ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 3 – บทที่ 4

เมื่อเซียวเซียวได้ยินเข้า ในใจก็เกิดความหวังขึ้นมา เขาเขียนอาการต่างๆ ออกมาเป็นเป้าหมายของการรักษาฟื้นฟู นั่นแปลว่าหน้าของเธอก็รักษาได้ “ได้ยินว่าอาจจะอ้วนขึ้นด้วย”

เมื่อก่อนเธอค้นหาจากไป่ตู้ มากมายหลายครั้ง ทุกคนต่างก็บอกว่าผลข้างเคียงซึ่งเกิดจากการกินยาที่มีสเตียรอยด์จะรักษายากมาก แล้วยังบอกอีกว่าเมื่อกินสเตียรอยด์เข้าไปจะมีอาการที่น่ากลัวบางอย่างตามมา เช่น หัวใจโต หลังค่อม

จั่นหลิงจวินวางปากกาลงพลางมองหน้าเธอแล้วพูดด้วยเสียงเรียบๆ ว่า “ไม่กินก็ไม่อ้วน”

ฉึก! เซียวเซียวรู้สึกเหมือนมีลูกธนูพุ่งเข้ามาปักที่อก

“แม้ว่าสเตียรอยด์จะทำให้ไขมันเพิ่มขึ้น แต่ถ้าควบคุมแคลอรีให้พอดีกับพลังงานที่ร่างกายต้องการก็แปลว่าถ้าจะอ้วนขึ้นหมายความว่าคุณเป็นคนเพิ่มปริมาณไขมันเข้าไปในร่างกายเอง”

จั่นหลิงจวินชี้ไปที่รายการอาหารตรงหน้าเซียวเซียวพร้อมกับอธิบายตารางให้เธอเข้าใจ

“คุณหมอประจำตัวของคุณน่าจะเคยแจ้งไว้แล้วว่าคุณต้องไม่อดนอน ต่อไปกรุณาทำตามตารางเวลานี้ด้วย”

เซียวเซียวก้มหน้าลงมอง เข้านอนตอนสี่ทุ่ม ตื่นนอนตอนหกโมงเช้า นี่มันชีวิตคนแก่ชัดๆ ให้ดีไซเนอร์นกเค้าแมวอย่างเธอทำแบบนี้ จะเป็นไปได้อย่างไร “เอ่อ…ฉันเป็นดีไซเนอร์นะ ปกติความคิดมันจะลื่นไหลตอนดึก…”

“นั่นเป็นการหาข้ออ้างทำให้โรคเรื้อรัง” จั่นหลิงจวินพูดขัดข้ออ้างของอีกฝ่ายขึ้นมาทันที ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือของเซียวเซียวที่อยู่บนโต๊ะขึ้นโบกไปมา “นอกเสียจากว่าจะเล่นโทรศัพท์ทั้งวันแล้วไม่ได้ทำงาน เมื่อตกดึกจึงสำนึกผิดเลยต้องมาทำงาน”

ฉึก! ฉึก! ฉึก! เซียวเซียวกลายเป็นเป้าให้ธนูยิงไปเสียแล้ว

เมื่อถูกจั่นหลิงจวินหรือคุณหมอจั่นบีบบังคับให้ยอมรับทฤษฎีเกี่ยวกับมนุษย์ตื่นเช้าสมองจะสดใสและเหมาะกับการคิดสร้างสรรค์งาน เซียวเซียวก็เก็บใบตารางชีวิตอย่างเรียบร้อยแล้วหยิบรายการอาหารแผ่นนั้นขึ้นดู

รายการอาหารที่จั่นหลิงจวินให้มามีแต่อาหารที่ใช้น้ำมันน้อยและเผ็ดน้อย นี่ยังไม่เท่าไร ทว่าแม้แต่ปริมาณในการกินก็ระบุออกมาอย่างชัดเจน หนึ่งวันสามารถบริโภคน้ำมันปรุงอาหารได้ยี่สิบห้าถึงสามสิบกรัม นี่มันไม่พอแม้กระทั่งจะทอดไข่สักใบเลยมั้ง