ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 7 – บทที่ 8

การนำความนิยมแบบดั้งเดิมมาผสมผสานกับเสื้อผ้าสมัยใหม่แบบนี้มีคนทำมาโดยตลอด เพียงแต่บริษัทที่มุ่งผลิตแต่เสื้อผ้าทันสมัยไม่ค่อยใช้รูปแบบนี้มากนัก นานวันเข้าทุกคนก็พากันวิ่งตามแฟชั่นยุโรปกับอเมริกา เพราะอยากจะเข้าไปในวงการนี้จึงพากันใช้ทั้งรูปแบบและเนื้อผ้าที่อิงไปในทางตะวันตก นานวันเข้าก็สูญเสียจุดเด่นของตัวเองไป

สโมสรซังอวี๋ซึ่งใช้โครงสร้างการฟื้นฟูแบบตะวันตกแต่กลับใช้ชื่อที่มีความหมายดูโบราณ การใช้ชื่อ ‘ซังอวี๋’ ซึ่งเป็นคำที่มีอยู่ในสำนวน ‘สูญเสียตงอวี๋ ได้มาซึ่งซังอวี๋’ ย่อมดีกว่าใช้ชื่อศูนย์ฟื้นฟูแฮงค์หรือคลับอลิซาเบธมาก

เซียวเซียวรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเซียนที่ฝึกฌานขั้นสูง รู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะ เมื่อละทิ้งกฎเกณฑ์ต่างๆ ที่ผูกมัดตัวเอาไว้ไป โลกที่อยู่เบื้องหน้าก็พลันกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต

“หยางเซี่ยว ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยขึ้นฟ้าแล้ว” เซียวเซียวหันหลังกลับไปสบตามองช่างทำแพตเทิร์นหนุ่มด้วยดวงตาเป็นประกาย

“งั้นก็ยินดีกับเธอด้วย” แม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงเรื่องอะไร แต่หยางเซี่ยวก็หันมาบอกเธอด้วยความจริงใจ

“ฮ่าๆๆๆ” เซียวเซียวเท้าเอวหัวเราะเสียงดัง เมื่อมองดูนาฬิกาก็เห็นว่าได้เวลาแล้วจึงปิดคอมพิวเตอร์ แขวนไม้บรรทัดโค้งอันโปรดเข้าที่แล้วก็เลิกงาน

วันนี้เป็นวันที่จะวัดตัวให้กับ…

จะได้เห็นลายเส้นของกล้ามเนื้อในระยะใกล้ ไม่แน่ว่าอาจจะได้แอบลูบๆ คลำๆ บ้าง

ไม่ได้ๆ นี่จะลามกเกินไปแล้ว

เซียวเซียวยืนอยู่หน้าประตูของซังอวี๋ ส่ายหน้าไปมาเพื่อสลัดความคิดลามกนั้นออกไป แล้วท่องประโยคที่ว่า “สุภาพชนชื่นชมไกลๆ ไม่ต้องเข้าไปสัมผัสใกล้ๆ” วนไปวนมา

เธอวางจั่นหลิงจวินไว้เป็นเทพบุตร เพราะฉะนั้นต้องไม่มีความคิดแบบนี้ต่อเขาสิ

ต้องไม่มีสิ

เมื่อรวบรวมสมาธิได้แล้วเซียวเซียวก็ก้าวเข้าไปในห้องทำงานของจั่นหลิงจวิน แต่เมื่อมองเห็นอีกฝ่าย ความตั้งใจที่มีอยู่ทั้งหมดก็พังครืนลงทันที

จั่นหลิงจวินยังคงแต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตสีดำพร้อมผูกเนกไทสวยงามเหมือนเคย เนกไทเส้นนั้นเป็นสีน้ำเงินเข้มเกือบดำเหมือนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ

นั่นมันเนกไทลิมิเต็ดอีดิชั่นที่เหยาเหยาซื้อมาจากฮ่องกง?!