ทดลองอ่าน พานพบฝ่าบาทในห้วงกาล บทที่ 1-บทที่ 2

“คยองมินฟื้นสิ!” องค์ชายควังแฮร้องเรียกฉันที่ก้มหน้านิ่งไป เขาคงคิดว่าฉันช็อกที่ได้เห็นพ่อบาดเจ็บจนเป็นลมไปเลยสินะ ฉันเงยหน้ามองเขา ‘องค์ชายรัชทายาทแห่งโชซอน’ ที่พึ่งหนึ่งเดียวของฉันในโชซอนก็มีแค่เขาซึ่งเป็นองค์ชายรัชทายาทเท่านั้น

“ฉันต้องช่วยพ่อให้ได้ แต่ว่า…ต้องทำให้พ่อฟื้นเสียก่อน ช่วยฉันด้วยนะ ขอร้องล่ะ…”

“ข้ารู้” เขาตอบรับแล้วหันไปออกคำสั่งกับขันทีลี

“รีบย้ายชายผู้นี้ไปที่บ้านพักเสียก่อน แล้วหมอหญิง เจ้าต้องรักษาให้ดีที่สุดจนเขาหายเป็นปกติ”

“เพคะฝ่าบาท”

พ่อถูกย้ายไปยังบ้านพักตามคำสั่งขององค์ชายควังแฮ โดยมีหมอหญิงดูแลรักษาบาดแผลของพ่อที่นั่น บาดแผลของพ่อสาหัสกว่าที่ฉันเห็นนัก บาดแผลเริ่มจากไหล่ด้านขวาฉีกขาดเป็นเส้นทแยงมุมไปยังหลัง นี่พ่อคงบาดเจ็บมาสักพักแล้ว เพราะเลือดหยุดไหลจนแข็งเกรอะกรัง

พอเช็ดเลือดที่เปรอะตามใบหน้าออก ฉันก็ได้เห็นใบหน้าที่เริ่มเขียวคล้ำของพ่อ ไม่ต้องเป็นหมอก็พอเดาออกว่าพ่ออยู่ในสภาพที่แย่มากแล้ว

“พ่อ… ฮือๆ พ่อฟื้นสิคะ เราจะได้กลับบ้านกัน หนูไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วค่ะ”

ครอบครัวของฉันบนโลกใบนี้มีแค่พ่อกับฉัน มีแค่เพียงเราสองคนเท่านั้น ถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่เชื่อว่ามันเป็นเรื่องจริง พ่อเป็นนักท่องเวลา ต่อให้ตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายแค่ไหนก็สามารถหลบหนีมาได้

“พ่อของเด็กสาวที่ฝ่าบาทช่วยเหลือไว้อยากพบพระองค์สักครู่พ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อขันทีลีพูดจบ องค์ชายควังแฮที่นั่งอยู่ด้านหลังของฉันก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปด้านนอก ตอนนี้ในห้องคับแคบจึงเหลือเพียงแค่ฉันกับพ่อ และหมอหญิง

“พ่อจะฟื้นมั้ยคะ จะฟื้นภายในวันนี้หรือเปล่าคะ”

หมอหญิงทำหน้าหนักใจกับคำถามของฉัน เธอพยายามหลีกเลี่ยงที่จะตอบว่าใช่หรือไม่ใช่ ฉันจึงเอาแต่จับมือของพ่อเอาไว้และเลิกคาดหวังคำตอบ แล้วทันใดนั้นเองน้ำตาของฉันก็หยดลงที่หลังมือของพ่อ ก่อนที่พ่อจะลืมตาขึ้นมาราวกับปาฏิหาริย์

“พ่อคะ” ฉันเอ่ยเรียก เปลือกตาของพ่อกะพริบอยู่หลายครั้ง “พ่อคะ ฟื้นแล้วเหรอคะ พ่อมองเห็นหนูมั้ยคะ หนูคยองมินไง!”

“คยองมิน…”

“ค่ะคยองมินเอง พ่อฟื้นแล้ว” คำตอบของฉันทำให้พ่อลืมตามองฉันอีกครั้ง

“เด็กคนนั้น… เด็กผู้หญิงคนนั้นปลอดภัยมั้ย”

“เด็กผู้หญิงคนนั้นได้เจอกับครอบครัวแล้วค่ะ ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว พ่อทำแบบนั้นทำไมกันคะ”

“ไม่รู้สิ… พ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน พอได้ยิน… เสียงร้องไห้ของเด็กคนนั้น พ่อก็นึกถึงตอนที่ลูกหายไปเมื่อเก้าปีก่อน พ่อเห็นแล้วนึกถึงลูก”

“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ค่ะ พ่อเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอคะว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งกับประวัติศาสตร์ เพราะองค์ชายควังแฮใช่มั้ยคะ ทำไมพ่อถึงได้ส่งองค์ชายควังแฮไปยังโลกปัจจุบันล่ะคะ”

จังหวะที่ฉันเรียกชื่อองค์ชายควังแฮตามอำเภอใจ หมอหญิงก็มองฉันตาแข็งก่อนจะพูดขอตัว “ข้าจะไปเอายาสมุนไพรมาให้นะเจ้าคะ”

เธอทิ้งพวกเราพ่อลูกเอาไว้แล้วออกไปจากห้อง ทันทีที่ฉันแน่ใจว่าเธอออกไปแล้ว ฉันจึงได้หันมาคุยกับพ่ออีกครั้ง

“รีบกลับกันเถอะค่ะ เราไปโรงพยาบาลกันดีกว่า ถ้าไปโรงพยาบาลพ่ออาจจะหายก็ได้นะคะ”

“คยองมิน… อ๊อก!” จู่ๆ พ่อก็เริ่มอาเจียนออกมาเป็นเลือดสีแดงฉาน