ทดลองอ่าน First Frost วันนี้ วันไหน ยังไงก็เธอ เล่ม 3 บทที่ 67

เริ่มแรกเชอซิงเต๋อไม่ได้ทำอะไรที่เกินเลย

ตอนที่เชอซิงเต๋อยังหางานทำไม่ได้ เขาก็จะอยู่แต่บ้านแทบทุกวัน มานั่งพิงเวินอี่ฝานอยู่บ่อยครั้ง หรือไม่ก็อ้างเหตุผลว่าจะไปหยิบของแล้วแตะโดนตัวเธอ

ถ้าแค่ครั้งสองครั้งเวินอี่ฝานก็คิดว่าอาจจะเป็นเพียงความบังเอิญ แต่พอบ่อยครั้งเข้าเธอก็ชักเริ่มรู้สึกว่าผิดปกติ

เวินอี่ฝานได้รับการประคบประหงมดูแลอย่างดีมาตั้งแต่เล็กจนโต เธอไม่เคยพานพบเรื่องพรรค์นี้ ไม่รู้เลยว่าควรจะจัดการอย่างไร เวลาที่แม่โทรมาหาเธอ มีหลายครั้งที่คำพูดติดอยู่ที่มุมปาก แต่เธอกลับพูดไม่ออก

สำหรับเด็กสาวในวัยนั้นเรื่องนี้นับว่าเป็นเรื่องที่พูดยาก

โชคดีที่ตอนอยู่ชั้น ม.6 เธอเรียนหนัก ทางโรงเรียนก็เห็นด้วยที่จะให้นักเรียนชั้น ม.6 ทบทวนบทเรียนที่โรงเรียนในวันหยุดสุดสัปดาห์

เวินอี่ฝานเลยตัดสินใจอยู่ประจำที่โรงเรียนไปเลย กลับบ้านให้น้อยลง ถ้าไม่ใช่วันหยุดเทศกาลที่โรงเรียนไม่อนุญาตให้นักเรียนพักอยู่ในโรงเรียน ถึงขนาดที่เธอจะไม่เป็นฝ่ายขอกลับไปที่บ้านลุงใหญ่เอง

หลังจาก ม.6 เทอมแรกจบสิ้นไป

เวินอี่ฝานก็เริ่มเข้าสู่ปิดเทอมภาคฤดูหนาวสุดท้ายในช่วงมัธยมปลาย ถ้าคิดรวมเวลาจริงๆ ก็ไม่ถึงสองอาทิตย์ ทว่าในช่วงนั้นเชอซิงเต๋อก็เริ่มทำอะไรรุนแรงขึ้น

เวินอี่ฝานทนไม่ได้อีกต่อไป จึงบอกเชอเยี่ยนฉินไปครั้งหนึ่ง

เชอเยี่ยนฉินไม่ใส่ใจในเรื่องนี้เลย เพียงแต่บอกว่าเธออ่อนไหวเกินไป อย่าไปหมกมุ่นกับเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง แล้วก็อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่

ก่อนจะพูดเวินอี่ฝานก็ทำใจไว้แล้วว่าเชอเยี่ยนฉินคงไม่เข้าข้างเธอ ในเมื่อหนทางนี้เป็นทางตัน เธอจึงไประบายเรื่องนี้กับแม่แทน ความหมายโดยคร่าวๆ ก็คือเธออยากไปเช่าอพาร์ตเมนต์ข้างนอกอยู่เอง

พอจ้าวหยวนตงได้ฟังก็รู้สึกเป็นกังวล แต่ก็ไม่วางใจให้เธอไปอยู่ข้างนอกคนเดียว พอพูดมาถึงตอนสุดท้ายเลยบอกเวินอี่ฝานว่าจะคุยกับเชอเยี่ยนฉินให้อีกครั้งแล้วกัน

ทว่าก็ไม่มีเรื่องราวต่อจากนั้น

คล้ายว่าเชอซิงเต๋อสังเกตเห็นว่าเวินอี่ฝานเอาแต่อดกลั้นและคอยหลบเลี่ยงเขา เขาก็เริ่มรุกหนักขึ้น เริ่มสะเดาะกุญแจเข้าห้องเธอในยามวิกาล มิหนำซ้ำยังทำท่าเหมือนคนเมาในบางครั้ง ออกแรงตบประตูห้องเธอ แสร้งทำเป็นว่าตัวเองมาผิดห้อง

เวินอี่ฝานเคยเตือนเขาแล้วหลายครั้ง แต่กลับไม่เป็นผลแต่อย่างใด

สิ่งที่ได้รับกลับมาคือเขายิ่งตบประตูอย่างได้ใจมากขึ้น

ทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้เวินอี่ฝานเพียงแต่เฝ้ารอคอยให้เวลาเคลื่อนผ่านไปจนถึงตีสามโดยเร็ว

เวินเหลียงเสียนและเชอเยี่ยนฉินเปิดแผงขายปิ้งย่าง พวกเขาจะขายจนถึงเวลาตีสองครึ่งในทุกคืน แล้วใช้เวลาเดินกลับบ้านราวครึ่งชั่วโมง ซึ่งจะกลับถึงบ้านประมาณตีสาม

เชอซิงเต๋อเกรงกลัวเวินเหลียงเสียนมาก

ถ้าเวินเหลียงเสียนอยู่ เขาจะคอยเก็บอาการ ไม่กล้าทำอะไรกำเริบเสิบสาน