ทดลองอ่าน พานพบฝ่าบาทในห้วงกาล บทที่ 1-บทที่ 2

“ท่านพ่อ…”

ฉันมองภาพพ่อลูกคู่นั้นแล้วน้ำตารื้นด้วยเข้าใจความรู้สึกนั้นดี เพราะฉันก็กำลังตามหาพ่ออยู่เช่นกัน ระหว่างนั้นใครบางคนก็มาแตะที่ไหล่ฉัน

“เจ้ายัง…หาท่านพ่อไม่เจออีกรึ”

ฉันถอนหายใจแล้วหันไปมององค์ชายเพื่อจะตอบว่ายังหาไม่เจอ แต่แล้วก็ต้องชะงัก เพราะสายตาเหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังนอนอยู่ ชายคนนั้นถูกคลุมด้วยเสื่อที่ทำจากฟาง แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าเพราะนอนหันหลังอยู่ แต่ทรงผมแบบนั้น แค่มองแวบเดียวก็รู้เลยว่าเขามีทรงผมที่แตกต่างจากชาวโชซอนโดยสิ้นเชิง ฉันทิ้งองค์ชายควังแฮเอาไว้ แล้วรีบวิ่งไปคุกเข่าข้างๆ ผู้ชายคนนั้นทันที

“พะ…พ่อคะ”

ฉันเลิกเสื่อที่คลุมตัวออกแล้วร้องเรียกพ่อ แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ ร่างนอนแน่นิ่งราวกับไม่มีลมหายใจ ฉันจึงยื่นมือออกไปพลิกร่างนั้นให้หันมาทางฉัน

“…” วินาทีที่เห็นใบหน้านั้นชัดๆ ฉันก็แทบสิ้นสติ ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดที่แห้งเกรอะกรัง ชายคนนี้คือพ่อของฉัน คิมยองชัน

“คยองมิน” องค์ชายควังแฮรีบวิ่งเข้ามาประคองฉันที่ทำท่าจะเป็นลม เขาเองก็เคยเห็นใบหน้าของพ่อผ่านภาพถ่าย จึงรู้ทันทีว่านี่คือผู้เป็นพ่อของฉัน

“พ่อ… พ่อ…”

“ขันทีลีไปตามหมอหญิงมาเร็วเข้า!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

พอตั้งสติได้ ฉันก็เอาแต่เขย่าตัวพ่อเพื่อให้พ่อฟื้นขึ้นมา “พ่อ… พ่อต้องไม่เป็นแบบนี้! พ่อคะ! พ่อจะตายที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด! พ่อคะ! พ่อ!”

แต่ทำยังไงพ่อก็ไม่ยอมลืมตา ยิ่งเป็นอย่างนั้นฉันก็ยิ่งกลัวมากขึ้น และพยายามเขย่าตัวพ่ออย่างแรงเพื่อให้พ่อฟื้นขึ้นมา

องค์ชายควังแฮพยายามห้ามฉันเอาไว้ “ใจเย็น ตั้งสติหน่อยสิ คยองมิน” เขาใช้นิ้วมืออังที่ปลายจมูกของพ่อ แล้วเอ่ยกับฉัน “ท่านพ่อของเจ้ายังมีลมหายใจอยู่”

“ยังไม่ตายเหรอ พ่อ… พ่อคะ พ่อยังไม่ตายจริงๆ ใช่มั้ย”

หมอหญิงวิ่งตรงมาทางพวกเรา องค์ชายควังแฮประคองฉันให้ลุกขึ้นเพื่อหลีกทางให้ หมอหญิงนั่งลงแล้วเริ่มจับชีพจรพร้อมสังเกตอาการของพ่อ “เสียเลือดมากจากบาดแผลของคมดาบจึงทำให้หมดสติเพคะ”

“แล้วต้องทำอย่างไร ข้าถามว่าต้องทำอย่างไร!”

“ท่านหมอพัคไม่อยู่ หม่อมฉันก็ไม่รู้เหมือนกันเพคะว่าต้องทำอย่างไรดี…”

“ข้าถามว่าต้องทำอย่างไร!”

องค์ชายควังแฮตวาดถามหมอหญิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า หมอหญิงก็ได้แต่หมอบแล้วพูดว่า “เอ่อ…ต้องพาไปยังที่ที่ปลอดภัยก่อนเพคะ ต้องห้ามเลือดเสียก่อน แต่หม่อมฉันไม่แน่ใจว่าเขาจะรอดหรือไม่นะเพคะ”

“ไม่จริง…”

ฉันฟังคำพูดของหมอหญิงแล้วหมดแรงล้มลงในอ้อมกอดขององค์ชายควังแฮ หายใจไม่ทั่วท้อง ในหัวของฉันว่างเปล่าไปหมด ต้องช่วยพ่อให้ได้ แต่ฉันรู้ดีว่าการช่วยชีวิตคนถูกแทงถูกฟันในยุคโชซอนนั้นเป็นไปได้ยาก ยุคนี้แค่ใช้น้ำผึ้งราดบริเวณแผลเพื่อรักษาแบบฉุกเฉินเท่านั้น พ่อคงจะไม่ได้รับการรักษาอย่างถูกวิธีในยุคนี้อย่างแน่นอน

ดังนั้นมีเพียงแค่วิธีเดียวเท่านั้นคือการกลับไปยังอนาคต ฉันต้องพาพ่อกลับไปยังปี 2013 ที่พวกเราเดินทางมา ฉันมั่นใจว่าการทำอย่างนี้จะช่วยชีวิตพ่อเอาไว้ได้แน่ แต่ก่อนที่จะกลับไปได้นั้นพ่อจะต้องฟื้นเสียก่อน แล้วฉันกับพ่อก็จะออกไปจากยุคนี้ได้