ทดลองอ่าน First Frost วันนี้ วันไหน ยังไงก็เธอ บทที่ 9-บทที่ 10

ชายหนุ่มที่มีรอยสักรูปเสือยิ้มกริ่มพลางก้าวออกมา “พี่สาวคนสวย กลับมาแล้วเหรอ”

ไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาถึงมายืนอยู่ตรงนี้ เวินอี่ฝานรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่

“พี่น้อง เป็นเพราะสาวสวยคนนี้แหละ บอกว่ากูรบกวนเธอ” ชายหนุ่มที่มีรอยสักรูปเสือถอนใจออกมา น้ำเสียงทุ้มต่ำระคนแหบพร่า “กูบริสุทธิ์ กูโดนปรักปรำ กูก็แค่ไปเคาะประตูห้องเธอก็ถือว่ารบกวนแล้ว?”

“คนสวย เราไม่เคยเจอกันใช่มั้ย” ชายหนุ่มอีกคนเอ่ยยิ้มๆ “เธออยากรู้มั้ยล่ะว่าอะไรที่เรียกว่ารบกวนของจริง”

เวินอี่ฝานไม่พูดไม่จา เธอหันหลังกลับแล้วรีบวิ่งลงบันไดไป

“ทำไมเธอวิ่งหนีไปแล้วล่ะ”

“กูจะไปรู้ได้ไงว่าทำไมเธอถึงวิ่งหนี คนสวย! พวกเราไม่ได้จะทำอะไร! แค่ขอคุยด้วยได้มั้ย”

“ผมไม่โทษพี่สาวคนสวยหรอก! ผมก็แค่อยากกระชับความสัมพันธ์ของพวกเราทั้งสองคน พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกัน อย่าทำให้มันมึนตึงแบบนี้สิ”

ในขณะที่พูดพล่ามพวกเขาก็วิ่งตามเวินอี่ฝานลงบันไดมา

พวกผู้ชายก้าวเท้ายาวกว่า ปากก็หัวเราะอย่างนึกสนุก คล้ายจะเล่นเกมวิ่งไล่จับ ยิ่งอยู่ในสถานที่มืดสลัวยิ่งดูน่าสะพรึงกลัว

เวินอี่ฝานไม่มีแม้แต่เวลาจะหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋าเพื่อโทรแจ้งตำรวจ เมื่อวิ่งไปถึงชั้นล่างก็เปิดประตูแล้ววิ่งออกไปยังทางเข้าของชุมชน เธออยากขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย แต่จู่ๆ ก็นึกได้ว่าตอนกลับมาในป้อมยามก็ไม่มีใครอยู่

ที่ตั้งของชุมชนแห่งนี้ไม่ถือว่าเปลี่ยวมาก พอออกไปแล้วเดินไปสักช่วงหนึ่งก็จะเป็นถนนที่ขายของกินตามข้างทาง เวินอี่ฝานคิดว่าถ้าวิ่งออกไปยังที่ที่มีคนมากก็คงจะหมดปัญหา

เสียงฝีเท้าที่ตามมาด้านหลังก็ดูเหมือนยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ทันใดนั้นเวินอี่ฝานก็เห็นรถของซังเหยียนยังจอดอยู่ที่เดิมนอกเขตชุมชน เขายืนพิงประตูฝั่งด้านข้างคนขับอย่างสบายๆ ดูเหมือนว่ากำลังคุยโทรศัพท์อยู่

เมื่อซังเหยียนสังเกตเห็นว่ามีการเคลื่อนไหวจากทางนี้ก็พลันช้อนตาขึ้นสบตากับเธอ

เวินอี่ฝานวิ่งช้าลงเล็กน้อย ความคิดที่จะขอความช่วยเหลือจากเขาผุดขึ้นมาในทันใด แต่เธอก็ชั่งใจอยู่ ท้ายที่สุดเธอก็เลือกที่จะวิ่งไปทางถนนที่ขายของกินจะดีกว่า

เวินอี่ฝานกำลังคิดที่จะวิ่งผ่านตัวเขาไป ซังเหยียนวางสายโดยพลัน เอ่ยปากตะโกนเรียกเธอ

“เวินอี่ฝาน!”

หญิงสาวช้อนตาขึ้นมองสบตากับเขาอีกครั้ง

เขาเหลือบเห็นสีหน้าเธอในขณะนี้ รวมทั้งผู้ชายสามคนที่ดูท่าไม่ดีวิ่งตามหลังเธอมา

ซังเหยียนแสดงสีหน้าเฉยเมย ดูสงบจนเกินไป

“มานี่”