ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 11 – บทที่ 12

บทที่ 12

 “เธอผิดพลาดอะไรเหรอคะ”

“นี่ไม่รู้รึ” ศาสตราจารย์เฉินประหลาดใจ แล้วพูดถึงเรื่องในตอนนั้น

การแข่งขันออกแบบเสื้อผ้าที่จัดขึ้นภายในมหาวิทยาลัยครั้งหนึ่ง เดิมทีฉินย่าหนานสามารถเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศ และคณะกรรมการตัดสินก็คาดหวังไว้สูงด้วย เธอมีโอกาสได้รางวัลชนะเลิศสูงมาก แต่สุดท้ายผลงานที่ส่งมาแย่มากราวกับเป็นอีกคนหนึ่ง แม้กระทั่งรอบสิบคนสุดท้ายก็ไม่อาจผ่านไปได้ ต่อมาฉินย่าหนานบอกว่าผลงานการออกแบบของเธอถูกสับเปลี่ยนจนกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โต

ตอนนั้นเซียวเซียวเดินทางไปแข่งขันที่ต่างเมืองจึงไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น หลายปีที่ผ่านมาฉินย่าหนานก็ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้แม้แต่น้อย

เซียวเซียวตกใจกับเรื่องที่ได้ยินอย่างมาก อยากจะถามรายละเอียดต่อ แต่เมื่อเดินมาจนสุดทางเดิน ศาสตราจารย์เฉินก็ปฏิเสธคำเชิญของเธอ ยืนยันว่าจะไปกินข้าวกล่องที่มีจัดเตรียมไว้ให้ ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาที่อ่อนไหว การเชิญอาจารย์ไปกินข้าวไม่ค่อยเหมาะสักเท่าไรจริงๆ เซียวเซียวจึงไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อ

“อ้อ ใช่แล้ว โจวเชี่ยนที่อยู่ห้องเดียวกับหนูก็เข้าแข่งขันด้วย อาจารย์เจอเธอไหมคะ” ก่อนจะแยกจากกันเซียวเซียวก็ถามขึ้นมา

“เฮอะ” เมื่อพูดถึงโจวเชี่ยน ศาสตราจารย์เฉินก็ดูเหมือนจะโมโหขึ้นมา “ต่อไปเธอก็อยู่ห่างๆ โจวเชี่ยนหน่อยละกัน แล้วอย่าไปบอกใครว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับเขาล่ะ”

“หา?!” เซียวเซียวตกใจร้องขึ้นมา

“เขาไปทำงานในบริษัทแบบนั้นนานแล้ว ไม่เหลืออะไรเลย แรงบันดาลใจทั้งหมดก็ยืมมาจากเสื้อผ้าแบรนด์ใหญ่ๆ จับนั่นมาผสมนี่ น่าขายหน้าเสียจริงๆ” ศาสตราจารย์เฉินพูดอย่างหงุดหงิด ก่อนจะถอนหายใจแล้วเดินจากไป

บริษัทที่โจวเชี่ยนทำงานอยู่รับผลิตตามคำสั่ง แต่ก็มีแบรนด์ของตัวเอง ทว่าสินค้าแบรนด์ของตัวเองส่วนใหญ่ก็จะก๊อปปี้จากเสื้อผ้าแบรนด์ดังๆ เอาแนวทางของเสื้อผ้าแบรนด์ดังๆ มาแล้วแก้ไข เมื่อทำงานอยู่ในที่แบบนั้นนานๆ ย่อมมีผลกระทบต่อความคิดสร้างสรรค์ จินตนาการก็จะถูกลดทอนลงไป

เซียวเซียวเดินมาถึงโถงใหญ่ก็เห็นโจวเชี่ยนที่ยืนตาแดงๆ กำลังส่ายหน้าไปมา