ทดลองอ่าน พานพบฝ่าบาทในห้วงกาล บทที่ 3-บทที่ 4

เพราะองค์ชายควังแฮเคยบอกว่าพวกเราเป็นเพื่อนกัน ไม่ใช่สิ อาจจะมีแค่ฉันคนเดียวก็ได้ที่คิดอย่างนั้น แต่ตอนนี้คนที่สามารถช่วยเหลือฉันในโชซอนนี้ได้มีเพียงแค่องค์ชายควังแฮเท่านั้น

“เพราะว่า…ถ้าหม่อมฉันได้เจอกับองค์ชายก็จะรู้เองเพคะ”

ฉันก็ไม่แน่ใจหรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อได้เจอองค์ชายควังแฮ แต่ว่าก็ต้องยืนกรานออกไปแบบนั้น องค์ชายจองวอนจึงถอนหายใจยาวกับการพูดจาดื้อดึงของฉัน

“ความจริงแล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้หรอกนะ”

“หมายความว่าอย่างไรเพคะ”

“ก่อนอื่นที่แห่งนี้คือพระราชวังชั่วคราว สงครามเพิ่งสงบได้ไม่นาน พระราชาจึงต้องประทับอยู่ในพระราชวังอันคับแคบแห่งนี้ รวมถึงเชื้อพระวงศ์อีกมากมาย ตัวเจ้ายังไม่สามารถยืนยันสถานะของตนเองได้เลย แล้วเจ้าจะไปเข้าเฝ้าได้อย่างไรกัน…”

“เดี๋ยวนะเพคะ สงครามเพิ่งสงบได้ไม่นานหรือเพคะ”

ตอนที่องค์ชายควังแฮมาในยุคปัจจุบัน ที่โชซอนคือปี 1592 พ่อก็เสียชีวิตที่ฮเว-รยองในปีนี้เช่นกัน ตอนนั้นสงครามอิมจินกำลังร้อนระอุ แต่ตอนนี้องค์ชายจองวอนกำลังบอกว่าสงครามนั้นจบไปแล้ว ตอนนี้มันปีไหนแล้วล่ะ

“พวกทหารญี่ปุ่นเพิ่งถอนกำลังออกไปได้ไม่กี่ปี”

ในปี 1592 ที่เกิดสงครามอิมจิน องค์ชายควังแฮที่ดำรงตำแหน่งองค์ชายรัชทายาทในตอนนั้นมีอายุสิบแปดปีเท่าฉัน แต่ถ้าอิงตามที่องค์ชายจองวอนบอกว่าทหารญี่ปุ่นเพิ่งถอนกำลังไปได้ไม่กี่ปี ปีในตอนนี้ก็จะราวๆ ปี 1599 เท่ากับว่าฉันจากกับองค์ชายควังแฮมาตั้งเจ็ดปี มันไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสองปี แต่เวลาผ่านไปตั้งเจ็ดปี!

แต่ยังโชคดีที่ตอนนี้องค์ชายควังแฮยังเป็นแค่องค์ชายรัชทายาท เขาจะได้เป็นพระราชาในอีกเก้าปี วันที่ฉันสามารถพบกับพ่อได้ก็คือหลังจากที่องค์ชายควังแฮขึ้นครองราชย์แล้ว เท่ากับว่าหลังจากนี้อีกสิบปี เวลายังอีกยาวไกล แต่ปัญหาคือระหว่างนั้นฉันต้องอยู่ในวัง

แต่…นี่ผ่านมาเจ็ดปีแล้ว องค์ชายควังแฮจะยังจำฉันได้อยู่หรือเปล่า

“เจ้ายังสงสัยสิ่งใดอีกหรือไม่” องค์ชายจองวอนถามขึ้น

“เรื่องของหม่อมฉัน พระองค์ได้ยินเรื่องของหม่อมฉันจากองค์ชายควังแฮ…จริงๆ หรือเพคะ”

“ข้าได้ยินมาจาก ‘องค์ชายรัชทายาท’ จริงๆ”

พอเขาเน้นคำว่า ‘องค์ชายรัชทายาท’ ประสาทของฉันก็เริ่มตื่นตัวขึ้นมานิดหน่อย จริงสิ เพราะสำหรับฉันแล้วไม่ได้รู้สึกว่าเวลาผ่านมาเจ็ดปี ฉันยังจดจำภาพองค์ชายควังแฮที่อายุเท่ากับฉันได้ดีเมื่อเจ็ดปีก่อน ถึงแม้ว่าเขาจะอายุเท่ากับฉัน แต่เขาก็คือองค์ชายรัชทายาท ผู้ซึ่งคนในยุคโชซอนไม่อาจเรียกขานได้ตามอำเภอใจ