด่าว่านาง “นางตัวแสบ! ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ถึงตอนนั้นอย่ามาอ้อนวอนข้าก็แล้วกัน หากจะมาอ้อนวอนก็คงไม่อาจแลกเปลี่ยนด้วยเงินทองได้ แต่ต้องใช้เรือนร่าง…” พอเอ่ยมาถึงจุดนี้เขาก็พึงพอใจที่มองเห็นเหมียวลั่วชิงชะงักฝีเท้า นางหันมามองเขาด้วยแววตาคมกริบเย็นยะเยือก

เหมียวลั่วชิงเป็นนักฆ่า ย่อมมีความเลือดเย็นเป็นธรรมดา ดวงตางดงามเฉียบคมคู่นั้นจ้องไปด้วยความอำมหิตและข่มขู่ เสียดแทงเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย

พ่อบ้านจ้าวถูกนางจับจ้องอย่างไม่ทันตั้งตัวเยี่ยงนี้ ชั่วพริบตาความหนาวเย็นก็แล่นขึ้นมาที่แผ่นหลัง ตัวเขาสั่นสะท้านอย่างไร้เหตุผลและยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น

ครั้นเหมียวลั่วชิงแลเห็นความขลาดกลัวในดวงตาของเขาก็นับว่าได้บรรลุจุดประสงค์แล้ว นางจึงก้าวเดินจากไปอย่างไม่หันหลังกลับ

ครั้นนางจากไป พ่อบ้านจ้าวก็เพิ่งได้สติ เขากุมอกไว้ด้วยความประหลาดใจ อดถามตนเองไม่ได้ น่าแปลก เมื่อครู่เด็กสาวผู้นั้นจ้องมาปราดหนึ่ง ไยข้าจึงตัวสั่นพูดอะไรไม่ออก

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้เขาก็อดที่จะบันดาลโทสะไม่ได้ สาปแช่งนางไปเสียงหนึ่ง

“นางตัวแสบ กล้าจ้องข้าด้วยสายตาโหดเหี้ยม รอให้มีโอกาสก่อนเถอะ คอยดูแล้วกันว่าข้าจะจัดการเจ้าอย่างไร!” ยามนี้ในใจเขาล้วนครุ่นคิดแต่เรื่องสกปรกโสมม

ตอนที่เหมียวลั่วชิงเพิ่งเข้ามาในจวน พ่อบ้านจ้าวก็ถูกตาต้องใจในความงามของนาง ไม่ว่าเขาจะแสดงออกอย่างเป็นนัยหรือเปิดเผย เด็กสาวนั่นก็ไม่เคยคิดจะเหลียวแล

สำหรับพ่อบ้านจ้าวแล้ว หากเขาถูกใจสาวใช้นางใดก็นับเป็นบุญวาสนาของสาวใช้นางนั้น แม้ว่าเขาจะเป็นเพียงพ่อบ้านตัวเล็กๆ ในจวน แต่เขาก็คงจะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นพ่อบ้านใหญ่ในอีกไม่ช้า เช่นนั้นเหมียวลั่วชิงที่มองข้ามความหวังดีของเขาไป เขาสาบานด้วยความโกรธแค้นในใจว่าจะต้องครอบครองตัวนางให้ได้ในสักวัน