ทดลองอ่านเรื่อง Magic Moment… ห้วงปาฏิหาริย์ บทนำ – บทที่ 4

ธิติธรกำหมัดแน่น นึกหงุดหงิดและโมโหบรรดาลูกพี่ลูกน้องทั้งหลาย แต่เพราะสิ่งที่ฝ่ายนั้นพูดมาไม่เชิงผิดเสียทีเดียว เขาจึงได้แต่ถอนหายใจ ระบายรอยยิ้มอ่อนโยนลงบนใบหน้าและยอมจูงมือคนรักเข้าไปทักทาย

“อือ ไหนๆ ก็บังเอิญเจอกันทั้งที พี่แนะนำเลยเนอะ คนนี้…หนูดา คนรักของพี่”

“อือ รู้แล้วว่าผู้หญิงคนนี้คือคนรักที่แย่งพี่ตรีไปจากพี่ไพรม์” ปรนิมมิตาพยักหน้ารับ เบะปาก “แต่น่าเกลียดไปนิดนึงมั้งที่คนแย่งดันเป็นเพื่อนพี่ไพรม์เอง อ๊ะ!” สถาปนิกสาวแกล้งทำหน้าสงสัย “ว่าแต่…ตอนไหนกันนะที่คู่กัดประจำออฟฟิศเราแอบไปเลื่อนสถานะมาเป็นคู่รักลับๆ ขึ้นมา”

สีหน้าเหยียดหยันพอๆ กับน้ำเสียงทำให้คนเฝ้ามองสถานการณ์อยู่นานอย่างพันธิตราต้องเอ่ยปราม

“แฟร์ พอแล้ว ทุกคนด้วย” ประโยคหลังหญิงสาวกล่าวพลางกวาดตามองบรรดาลูกพี่ลูกน้องทุกคนซึ่งได้ออกปากกันจนครบวง พันธิตราค่อยๆ วางช้อนส้อม ใช้สองมือประสานใต้คางเรียวเล็ก เชิดหน้าขึ้นจนความงดงามเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบปรากฏชัด

สาวสวยกวาดตามองดวงหน้ารูปหัวใจ ริมฝีปากกระตุกยิ้มให้ เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

“ดีใจที่ได้เจอนะคะ คนรักของคุณธิติธร”

‘คนรักของคุณธิติธร’ ไม่ใช่ ‘เพื่อน’ ของเธอ

“ไพรม์…ดาขอ…” กวินธิดาอึกอัก มองใบหน้าของอดีตคู่หมั้นคนรัก…ซึ่งครั้งหนึ่งหล่อนเคยเป็น ‘เพื่อน’ กับอีกฝ่าย

และใช่ ท้ายที่สุดหล่อนก็ทำร้ายเพื่อนคนนี้ด้วยการแย่งคู่หมั้นของพันธิตรามา

“ถ้าจะขอคุณธิติธรล่ะก็…ฉันคงไม่ต้องอนุญาตแล้วมั้ง” พันธิตราเอ่ยปนหัวเราะ เหลือบมองสองหนุ่มสาวที่ยืนคู่กันแล้วช่างเหมาะสมเหมือนพระ-นางในละครโทรทัศน์ มือเรียวสอดประสานแน่นขึ้นขณะข่มความรู้สึก ริมฝีปากระบายรอยยิ้มอ่อนหวานผิดกับแววตา “เพราะพวกเธอไม่ได้ตั้งใจจะรอคำอนุญาตจากฉันอยู่แล้วนี่”

“ไพรม์…” แก้วตาสีน้ำตาลอ่อนคู่สวยของสถาปนิกสาววาวรื้น พยายามกระตุกมือจากคนรัก อยากจะเข้าไปขอโทษใกล้ๆ ติดที่ธิติธรดึงรั้งไว้และเป็นฝ่ายออกรับ

“ยังไงเรื่องนี้คนผิดก็คือพี่ ถ้าน้องไพรม์จะโทษใคร ก็โทษพี่คนเดียวเถอะ”

พันธิตราเอียงคอ เลิกคิ้วถามสีหน้าสงสัย

“แล้วฉันโทษใครตอนไหนเหรอคะ เปล่านี่ ฉันว่าฉันไม่ได้พูดนะ” หญิงสาวที่เปลี่ยนการแทนตัวและการเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างสมบูรณ์ส่ายหัว เส้นผมซึ่งวันนี้ดัดลอนมาพลิ้วไหว ก่อนจะตบท้ายอีกครั้งด้วยท่าทางยิ้มๆ “แต่ว่าก็ว่า…ถ้าจะโทษใครจริงๆ ของแบบนี้มันก็พูดลำบาก ตบมือข้างเดียวก็ไม่ดัง แล้วถ้าสองมือจับกันแน่นพอ…” เธอหันไปสบตาผู้หญิงคนใหม่ของอดีตคนรัก ริมฝีปากคลี่ยิ้มละมุน “… ‘มือที่สาม’ ก็คงแทรกเข้ามาไม่ได้”

(ติดตามต่อในเล่ม)