ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สอง

“เนี่ยเจวี๋ยเหยียหรือ” ถานเสี่ยนย่าสะดุ้งโหยง รีบชักมือกลับมาอย่างรวดเร็ว

“ถูกต้อง” เนี่ยชังหมิงเดินเข้าไปผลักอีกฝ่ายออกอย่างแนบเนียน แล้วนั่งยองๆ ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้นางพลางกัดฟันเรียก “ใต้เท้าถาน?” ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกันจนเกินงาม เขาพยายามรักษาความบริสุทธิ์ผุดผ่องให้นางอย่างเต็มที่ นางควรซาบซึ้งในตัวเขาให้มากๆ

นางเผยอเปลือกตาขึ้นมา พอเห็นว่าเป็นเขาก็ยิ้มอย่างอ่อนแรง “พี่ใหญ่ เมื่อครู่เสียงท่านน่ากลัวจริง ข้าถึงกับสะดุ้งตื่นเลยทีเดียว”

“ที่แท้เจ้าไม่ได้หมดสติ แต่หลับอยู่หรอกหรือ” เขาลดเสียงลงถามอย่างเหลือเชื่อ

“เปล่า ข้าหิวต่างหาก”

“หิว? เจ้าจะบอกว่าเจ้าหิวถึงได้หมดสติไป?”

“พี่ใหญ่ฉลาดจริงๆ”

สายตาที่จ้องมองนางดุดันราวกับจะจับนางกินทั้งเป็น เสียงกระแอมของต้วนหยวนเจ๋อดังขึ้นเบาๆ คล้ายจะเตือนสติว่าเขาเสียกิริยาอีกแล้ว ชายหนุ่มฝืนคลี่ยิ้มบางๆ แล้วถามเสียงแผ่ว “สำนักราชบัณฑิตไม่ได้เตรียมข้าวไว้ให้สามมื้อหรอกหรือ”

“พี่ใหญ่ ท่านนี่สมเป็นขุนนางชั้นสูงจริงๆ ถึงได้ลืมเรื่องหยุมหยิมอยู่เรื่อย วันหนึ่งข้ากินข้าวหกมื้อ สองสามวันที่ผ่านมายังพอว่า ข้าทนหิวกลับคฤหาสน์สกุลเนี่ย แล้วขอให้บ่าวยกของว่างมาให้ แต่ที่คฤหาสน์มีกฎว่ากินของว่างแต่ละมื้อต้องจ่ายเงิน ค่าเดินทางของข้าหมดไปนานแล้ว เลยไม่ได้กินมื้อดึกตั้งแต่เมื่อคืน อาหารมื้อเที่ยงวันนี้ก็ดันเป็นของที่ข้าไม่ชอบ…”

“ดังนั้นเลยยอมอดดีกว่าฝืนใจกิน?”

“พี่ใหญ่รู้ใจข้าดีจริงๆ เลย ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว…พอหิวขึ้นมาก็ไม่มีแรงจะเขียนงาน หน้ามืดตาลาย อ่อนเปลี้ยเพลียแรงไปทั้งตัว ต้องนอนนิ่งๆ…”

มือใหญ่ที่อยู่ข้างลำตัวกำแน่น เนี่ยชังหมิงจ้องใบหน้าขาวซีดของนาง โทสะแล่นพลุ่งขึ้นมาในอก เขาต้องห้ามใจตัวเองไม่ให้กระโจนเข้าไปบีบคอนางตายเสียตรงนี้

“เช่นนี้เจ้าก็ไม่ควรมาสอบ!” เก็บตัวเป็นคุณหนูอยู่ในบ้านไม่ดีกว่าหรือ

“พี่ใหญ่จะปฏิเสธความใฝ่ฝันของข้า เพียงเพราะปัญหาด้านสุขภาพของข้าได้อย่างไรกัน”

“สอบได้ตำแหน่งทั่นฮวาน่ะหรือความใฝ่ฝันของเจ้า” เขากัดฟันกรอด ตั้งแต่รู้จักนางมา เขากัดฟันจนปวดไปหมดแล้ว

ฝ่ายตรงข้ามใจลอยไปเมื่อได้ยินดังนั้น เนี่ยชังหมิงสังเกตเห็น แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร นางก็พูดเสียงอ่อนระโหยโรยแรงขึ้นมาอีกครั้ง “อย่าเพิ่งสนใจความใฝ่ฝันอะไรนั่นเลย ข้าหิวจนลมแทบจับแล้ว หากเป็นลมเป็นแล้งไป รับรองว่าข้าได้ป่วยหนักจริงๆ แน่”

เรียวปากนางขาวซีด ดวงตาหลุบปรือ ท่าทางเหมือนพร้อมจะเป็นลมไปได้ทุกเมื่อ

“เจวี๋ยเหยีย” ถานเสี่ยนย่าขยับเข้ามากระซิบเบาๆ “ถ้าอย่างไรข้าขอให้กงกงแบกเขาออกจากวังหลวง แล้วเช่าเกี้ยวพากลับไปพักผ่อนที่จวนดีหรือไม่ขอรับ…”