ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่หนึ่ง

“เนี่ยชังหมิง ปีนี้อายุยี่สิบสาม มีพี่น้องสิบสองคน นิสัยเจ้าเล่ห์เพทุบาย ยืมมีดฆ่าคนเก่งนัก ต้องระวังให้มาก”

หลังพึมพำอ่านข้อความในกระดาษ แล้วนึกถึงปฏิกิริยาของเขายามพบกันเมื่อตอนกลางวันขึ้นมาได้ จึงหยิบพู่กันมาบันทึกลงไปว่า

‘คนผู้นี้ยึดชาติบ้านเมืองเป็นที่ตั้ง ระหว่างชาติบ้านเมืองกับสหายย่อมต้องเลือกอย่างแรก ต่อให้สนิทสนมกัน ก็ต้องคอยระวังว่าเขาจะทรยศสหายเพื่อชาติ’

ถานอู่ฟูเป่าหมึกบนกระดาษให้แห้ง แล้วยิ้มเยาะตัวเอง “ที่พึ่งแบบนี้ไม่มั่นคงเลยสักนิด จะทำร้ายเราถึงตายเมื่อไรก็ไม่รู้ แม้อยากจะเขียนคำสั่งเสียยังไม่ทันด้วยกระมัง”

ใต้แสงเทียนเหลืองหม่น เรือนผมยาวเหยียดสยายอยู่บนแผ่นหลัง แม้จะไม่ได้เจาะหู แต่ผิวขาวเนียนละเอียดกับอิริยาบถผ่อนคลายก็ฟ้องความนุ่มนวลแบบอิสตรีออกมาให้เห็นอยู่บ้าง

โชคดีที่ราชสำนักในยุคนี้เริงโลกีย์เหลวแหลก ชนชั้นสูงและสามัญชนต่างพากันเอาเยี่ยงอย่างด้วยการปล่อยตัวทางกามา อ้างความรักบังหน้า แท้ที่จริงคือสนองตัณหา ผู้คนพนันขันต่อกันว่าลูกชายบ้านใดจะเกิดมาหน้าตางดงามที่สุด ดังนั้นจึงมีข่าวมาให้ได้ยินว่าชนชั้นสูงเชยชมหญิงนับร้อยในคืนเดียว ตอนได้ฟังเรื่องนี้เป็นครั้งแรก นางรู้สึกสะอิดสะเอียนสิ้นดี นึกไม่ถึงว่าค่านิยมนี้จะมีประโยชน์ต่อตัวเอง ไม่มีใครนึกสงสัยที่นางหน้าตากระเดียดไปทางสตรี คิดกันแค่ว่ายุคนี้มีเด็กหนุ่มหน้าตาท่าทางนุ่มนิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกที

นางม้วนกระดาษไปเก็บไว้บนตู้หนังสือ พอยกมือป้องปากหาว ท้องก็พลันส่งเสียงร้องจ๊อก

“แย่แล้ว…” นางโอดครวญ

ค่าเช่าห้องคฤหาสน์สกุลเนี่ยถูกแสนถูก แต่มีบ่าวแค่คนเดียวซึ่งต้องใช้ร่วมกับคนอื่น พอตกค่ำจึงต้องลงมือทำเองทุกอย่าง

ไม่รู้ว่าในโรงครัวจะมีอาหารเหลืออยู่บ้างหรือไม่

นางคิดอยู่สักพักก็มัดผม แต่คร้านจะใช้ผ้ารัดอก นางเพิ่งจะอายุสิบแปด เป็นเด็กโตช้า หากลมไม่พัดแรงจริงๆ ไม่น่าจะมีใครมองเห็นสัดส่วนที่นูนขึ้นมาตรงอก แม้รู้ดีว่านิสัยขี้เกียจนี้จะนำภัยมาให้ตัวเองในสักวัน แต่ก็เป็นสันดานที่แก้ไขได้ยากยิ่ง

“ยุ่งมาทั้งวัน เหนื่อยเหลือเกิน แต่กลับมาหิวเอาตอนนี้ เจ้าท้องนี่มันไม่ได้ความเลยจริงๆ” นางบ่นงึมงำพลางผลักประตูเดินออกจากห้อง ก่อนจะทำไหล่ห่อเมื่อลมเย็นพัดเข้ามากระทบร่าง

ตอนมาถึงที่นี่ นางจำแค่ห้องตัวเอง บ่าวที่นำทางไม่ได้พาผู้เช่าไปดูเรือนอื่นๆ ในคฤหาสน์สกุลเนี่ย นางปรือตาพึมพำ

“โรงครัวอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้ เอาเป็นว่าจะเดินไปสักร้อยก้าวแล้วกัน” นางอมยิ้ม สาวเท้าเดินก้าวแล้วก้าวเล่า

ยามนี้ดวงจันทร์ลอยแจ่มอยู่กลางฟ้า นางอาศัยแสงจันทร์ส่องสว่างเดินไปทางตะวันออก

“หนึ่งสองสามสี่ห้า ไร้ทีท่าแม้สักนิด หกเจ็ดแปดเก้าสิบ ยังไม่เห็นเงาของกิน! เฮ้อ อย่าเดินให้เสียเที่ยวดีกว่า” นางเดินๆ หยุดๆ ไร้อารมณ์จะชมจันทร์ ได้แต่ก้มหน้านับก้าวไปเรื่อยๆ

“ก้าวที่เก้าสิบเจ็ด เฮ้อ แม้แต่เงาคนยังไม่มี ทีนี้ได้หิวท้องกิ่วจริงๆ แน่! เก้าสิบแปด…เก้าสิบเก้า…หนึ่งร้อย…” ปลายเท้าเดินลอดซุ้มประตูเข้ามาหยุดลงด้านในพอดี จากนั้นก็ไม่ยอมเดินต่อแม้แต่ก้าวเดียว

ทันใดนั้น…