ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 7 – บทที่ 8

ครอบครัวของเหลียงจิ้งเหยามีฐานะดีมาก บ้านของเธอจึงเป็นห้องชุดสองชั้นหรูหราใจกลางเมืองที่อยู่กันสามคนพ่อแม่ลูก แต่เมื่อพ่อแม่ไม่อยู่บ้านทีไรก็น่ากลัวอยู่เหมือนกัน ทุกครั้งที่พ่อแม่ไม่อยู่บ้านเธอจึงมักจะเรียกเพื่อนมานอนด้วยเสมอ

“นี่กระโปรงของแกนะ” เหลียงจิ้งเหยาลากกระเป๋าเดินทางมาแล้วหยิบของข้างในออกมาวางไว้เต็มเตียง ทั้งหมดล้วนเป็นของที่ไปกวาดซื้อมาจากฮ่องกง “แล้วยังมีน้ำหอมพวกนี้อีก ลองดมกลิ่นดู แกชอบอันไหนก็เอาไปได้เลย”

เซียวเซียวไม่คิดจะเกรงใจเพื่อนคนนี้แต่อย่างใด เธอรับกระโปรงมาคลี่ออกดูทันที

ทุกครั้งที่เซียวเซียวต้องไปทำงานนอกสถานที่ เธอก็จะมีของฝากมาให้เหลียงจิ้งเหยาเสมอ ทั้งสองคนมีของให้กันไปมา ไม่รู้สึกว่าเป็นภาระอะไร

“นี่อะไรอ่ะ” เซียวเซียวหยิบกล่องกำมะหยี่ขึ้นมาดู มองแล้วเหมือนเป็นกล่องเครื่องประดับ เมื่อเปิดออกจึงเห็นว่าเป็นกระดุมแขนเสื้อไพลินคู่หนึ่ง “เอ๋?”

ในกองของใช้ผู้หญิงที่มีแต่เครื่องสำอางกับน้ำหอมกลับมีกระดุมแขนเสื้อและเนกไทปนอยู่ด้วย เซียวเซียวเคยเห็นเนกไทเส้นนี้จากรูปถ่ายมาก่อนแล้ว จึงขยับเข้าไปดูใกล้ๆ ถึงได้รู้ว่าตอนมองจากรูปถ่ายนั้นไม่เห็นอะไรที่เป็นพิเศษ แต่เนกไทสีน้ำเงินเข้มเกือบดำเส้นนี้ถ้าอยู่ใต้แสงไฟจะเห็นเหลือบระยิบระยับเหมือนกับพิมพ์ดวงดาวลงไปในเนื้อผ้า สวยจนไม่อาจละสายตาไปได้

“เนกไทสวยจริงๆ” เซียวเซียวหยิบเนกไทขึ้นมาพลางเอ่ยชื่นชมไม่ขาดปาก แล้วก็มองไปที่เพื่อนรักอย่างเจ้าเล่ห์ “จะเอาไปให้ใคร ไม่น่าจะให้คุณอาหรอกใช่ไหม”

ถ้าหากจะให้พ่อก็ต้องให้ตั้งแต่วันที่กลับมาแล้ว ที่สำคัญเนกไทที่มีรูปแบบสะดุดตาเช่นนี้ไม่เหมาะกับผู้ชายมีอายุ

“อืม…แกไม่ต้องสนใจเลย” เหลียงจิ้งเหยาแย่งเนกไทกับกระดุมแขนเสื้อกลับมาวางไว้ข้างกาย

เดิมทีก็คิดว่าจะแซวเล่นเท่านั้น ไม่คิดว่าเหลียงจิ้งเหยาจะอ้ำๆ อึ้งๆ แบบนี้ ทำให้เซียวเซียวเกิดความสงสัยขึ้นมาทันที เธอเอื้อมมือไปจิ้มเนื้อนิ่มๆ ตรงเอวของเพื่อนรัก “ฉันว่าต้องมีอะไรแน่ๆ”

“โอ๊ย ไม่ใช่ อย่ามั่วน่า” เหลียงจิ้งเหยารีบปฏิเสธอย่างร้อนรน ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแล้วก็ไม่ยอมพูด คว้าสตรอเบอรี่ยัดใส่ปากของเซียวเซียวเพื่อให้อีกฝ่ายหยุดพูด