ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สาม

เหงื่อเย็นๆ ยังไหลริน ทว่าดวงตากะพริบอย่างไร้ชีวิตชีวาสองที แล้วเอ่ยเสียงอ่อนระโหย “น้องชาย ข้าเพิ่งอายุสิบแปด…มีลูกอายุขนาดเจ้าไม่ได้หรอก”

อินเจี้ยชะงัก ก่อนจะอุทาน “เจ้ารู้หรือว่าข้าพูดถึงอะไร”

“เจ้าอยากบอกว่าเจ้าเป็นผู้บริสุทธิ์ที่น่าสงสาร…ข้าเองก็เช่นกัน! เจ้าไม่รู้หรือว่าอันที่จริงรูปร่างหน้าตาข้าก็…ผิดแปลกจากชาวบ้าน”

ผิดแปลกอยู่บ้างจริงๆ ทั้งที่เป็นเด็กหนุ่ม หน้าตาอ่อนใสไม่พอ กระทั่งรูปร่างยังเล็กบางไม่ต่างจากสตรี อินเจี้ยมองนางด้วยความกังขา “เจ้าเป็นขุนนาง…”

“ใช่ ข้าเป็นขุนนาง เพราะข้าฉลาดกว่าเจ้า” นางยิ้มละไม “นึกหรือว่าฆ่าชนชั้นสูงให้หมดแผ่นดินแล้วจะเกิดประโยชน์ ในเมื่อคานบนไม่ตรง คานล่างก็เบี้ยว จักรพรรดิองค์ปัจจุบันไร้ทศพิธราชธรรม ต่อให้เจ้าฆ่าชนชั้นสูงทั้งหมด ค่านิยมยืมท้องให้กำเนิดลูกนี้ก็ยังจะดำเนินต่อไป ข้าเข้าเมืองหลวงมาสอบก็เพราะหวังว่าสักวันจะได้ปฏิรูปราชสำนักล้างขนบในสังคมเสียใหม่”

อินเจี้ยแค่นเสียงขึ้นจมูก “ข้าไม่มีอุดมการณ์สูงส่งขนาดนั้นหรอก!”

“ข้าเข้าใจ เพราะเจ้าเป็นชาวยุทธ์ เป็นได้แค่นักโทษหนีอาญาที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ ไปทั้งชีวิตนั่นล่ะ”

“พูดอะไรของเจ้า”

“ข้าฉลาดพออย่างไรเล่า ถึงได้มาเป็นขุนนาง ใช้ตำแหน่งรังแกคนสนุกดีออกจะตาย เฮ้อ พวกเราเกิดมาเหมือนกัน แต่โชคชะตาแตกต่างกัน”

“ใครจะอยากเป็นคนประเภทเดียวกับพวกเจ้ากัน!” เขาแผดเสียงกราดเกรี้ยวพลางชักกระบี่ออกมา

ถานอู่ฟูไม่ตื่นตระหนก ไม่โมโห กลับถามยิ้มๆ “อยากให้พรรคพวกตัวเองตายหรือไร”

“เจ้าไม่ใช่พรรคพวกของข้า!”

“เช่นนั้นก็ฆ่าข้าเถิด ไหนๆ ข้าก็ไม่รู้ว่าพ่อตัวเองเป็นชนชั้นสูงตระกูลใด ส่วนแม่ก็ทอดทิ้งข้าไปนานแล้ว…ข้าตั้งใจอดทนเรียนหนังสือด้วยความขยันจนได้เป็นขุนนาง ต่อไปจะได้ช่วยเหลือราษฎร ไม่ให้มีเด็กเช่นข้าเกิดขึ้นมาอีก แต่ทุกคนก็ยังหัวเราะเยาะข้า รังแกข้าเหมือนเดิม ข้าอยู่บนโลกนี้ต่อไปจะมีประโยชน์อะไรเล่า รีบฆ่าข้าให้ตายเร็วๆ เถิด ข้าจะได้หมดทุกข์ ไปเกิดใหม่ในครอบครัวคนธรรมดา ใช้ชีวิตธรรมดาๆ…” นางพูดพลางน้ำตาคลอ

ทุกประโยคที่นางเอ่ยล้วนเป็นความทรงจำของเขา หากไม่ได้พานพบประสบการณ์แบบเดียวกันมีหรือจะรู้ เขากัดฟันกรอด พูดออกมาเบาๆ “ข้าแค้นนัก…”

“น้องชาย ข้าจะพาเจ้าเข้าวังหลวง…” นางบอกเสียงนุ่มนวล

“ให้ข้าเข้าไปเป็นขันทีหรือ” ด้วยความที่ยังเด็ก เอ่ยถึงวังหลวงก็นึกได้แค่จักรพรรดิ องค์หญิง แล้วก็เหล่าขันทีเท่านั้น

นางหัวเราะขัน “ใครจะให้เจ้าเป็นขันที ชาวยุทธ์ที่หน้าตางดงามอย่างเจ้า เป็นขันทีน่าเสียดายแย่ ไม่มีใครสมบูรณ์พร้อมไปหมดทุกอย่าง ข้าร่างกายอ่อนแอแต่เด็ก ฝึกยุทธ์ไม่ได้ ส่วนเจ้ามีวิชายุทธ์ยอดเยี่ยม เก็บไว้ใช้ฆ่าคนน่าเสียดายออก”

เด็กหนุ่มนิ่งไปเมื่อได้ยินดังนั้น ไม่มีใครเคยชมเขามาก่อน หน้าตาโดดเด่นเตะตาของเขาทำให้เก้าในสิบคนเดาชาติกำเนิดของเขาได้ ร่างกายของเขาก็โสมมเน่าเหม็นมานานแล้ว…

“น้องชาย เจ้าอายุเท่าไร”

“ข้า…สิบห้า” เขาตอบตามจริง

ถานอู่ฟูยื่นมือออกมาปาดคมกระบี่ หยดเลือดติดโลหะทันที เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว นางก็คว้ามือเขาไปทำแบบเดียวกัน

“เจ้าคิดจะทำอะไร!”

“พวกเรามาสาบานเป็นพี่น้องกันเถิด! ข้าแก่กว่าเจ้าสามปี เจ้าเป็นน้อง ข้าเป็นพี่”

“ใครอยากเป็น…” พูดยังไม่ทันจบ นางก็จับปลายนิ้วที่ยังมีเลือดไหลรินของทั้งสองคนมาประกบกัน