ทดลองอ่าน First Frost วันนี้ วันไหน ยังไงก็เธอ บทที่ 1-บทที่ 2

“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” พูดจบเขาก็ถอนสายตากลับก่อนจะก้าวเท้าจากไป

เสื้อแจ็กเก็ตของเขายังอยู่ในมือเวินอี่ฝาน เธอจึงเรียกเขาทันที “ซัง…”

ซังเหยียนหันหน้ามาโดยพลัน

ขณะสบตากับเขา จู่ๆ เธอก็นึกได้ว่าตอนนี้พวกเธอเป็นแค่คนแปลกหน้า คำว่า ‘เหยียน’ จึงติดอยู่ที่ลำคอ

พอสมองเบลอเวินอี่ฝานก็ไม่รู้ว่าควรเรียกเขาว่าอะไรดี

บรรยากาศเงียบงันจนน่าอึดอัด ในขณะที่เธอร้อนใจไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ความว่างเปล่านั้นก็ถูกแทนที่ด้วยคำพูดที่เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ขณะใจลอยเมื่อครู่ สองคำผุดขึ้นมาในความคิด เธอจ้องหน้าเขา เอ่ยต่ออย่างเชื่องช้าไปหนึ่งจังหวะ

“…ตัวท็อป”

“…”

ดวงตาทั้งสองคู่สอดประสานกัน

โลกได้เงียบงันลงอีกครั้ง

ท่ามกลางฉากที่เกือบจะหยุดนิ่งไม่ไหวติง เวินอี่ฝานคล้ายกับเห็นหว่างคิ้วของเขาขยับเล็กน้อยจนเกือบจะไม่สังเกตเห็น

“…”

หืม? เมื่อครู่ฉันพูดอะไรออกไปนะ

ซังตัวท็อป

ซัง ตัว ท็อป

อ๋อ ซัง…

อ๊ากๆๆๆๆๆๆๆ!

ซังตัวท็อปๆๆๆ!!!

“…”

เวินอี่ฝานหยุดหายใจไปทันที เธอเกือบรักษาสีหน้าเอาไว้ไม่อยู่ ไม่กล้ามองหน้าของซังเหยียนอีกเลย ได้แต่เม้มปากแล้วยื่นเสื้อแจ็กเก็ตคืนเขาอีกครั้ง

“เสื้อของคุณค่ะ”

วิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุดคือทำเหมือนกับที่เธอเคยทำมาในอดีต ซึ่งก็ไม่มีอะไรไม่เหมาะสม ทำเหมือนว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

เธอคิดจะปล่อยเพลงประกอบฉากผ่านไป แต่ซังเหยียนไม่ได้ให้โอกาสนี้กับเธอ

เขาหันหน้ามา พูดซ้ำอย่างช้าๆ “ซัง…ตัว…ท็อป?”

เวินอี่ฝานแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ “อะไรนะคะ”

บรรยากาศเงียบงันไปชั่วครู่

ซังเหยียนจ้องมาที่เธอ เขารู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ไม่นานก็ดูเหมือนเขาจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงส่งเสียง “หืม” โดยลากเสียงให้ยาวและสูงขึ้น ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ท่าทางราวกับ ‘เป็นอย่างนี้นี่เอง’

“ขอโทษครับ ที่นี่เป็นผับปกตินะครับ”

“…”