ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 3 – บทที่ 4

แม้จะเสียดายที่ตอนนี้ไม่อาจหาคนที่อยู่เบื้องหลังได้ แต่สามารถพิสูจน์ได้ว่าตัวเองถูกใส่ร้ายก็ถือว่าเป็นความโชคดีเกินกว่าที่คาดไว้ เซียวเซียวพยักหน้าหงึกๆ ขอแลกเบอร์กับท่านจอมเทพอย่างยินดี

จนกระทั่งจั่นหลิงจวินกับแม่ของซย่าเหยียนออกมาก็เห็นทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

“คุณหมอจั่น วันนี้เราสร้างความลำบากให้กับคุณแล้วค่ะ” แม่ของซย่าเหยียนกล่าวขอบคุณจั่นหลิงจวินอีกครั้ง แล้วก็มาจับมือเซียวเซียวเพื่อกล่าวขอบคุณอีกครู่ใหญ่ “ไม่รู้ว่าจะขอบคุณยังไงดีที่คุณได้ช่วยชีวิตเหยียนเหยียนของเราไว้”

“คุณน้าไม่ต้องเกรงใจ…” เซียวเซียวทำตัวไม่ถูก ได้แต่ปล่อยให้แม่ของเด็กหนุ่มจับมือไว้แบบนั้น เธอหันไปมองจั่นหลิงจวินเพื่อขอความช่วยเหลือ

จั่นหลิงจวินกลับไม่มีทีท่าว่าจะช่วยเลยแม้แต่น้อย เขาโทรศัพท์ไปที่อู่ซ่อมรถเพื่อให้คนมาขับรถไปซ่อม

ทั้งสี่คนเดินออกจากสถานีตำรวจ คนของอู่ซ่อมรถก็ขี่จักรยานมาถึง เขารับกุญแจรถจากจั่นหลิงจวินแล้วเอาจักรยานเก็บไว้ท้ายรถ จากนั้นก็ขับรถที่ประตูบุบเบี้ยวคันนั้นออกไป

“คุณหมอจั่น เก็บใบเสร็จค่าซ่อมรถไว้นะคะ คราวหน้าฉันไปที่ซังอวี๋จะได้จ่ายคืนให้” แล้วแม่ของซย่าเหยียนก็บอกลาทั้งคู่ก่อนจะเข็นรถเข็นจากไป

เซียวเซียวคิดว่าพลเมืองดีอย่างจั่นหลิงจวินไม่ต้องการอะไรตอบแทนเช่นเดียวกับเธอ ไม่คิดว่าเขาจะพยักหน้าตอบรับทันที

แต่พอมองแม่ของซย่าเหยียนที่มีสีหน้าสบายใจขึ้น เซียวเซียวจึงรู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจผิด “ฉันควรจะเรียกร้องค่าตอบแทน อย่างน้อยค่าพลาสเตอร์ยาก็ยังดี”

จั่นหลิงจวินมองเธอเหมือนเธอพูดอะไรไม่เข้าท่า แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงเดินอ้อมไปด้านนอก ให้เซียวเซียวเดินอยู่ทางด้านขวามือซึ่งเป็นด้านใน

แม้ว่าถนนตงอวี๋จะมีรถไม่มากนัก แต่ด้านนอกย่อมอันตรายกว่าด้านในอยู่ดี มีผู้ชายสูงหล่อยืนกันอยู่ทางด้านนอกเช่นนี้ให้รู้สึกถึงความปลอดภัยที่เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

ผู้ชายรูปหล่อและดูเย็นชาเมื่อแสดงความเป็นสุภาพบุรุษขึ้นมาก็เหมือนกับอาวุธที่มีอานุภาพทำลายล้างสูงอย่างมาก ยิ่งเขาโยนระเบิดที่ชื่อว่า ‘ประทับใจ’ เข้ามาในหัวใจของสาวน้อย เมื่อระเบิดออกก็ย่อมกลายเป็นหมอกควันสีชมพูเต็มหัวใจ