“คนที่เป็นขโมยงัดบ้านไม่ใส่เสื้อโค้ตขนแกะตัดเย็บด้วยมือหรอก” ฉงหรงหัวเราะ ชี้ไปที่เสื้อโค้ตแบบเข้าคู่ที่พาดอยู่บนพนักโซฟา จากนั้นก็หันไปมองผู้หญิงท่าทางนุ่มนวลที่ยังไม่ได้พูดแม้แต่คำเดียว “ปิ่นปักผมอันนี้เป็นสินสอดใช่ไหมคะ ใจป้ำมากจริงๆ ของชิ้นนี้แพงกว่าห้องนี้อีก”
ไม่พูดตรงๆ แต่พูดแบบนี้ก็เข้าใจทันที ขโมยงัดบ้านงั้นหรือ ขโมยชั่วชีวิตก็ยังไม่ได้เงินเท่าของที่อยู่บนตัวสองท่านนี้หรอก
ไม่เปิดโอกาสให้ทั้งสองคนพูดอะไร สายตาฉงหรงกวาดมองไปที่แหวนหมั้นที่นิ้วกลางมือซ้ายของผู้หญิง จากนั้นหันไปมองมือซ้ายเกลี้ยงเกลาของเซียวจื่อยวน มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม “บอกว่าเป็นภรรยา ความจริงยังไม่จดทะเบียนตามกฎหมายใช่ไหมคะ แต่ว่าแหวนหมั้นสวยเชียว”
ผู้หญิงคนนั้นก็หัวเราะ สบตากับผู้ชายร่างสูงใหญ่ทันที “คุณเป็น…ทนายความใช่ไหม”
มือที่กำลังรับกุญแจของฉงหรงชะงัก มองดูตัวเอง “ดูจากไหนหรือคะ”
ผู้หญิงสบตากับผู้ชาย แล้วทั้งสองคนก็หัวเราะพร้อมกัน ‘แค่เดา’ ฉงหรงรู้สึกว่าท่าทางของสองคนนี้แปลกๆ แต่ก็ไม่ได้ถามอีก รีบบอกลาออกมา เธอคุ้นๆ ว่าเคยเจอญาติของเวินเซ่าชิงที่ไหนมาก่อน
เมื่อเห็นประตูปิดแล้ว สุยอี้ก็หัวเราะถามเซียวจื่อยวน “เธอใช่คนที่…ชอบหมอไม่ชอบทนายความคนนั้นหรือเปล่านะ”
แววตาเซียวจื่อยวนเห็นด้วย “เคยเจอคนที่พอรู้ว่าเพื่อนอาจจะติดเชื้อตับอักเสบบีแล้วสีหน้าท่าทางเป็นห่วงขนาดนี้มั้ย ตอนที่เวินเซ่าชิงวานเรามาให้อาหารหมา ยังบอกว่าถ้าเจอเพื่อนบ้านก็เอากุญแจให้เธอเลย คิดว่าทำไมล่ะ”
“ทำไมเหรอ”
“โอบล้อมวงกว้าง กระชับวงล้อมจากภายนอก”
“รุ่นพี่เวินชอบผู้หญิงสไตล์นี้สินะ”
“ไม่ใช่แค่เวินเซ่าชิงชอบ หลินเฉินก็ชอบเหมือนกัน คิดว่าเราควรบอกหลินเฉินมั้ยว่าตอนนี้สองคนนี้เป็นเพื่อนบ้านกัน”
สุยอี้มองหน้าเซียวจื่อยวนตัวแสบ อดตอกกลับไม่ได้ “รุ่นพี่เซียว คุณนี่แสบมากเลยนะ!”
ฉงหรงไม่รู้ว่าตัวเองกำลังถูกนินทา กลับถึงบ้านก็รีบโทรหาจงเจิน ถามถึงเวินเซ่าชิงตรงๆ คุยผ่านมือถือก็รู้ว่าจงเจินกำลังเหนื่อยล้า
“เป็นผ่าตัดด่วน คนไข้ไม่ได้บอกว่าตัวเองเป็นตับอักเสบบี หลังผ่าตัดถึงรู้ ดีที่เป็นตับอักเสบบี ยังฉีดวัคซีนตามทีหลังได้ แต่ยังต้องสังเกตอาการอีกระยะหนึ่งถึงจะแน่ใจว่าติดเชื้อหรือเปล่า”
“รุนแรงขนาดนี้เลยหรือ ไหนนายชมว่าเขาเก่งสุดยอดอย่างงั้นอย่างงี้ ทำยังไงถึงบาดถูกมือล่ะ”
เสียงจงเจินเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจัง “ถ้าเจ๊ต้องผ่าตัดข้ามคืน อยู่ในห้องผ่าตัดสิบกว่าชั่วโมง มือไม่สั่นก็เก่งแล้ว ถูกเข็มแทงถูกมีดบาดเป็นเรื่องปกติมาก มีบุคลากรทางการแพทย์ได้รับบาดเจ็บระหว่างผ่าตัดทุกวัน”
ฉงหรงเครียดเอาการ ทุกครั้งที่เธอเจอเวินเซ่าชิง ท่าทางเขาเยือกเย็นตลอดเวลา ไม่เคยคิดเลยว่าเขาต้องเสี่ยงอันตรายแบบนี้ทุกวัน
ความเงียบของฉงหรงทำให้จงเจินเสียงอ่อนลง “ความจริงก็ไม่รุนแรงมาก อาจารย์เวินอยู่บ้านคนเดียว กลับไปพักที่บ้านก็ได้ เขาคงคิดว่าพักอยู่ที่โรงพยาบาลสะดวกกว่าหน่อย พี่ไม่ต้องห่วงนะ”
