ทดลองอ่าน First Frost วันนี้ วันไหน ยังไงก็เธอ บทที่ 1-บทที่ 2

ความหมายจากคำพูดของเขาก็คือ ‘ผมรู้ดีว่าผมหล่อมาก แต่ผมไม่เคยคิดที่จะให้บริการเป็นโฮสต์ ขอให้คุณระวังคำพูดด้วยครับ’

เวินอี่ฝานอยากจะอธิบายบ้าง แต่เธอก็ไม่รู้จะชี้แจงอย่างไรเหมือนกัน

เธอแอบถอนใจ ขี้เกียจจะไปต่อปากต่อคำกับเขา อย่างไรเสียวันหน้าก็คงจะไม่ได้พบกันอีก เธอจึงตัดสินใจทุบหม้อตีไหให้รู้แล้วรู้รอดไป เอ่ยคล้อยตามเขาอย่างนึกเสียดาย

“งั้นเหรอคะ น่าเสียดายจัง”

“…”

ซังเหยียนหน้าเจื่อนไปทันที

ทว่าก็ดูเหมือนเธอจะคิดไปเอง

เวินอี่ฝานกะพริบตาทีหนึ่ง พอเห็นสีหน้าเขายังคงไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ ราบเรียบเหมือนกับบ่อน้ำโบราณ เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร ยิ้มตอบอย่างมีมารยาทก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง

“นี่เสื้อของคุณค่ะ”

แต่ซังเหยียนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะรับคืนไป

สิบกว่าวินาทีต่อมาเวินอี่ฝานสังเกตเห็นว่าเขาจ้องที่มุมปากของเธออย่างแปลกใจ สายตาเขาแสดงออกอย่างตรงไปตรงมาคล้ายกับกำลังคิดอะไรอยู่

สายตาเขาหยุดนิ่งอยู่อย่างนี้…

“การได้สวมเสื้อของผม” ซังเหยียนชะงักเล็กน้อย จู่ๆ ก็เผยยิ้มบางๆ “ก็น่าดีใจออกไม่ใช่เหรอครับ”

“…” เวินอี่ฝานอึ้งไป

“ถึงผมจะไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนว่าตัวผมเองจะดังยิ่งกว่าผับซะอีก?” เขาเลิกคิ้วอย่างไม่อนาทรร้อนใจ ในคำพูดแสดงถึงความเข้าใจอยู่หลายส่วน ราวกับกำลังหาทางลงให้เธอ “คุณเอากลับไปเป็นของที่ระลึกแล้วกันนะครับ”

“…”

“เขาพูดอย่างนั้นจริงๆ เหรอเธอ” จงซือเฉียวถามเพื่อยืนยันอีกครั้ง พลันระเบิดเสียงหัวเราะก๊ากออกมา “โคตรเจ๋ง ทำไมเขาไม่พูดตรงๆ เลยว่าให้เธอเอากลับไปแขวนที่ข้างฝา”

เวินอี่ฝานเอ่ยช้าๆ “เขาก็หมายความประมาณนั้นแหละ”

จงซือเฉียวกลั้นหัวเราะ ปลอบใจเพื่อนสองสามประโยคพอเป็นพิธี

“อย่าไปใส่ใจเลย เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นบ่อยไป ซังเหยียนก็รู้แล้วนี่ว่าเธอมาที่นี่เพื่อมองเขาน่ะ”

“เธอลืมเป้าหมายที่เราสองคนมาที่นี่ไปแล้วเหรอ”

“หืม?”

“พวกเราไม่ใช่มาเพื่อ ‘เหล่’ หรอกเหรอ” เวินอี่ฝานเอ่ย “คำว่า ‘มอง’ จะเหมาะกับคนอย่างเขาได้ยังไงล่ะ”

“…”

จงซือเฉียวเริ่มหัวเราะฮ่าๆ อีกครั้ง