ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สาม

บทที่สาม

 ค่ำคืนดึกสงัด กลิ่นเหม็นลอยกระจายมาตามลม

จมูกเพี้ยนหรือไม่นะ กลิ่นเช่นนี้นางเคยได้กลิ่นจากร่างของคนคนเดียวเท่านั้น และช่างบังเอิญเหลือเกินที่ไม่กี่ชั่วยามก่อน คนคนนั้นคิดจะทำให้นางตายอย่างไร้ความละอาย

“เจ้า…ป่วยหนักหรือ” เด็กหนุ่มชุดดำถามเบาๆ

“ข้าเคยลองนึกภาพว่าตัวเองจะตายแบบไหน แต่ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะหิวตาย” นางตอบอย่างอ่อนแรง ปวดท้องจนแทบทนไม่ไหว

“หิวตายได้สิดี จะได้ไม่ต้องแปดเปื้อนกระบี่ข้า!”

นางปรือตาขึ้นเล็กน้อย กลิ่นนั้นลอยมากระทบจมูกอีกแล้ว ทั้งที่เนี่ยชังหมิงไม่มีทางตามมาช่วยนางอย่างแน่นอน แต่เหตุใดถึงได้กลิ่นกายเขาตลอดเวลาเลยนะ นางหิวจนประสาทหลอนไปแล้วหรือ

นางทนหิวไม่เคยได้เลย หิวเมื่อไรเป็นต้องหัวไม่แล่น เวลานี้สมองของนางว่างเปล่า จะวางแผนเอาชีวิตรอดได้อย่างไรเล่า…ช่างยากเย็นเหลือเกิน

“ข้า…ไม่ไหวแล้ว…” นางล้มลงไปบนพื้นหินเย็นเฉียบ ถูกก้อนหินแข็งสากครูดผิวแก้ม แขนขาอ่อนปวกเปียกอยู่บนพื้น “จะฆ่าไก่ไยต้องใช้มีดฆ่าวัว ไหนๆ ข้าก็ต้องหิวตายอยู่แล้ว…เจ้ารีบหนีไปดีกว่า…”

เด็กหนุ่มชุดดำจ้องมองดวงหน้าอ่อนใสด้านข้างของนางตาไม่กะพริบ

“นึกหรือว่าข้าจะหลงกล พอข้าไป เจ้าก็คงแหกปากร้องให้คนช่วย แล้วสั่งปิดประตูเมืองให้ข้าหนีออกไปไม่ได้ล่ะสิ” เขาพูดพลางถีบเอวนางโดยแรง แล้วพลันรับรู้ได้ว่าร่างใต้ผ้าคลุมกันลมเล็กบางเพียงไร

“ข้ายังไม่ได้เห็นหน้าเจ้า จะชี้ตัวถูกที่ไหนกันเล่า ไม่อย่างนั้นเจ้าจับข้ามัดไว้ก็ได้ กว่าจะมีคนมาเจอ เจ้าก็หนีไปไกลแล้ว แบบนี้ดีกับพวกเราทั้งคู่ไม่ใช่หรือ”

“อย่าฝันไปหน่อยเลย! ข้าจะฆ่าชนชั้นสูงให้หมดแผ่นดิน ให้พวกมันได้ลิ้มรสความขมขื่นของข้าบ้าง!” ฝ่ายตรงข้ามพูดเบาๆ แล้วดึงผ้าคลุมหน้าลง

ถานอู่ฟูรีบเบนสายตาหนีตามสัญชาตญาณ ไม่กล้ามอง

“ข้าชื่ออินเจี้ย! คนพวกนั้นได้เห็นหน้าข้าก่อนตายทุกคน พวกมันจะได้รู้ว่าเหตุใดตัวเองถึงต้องตาย!” เขาบีบคางนางให้หันหน้ากลับมา แล้วนึกตกใจเงียบๆ กับความเนียนลื่นของผิว

ใต้แสงจันทร์หรุบหรู่ นัยน์ตาสีดำของถานอู่ฟูหรี่ลงมองเด็กหนุ่มตรงหน้า

ฝ่ายตรงข้ามงดงามอย่างหาตัวจับยาก ก่อนหน้านี้แค่เห็นนัยน์ตาหงส์ก็พอรู้แล้วว่าจะต้องหน้าตาดี แต่ไม่นึกว่าจะงามจนถึงกับ…น่าสะอิดสะเอียน

โครงหน้านุ่มละมุน มองเผินๆ ยากจะบอกว่าชายหรือหญิง ผิวค่อนข้างเข้ม แต่ก็ไม่บั่นทอนความงามของหน้าตาไปได้เลย…งามจนราวกับจงใจ! แม้จะรู้ว่าเป็นใบหน้าแท้จริง ไม่ได้ผ่านการปลอมแปลง กระนั้นนางก็ยังรู้สึกเหมือนเขาเลือกเครื่องหน้าที่งามที่สุดแต่ละส่วนมาประกอบเข้าด้วยกัน

หากนางเอ่ยขึ้นมาว่าอยากขอไปอาเจียนก่อน ไม่รู้ว่าจะได้หรือไม่นะ

“นี่ล่ะความบัดสีที่พวกเจ้าสร้างขึ้น!” เด็กหนุ่มพูดอย่างเคืองแค้น “หากไม่เพราะพวกเจ้านิยมเล่นอะไรพิเรนทร์พรรค์นั้น พวกเราจะเกิดมาได้อย่างไร”

อา…นางหิวจนคิดอะไรไม่ออกแล้ว แต่สวรรค์อุตส่าห์ยื่นโอกาสมาให้ทั้งที ไม่ใช้ก็เสียดายชื่ออู่ฟูแย่สิ