ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สอง

เขาก็แค่ให้นางเช่าห้องเล็กๆ อยู่ห้องหนึ่ง ใช่ว่ามีความเกี่ยวข้องอื่นเสียเมื่อไร

ต้วนหยวนเจ๋อเห็นความเปลี่ยนแปลงบนสีหน้าเขาก็ถามหยั่งเชิง “พี่ชังหมิง เหตุใดไม่ไปดูหน่อยล่ะ”

“ต่างคนต่างมีงานของตัวเอง งานของข้าอยู่ที่กองบัญชาการมณฑลทหารห้าเขต ส่วนงานของเขาอยู่ที่สำนักราชบัณฑิต คนหนึ่งเป็นขุนนางฝ่ายบู๊ คนหนึ่งเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น หากข้าไปจะเป็นที่ครหาเปล่าๆ” หากมีอะไรพลาดพลั้งขึ้นมาจะกลายเป็นภัยต่ออนาคต เขาเอ่ยกับขันทีว่า “หวงกงกง ในเมื่อเขาไม่ต้องการให้หมอตรวจ ก็รบกวนท่านช่วยแบกออกจากวังหลวงที…”

คำพูดสะดุดลงเพียงเท่านั้น ความคิดแล่นวาบเข้ามาในใจ เนื่องจากไม่อาจนั่งเกี้ยวในเขตวังหลวงก็ต้องให้หวงกงกงแบกขึ้นหลัง ไม่แน่อาจจับได้ว่านางเป็นสตรี…คนถูกประหารคือนาง แต่รับรองไม่ได้ว่าจะไม่เดือดร้อนมาถึงเขาที่แสนน่าสงสารคนนี้ด้วยหรือไม่

ชายหนุ่มกัดฟันแน่น ปลายนิ้วทั้งห้าจิกเกร็งลงกับโต๊ะ ขณะเค้นคำพูดออกจากริมฝีปาก…

“ช่างเถิด กงกง นำทางที” พูดจบก็ตามขันทีเดินออกจากจวนผู้บัญชาการ

เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำแน่!

สัญชาตญาณบอกแหล่งข่าวอย่างต้วนหยวนเจ๋อว่าหากตามเนี่ยชังหมิงไปจะต้องได้ข่าวใหม่ๆ มาอย่างแน่นอน เขาจึงรีบสาวเท้าตามไปด้วยพลางถาม

“พี่ชังหมิง…เคยผิดใจกับทั่นฮวาอย่างนั้นหรือ”

“จะเป็นไปได้อย่างไรเล่า” เนี่ยชังหมิงแค่นยิ้ม

“ตอนได้ยินว่าเป็นเขา รอยยิ้มของเจ้าหายไปทันทีเลยนี่นา…อ๋อ ข้าเข้าใจแล้ว เขาต้องสำคัญกับเจ้ามากแน่ๆ!”

“สำคัญ?!” เนี่ยชังหมิงคำรามออกมาเบาๆ แล้วพบว่าอีกสองคนที่เหลือเบิกตามองตัวเอง จึงรีบยิ้มกลบเกลื่อน “เขาก็เป็นแค่ผู้เช่าห้องในจวนข้า ต่อให้เจอหน้ากันก็แค่พยักหน้าทักทายเท่านั้น สำคัญอะไรกันเล่า” เขาอยากแสดงออกว่าไม่เกี่ยวข้องกับนาง นี่สิความจริง

“พี่ชังหมิง ไม่ต้องลนลานไป พวกเราเข้าใจ เข้าใจดี! ถานอู่ฟูเป็นแค่ผู้เช่า ไม่มีความสำคัญใดๆ ทั้งสิ้น เจ้าแค่เป็นห่วงเขาเท่านั้น…”

เป็นห่วง?!

แน่นอนว่าเขาเป็นห่วง เป็นห่วงว่าอยู่ดีๆ ตัวเองจะพลอยหัวหลุดจากบ่าไปด้วยกันกับนางทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด! สวรรค์โปรดคุ้มครองเขาด้วย วันนั้นเขาไม่น่าไปที่ตำหนักเฟิ่งเทียนเลย นางจะได้ไม่มีโอกาสเข้ามาตีสนิทกับเขา!

“ข้ากับเขาไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ ทั้งนั้น เจ้าอย่าเอาไปพูดส่งเดชล่ะ” เนี่ยชังหมิงลอบสูดหายใจลึกๆ แล้วบอกเสียงเรียบ

“ข้าเข้าใจ…ข้าเข้าใจ” ต้วนหยวนเจ๋อมองเส้นเลือดที่เต้นตุ้บๆ ตรงขมับของอีกฝ่าย “เจ้า..เริ่มจะทำหน้าถมึงทึงแล้วนะ พี่ชังหมิง” เขาบอกเป็นนัย

รู้จักกันมาหลายปี เพิ่งจะได้เบิกเนตรก็วันนี้ว่าเนี่ยชังหมิงมีสีหน้าแบบอื่นนอกจากใบหน้าอมยิ้มน้อยๆ ด้วย เห็นแล้วถึงค่อยรำลึกได้ว่าเจ้าตัวยังเป็นคนหนุ่มอายุแค่ยี่สิบกว่าๆ ที่มีอารมณ์แปรปรวนเหมือนคนทั่วไป

พอเดินเข้าไปในสำนักราชบัณฑิต ยังไม่ทันได้คารวะทักทายขุนนางแต่ละคน ก็เห็นได้ทันทีว่าถานอู่ฟูนั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ตัวยาว ถานเสี่ยนย่าที่เป็นจ้วงหยวนกำลังนวดขมับให้

“ท่านจ้วงหยวนโปรดหยุดเถิด!” เขาโพล่งออกไปเสียงดัง สร้างความแตกตื่นให้ขุนนางในที่นั้น