ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่หนึ่ง

“ใครน่ะ!” เสียงแจ้วๆ แบบเด็กเล็กแหวขึ้น

นางเหลือบตามองไปก็เห็นแสงสีเงินพุ่งแวบมาทางนี้ พร้อมกับที่ร่างคุ้นเคยปรากฏขึ้นมาให้เห็นทางหางตา นางยืนนิ่งไม่ขยับ ปล่อยให้อีกฝ่ายอุ้มตัวเองออกจากจุดที่ยืนอยู่

“นายท่านระวัง! มันเป็นขโมยหรือไม่ก็ไม่รู้!” ตะขอเงินพุ่งเข้าไปปักในหินประตูโค้ง เสี่ยวจิ่นที่อยู่ด้านหลังเนี่ยชังหมิงร้องบอกอย่างเป็นห่วง

“เจ้ายังไม่ทันได้มองด้วยซ้ำก็มั่นใจแล้วหรือว่าเขาเป็นขโมย” ชายหนุ่มหันไปขึงตาใส่เสี่ยวจิ่นพลางดุ ก่อนจะก้มหน้ามองเด็กหนุ่มที่อยู่ในอ้อมกอด แล้วให้ผงะไป “เจ้าเองหรือ”

“บังเอิญจังนะพี่ใหญ่” นางส่งยิ้มใสซื่อไปให้

“เจ้ามาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร”

“ข้าหิว ก็เลยออกมาหาของกิน พี่ใหญ่ ปล่อยข้าก่อนดีกว่า อย่าให้เด็กหญิงตัวเล็กๆ มองจนตาค้างเลย”

เนี่ยชังหมิงเพิ่งรู้ตัวก็ตอนนี้ว่ามือกอดเอวนางอยู่ ด้านหน้าของนางที่แนบอิงกับอกเขานั้นช่าง…แสนนุ่ม

เขารีบปล่อยมือทันที ทำเอานางล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกับพื้น

“โอ๊ย! เจ็บชะมัด พี่ใหญ่ จะปล่อยก็ระวังๆ หน่อยสิ!” นางโอดครวญ

เขาถลึงตามอง ภายใต้แสงจันทร์ผมยาวของนางถูกรวบไว้ แต่กระนั้นก็มองเห็นว่ายังชื้นอยู่ กลิ่นหอมรวยรินมาจากเรือนกาย ต้องเพิ่งอาบน้ำมาใหม่ๆ อย่างแน่นอน

มิน่า…มิน่าถึงไม่ได้รัดอก

เขาดึงสายตาไปทางอื่นอย่างกระอักกระอ่วน รับรู้ได้ถึงความร้อนผ่าวตรงปลายนิ้ว ไม่กล้าอาศัยแสงจันทร์มองผิวขาวอมชมพูของนาง

“นายท่าน…ข้าเข้าใจแล้ว! เขาเรียกท่านว่าพี่ใหญ่ ที่แท้เขาก็เป็นน้องของนายท่านนี่เอง!” เสี่ยวจิ่นร้องขึ้นพลางก้าวขาอ้วนป้อมวิ่งเข้ามาหา

“คนผู้นี้ไม่ใช่พี่น้องข้า” เขาเอ็ด “ลืมแล้วหรือว่าวันนี้มีบัณฑิตที่สอบผ่านย้ายเข้ามาอยู่ใหม่”

เสี่ยวจิ่นยังเล็กนัก เรื่องที่พูดให้ฟังตอนกลางวัน พอตกกลางคืนก็ลืมแล้ว ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนเกินไปย่อมจำไม่ได้ รู้เพียงแต่ว่าคนแปลกหน้ามีความหมายเท่ากับศัตรูเท่านั้นเอง

“นายท่าน…”

“เรียกท่านพ่อสิ” เนี่ยชังหมิงติง แล้วหันไปประสานมือให้ถานอู่ฟู “ใต้เท้าถานโปรดอย่าได้ถือสาที่ลูกสาวข้าเสียมารยาท”

“ใต้ทงใต้เท้าอะไรกัน! พี่เนี่ย ต่อไปพวกเราก็เป็นคนกันเองแล้วนะ ท่านเรียกข้าว่าน้องอู่ฟูก็ได้ ไม่ต้องเอาธรรมเนียมราชสำนักมาใช้หรอก” ดวงตาสีดำสนิทมองไปทางเสี่ยวจิ่น กะพริบช้าๆ สองที ก่อนจะกวักมือเรียก “มานี่มา หนูน้อย ข้าขี้เกียจลุก เจ้าเดินมาหน่อย”

เด็กหญิงเหลือบมองเนี่ยชังหมิงอย่างลังเล ก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างบนพื้น “ใต้…ใต้เท้า…”

“เรียกข้าว่าพี่ชายอู่ฟูก็ได้” ถานอู่ฟูล้วงถุงมือคู่หนึ่งออกจากอกเสื้อ “เจ้าเป็นลูกสาวของพี่เนี่ย ตามหลักข้าควรต้องให้ของขวัญแรกพบ แต่ข้าไม่มีอะไรดีๆ เลยสักอย่าง มีแต่ถุงมือคู่นี้นี่ล่ะที่พกติดตัวมาด้วย เจ้ารับไว้สิ”

พอจะเอื้อมมือไปดึงมือป้อมๆ เด็กน้อยก็พลันถอยหลังกรูดพลางพูดด้วยใบหน้าแดงเรื่อ